III SA/Wr 346/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj, Andrzej Nikiforów, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 marca 2024 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr UP-579/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję.

Wnioskiem złożonym 9 października 2018 r. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Zakład, ZUS) Oddział we Wrocławiu Inspektorat Oleśnica P. B. (dalej: strona, skarżący) wniósł o umorzenie ciążących na nim zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Wskazał, że z informacji otrzymanej od ZUS wynika, iż ciążą na nim zaległości z tytułu składek za lata 2004-2014. Ponieważ należności te przedawniają się po upływie 5 lat, doszło już doszło do przedawnienia składek za lata 2004-2011. Decyzją z dnia 20 grudnia 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie odmówił umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek oraz za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 112 528,55 zł. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją nr UP 90/2019 z dnia 15 marca 2019 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bielsku Białej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778), utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia 19 września 2019 r. (sygn. akt III SA/Wr 141/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzje wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w obu instancjach. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że zaskarżona decyzja nie zawiera w ogóle ustaleń i stanowiska organu w kwestii przedawnienia zaległości objętych wnioskiem skarżącego, mimo że przedawnienie było podstawową okolicznością, na którą powołał się on we wniosku o umorzenie należności składkowych. Do tych argumentów odniósł się Zakład – jednak niezwykle zdawkowo – w decyzji pierwszoinstancyjnej, ograniczając się do stwierdzenia, że strona została osobnym pismem poinformowana, że zaległości nie uległy przedawnieniu i kwestia ta została tam wyjaśniona. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że organ w decyzji natomiast nie wyjaśnił nawet, jakie przepisy w tym zakresie znajdują zastosowanie i które okoliczności należy uznać za istotne z ich punktu widzenia. Wskazane kwestie i istotne z ich punktu widzenia okoliczności powinny zostać omówione i wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie zatem obowiązany ocenić i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, czy w sprawie doszło i ewentualnie w jakim zakresie do przedawnienia należności, przy czym konieczne będzie ustalenie okresów zawieszenia, czy przerw biegu przedawnienia na podstawie obowiązujących w tym przedmiocie przepisów prawa i z uwzględnieniem ich zmian oraz poparcie tych ustaleń dokumentacją umożliwiającą Sądowi ich weryfikację. Rozstrzygając o wniosku organ musi w konsekwencji ocenić ponownie spełnienie przez stronę przesłanek umorzenia, odnosząc wynikające z przepisów wymogi oraz ustalenia w zakresie sytuacji finansowej i życiowej skarżącej do ostatecznej wartości zadłużenia, po uwzględnieniu ewentualnych przedawnień. Rozstrzygając ponownie o wniosku strony, na skutek uchylenia wyrokiem z dnia 19 września 2019 r. poprzednich decyzji, ZUS w decyzji z dnia 17 lipca 2020 r. (nr UP-437/2020) również nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o umorzenie zaległości w zapłacie składek na ubezpieczenia społeczne, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie ZUS wydane w pierwszej instancji z dnia 3 kwietnia 2020 r. (nr 613/2020). Wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r. (sygn. akt III SA/Wr 423/20) tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję ZUS, ponownie wskazując na konieczność dokonania analizy dotyczącej biegu i upływu okresu przedawnienia poszczególnych zaległości składkowych, o których umorzenie zwrócił się skarżący. Decyzją z dnia 15 października 2021 r. (nr UP-913/2021), wydaną na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, ZUS uchylił swoją decyzję z dnia 3 kwietnia 2020 r. (nr 613/2020) oraz – działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ust. 2 i 3 oraz art. 32 u.s.u.s. – odmówił umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek oraz za osobę prowadzącą działalność gospodarczą będącą jednocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 109 618,03 zł (pkt 1) oraz – działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ust. 3a i art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne – odmówił umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą będącą jednocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 105 723,45 zł (pkt 2). Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r. (sygn. akt III SA/Wr 1041/21) tutejszy Sąd ponownie uchylił zaskarżoną decyzję ZUS, kolejny raz wskazując na konieczność dokonania analizy dotyczącej biegu i upływu okresu przedawnienia poszczególnych zaległości składkowych, o których umorzenie zwrócił się skarżący. Sąd stwierdził, że powyższa decyzja nie spełnia zaleceń zawartych w poprzednim wyroku odnośnie do dokonania oceny, czy w sprawie doszło i ewentualnie w jakim zakresie do przedawnienia należności oraz poparcia tych ustaleń dokumentacją umożliwiającą Sądowi ich weryfikację. Sąd stwierdził, że sama treść tabeli umieszczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pozwala na ustalenie, które ewentualnie należności z tytułu składek uległy przedawnieniu, a jeśli nie – które z nich zostały zabezpieczone hipotecznie. Również przywołanie okoliczności faktycznych takich jak: wnioski o umorzenie należności na podstawie ustawy z dnia 13 listopada 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1551) oraz układ ratalny zawarty w dniu 12 grudnia 2016 r. bez szczegółowego odniesienia się organu, jaki wpływ na przedawnienie należności mają te czynności w aspekcie stanu prawnego obowiązującego w momencie składania tych wniosków, czyni uzasadnionym zarzut naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a. Dalej wskazano, że organowi po raz kolejny umknęła i nie została wyjaśniona kwestia rozbieżności kwot wynikających z informacji o stanie należności z tytułu składek od 1 stycznia 1999 r. z kwotami wskazanymi w decyzji, przez co nie sposób ustalić w jakiej rzeczywistej wysokości skarżący posiada zaległości z tytułu składek. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr UP-579/2023 ZUS, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ZUS utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 3 kwietnia 2020 r. nr 613/2020. W uzasadnieniu decyzji, po szerokim przytoczeniu podstaw prawnych ze wskazaniem brzmienia art. 24 ust. 4-6 u.s.u.s. w poszczególnych okresach z uwzględnieniem przepisów przejściowych, ZUS wskazał, że należności z tytułu składek są wymagalne i nie uległy przedawnieniu. Z kolei w zawartej na stronach 8-19 tabeli wskazał na okresy oraz kwoty zaległości skarżącego z tytułu składek, jak również aktualny stan postępowania egzekucyjnego (z podziałem na egzekucję umorzoną i czynną), decyzje odmawiające umorzenia należności, umowę ratalną oraz zabezpieczenie hipoteczne, podając w nazwach kolumn okoliczności, od których uzależnione jest zawieszenie biegu terminu przedawnienia oraz w poszczególnych rubrykach – daty tych okoliczności. Dalej wskazano, ze zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło: od dnia zawarcia umowy o rozłożenie na raty należności do dnia jej zerwania, zgodnie z art. 24 ust. 5e u.s.u.s., co przedstawiono w kolumnie 9 tabeli; od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności, o której skarżący został zawiadomiony (od dnia doręczenia tytułów wykonawczych) do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s., co przedstawiono w kolumnie 5 tabeli;, od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której skarżący został zawiadomiony (od dnia doręczenia tytułów wykonawczych do nadal, gdyż dla tych należności cały czas prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, co przedstawiono w kolumnach 6 i 7 tabeli; od dnia złożenia wniosku do dnia uprawomocnienia się decyzji w sprawie umorzenia należności na podstawie przepisów ustawy abolicyjnej zgodnie z art. 1 ust. 15 tejże ustawy, co przedstawiono w kolumnie 8 tabeli. Dalej podano, że wskazane w sentencji decyzji z 3 kwietnia 2020 r. zaległości z tytułu składek zostały także zabezpieczone przez ZUS wpisem do hipoteki, co przedstawiono w kolumnie 10 tabeli. Następnie organ wskazał, że w sentencji decyzji z dnia 3 kwietnia 2020 r. nie uwzględniono kwot należności głównej na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, które dotyczą zaległości z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych, co wynika z treści art. 30 u.s.u.s. W stosunku do tego rodzaju składek ZUS nie może bowiem badać przesłanek umorzenia, dlatego nie zostały wymienione w decyzji z dnia 3 kwietnia 2020 r.. Dalej podano, że sentencja omawianej decyzji, w przeciwieństwie do przekazanej wcześniej Sądowi informacji o stanie należności z tytułu składek od 1 stycznia 1999 r. prawidłowo nie uwzględnia, zgodnie z obowiązującymi procedurami, wpłat dokonanych i uzyskanych w ramach przymusowego dochodzenia należności po wpływie wniosku o umorzenie, tj. po dniu 9 października 2018 r. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ szeroko i wyczerpująco odniósł się do treści art. 28 ust. 2 i 3 oraz art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z art. 32 u.s.u.s i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, uznając w konkluzji, że nie zaistniały podstawy do umorzenia skarżącemu nadal wymagalnych i nieprzedawnionych zaległości. W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów prawa oraz interesu skarżącego, a także zobowiązanie organu do wydania z urzędy nowej decyzji umarzającej zaległość z tytułu trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej, a także przedawnienie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że orzekanie w sprawie niniejszej odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.), ponieważ niniejszy wyrok jest poprzedzony prawomocnymi wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 19 września 2019 r. (sygn. akt III SA/Wr 141/19), z dnia 3 marca 2021 r. (sygn. akt III SA/Wr 423/20) oraz z dnia 26 kwietnia 2023 r. (sygn. akt III SA/Wr 1041/21), w których Sąd zwrócił uwagę na konieczność zweryfikowania biegu i upływu okresu przedawnienia poszczególnych zaległości składkowych, o których umorzenie zwrócił się skarżący. Zgodnie z powołanym przepisem prawnym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/OI 443/09 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 p.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826-827). Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt: II GSK 240/06). Podkreślić należy, że pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zauważyć również należy, że w orzecznictwie jednolicie prezentowany jest pogląd wyrażony miedzy innymi w wyroku NSA z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt: II FSK 1057/11, że sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawne oraz poglądy judykatury i doktryny stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnych wyrokach tut. Sądu z dnia 19 września 2019 r. (sygn. akt III SA/Wr 141/19), z dnia 3 marca 2021 r. (sygn. akt III SA/Wr 423/20) oraz z dnia 26 kwietnia 2023 r. (sygn. akt III SA/Wr 1041/21), ponieważ nie doszło do wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym prawem, nie doszło również do istotnej zmiany stanu prawnego. Przechodząc natomiast do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że istotą zawartych w powołanych wyrokach tutejszego Sądu wskazań co do dalszego postępowania było dokonanie oceny, czy w sprawie doszło i ewentualnie w jakim zakresie do przedawnienia należności, przy czym konieczne było ustalenie okresów zawieszenia, czy przerw biegu przedawnienia na podstawie obowiązujących w tym przedmiocie przepisów prawa i z uwzględnieniem ich zmian oraz poparcie tych ustaleń dokumentacją umożliwiającą Sądowi ich weryfikację. Nadto zaś, dokonana przez organ ponowna analiza powołanych okoliczności winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w motywach podanych w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja tych zaleceń nie wypełnia. Za dalece niewystarczające należy uznać – jakkolwiek obszerne i wyczerpujące – przywołanie stanu prawnego w okresie, w jakim powstały zaległości, lecz bez wskazania, które przepisy mają zastosowanie do poszczególnych okresów zaległości składkowych. Sama treść tabeli umieszczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (choć została ona rozbudowana w stosunku do tabeli zawartej w poprzednio uchylonej przez Sąd decyzji) nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, które ewentualnie należności z tytułu składek uległy przedawnieniu, a jeśli nie – które z nich zostały zabezpieczone hipotecznie; względnie w stosunku do których z nich możliwa jest egzekucja z zajętych nieruchomości wobec ograniczenia kwoty zabezpieczenia hipotecznego. Okoliczności te nie zostały w żaden sposób podsumowane i wyjaśnione w odniesieniu do poszczególnych należności. Nie wyliczono, jaki był okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia poszczególnych należności i nie podano, o jaki czas doszło do ewentualnego przedłużenia biegu terminu przedawnienia. Wszystkie te elementy winny znaleźć się – zgodnie ze wskazaniami Sądu – w uzasadnieniu decyzji. Również przywołanie okoliczności faktycznych takich jak: wnioski z dnia 23 maja 2013 r. oraz z dnia 13 stycznia 2015 r. o umorzenie należności na podstawie ustawy z 9 listopada 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1551) oraz układ ratalny zawarty w dniu 12 grudnia 2016 r., bez szczegółowego odniesienia się organu, jaki wpływ na przedawnienie należności mają te czynności w aspekcie stanu prawnego obowiązującego w momencie składania tych wniosków (np. w odniesieniu do daty powstania zaległości), czyni uzasadnionym zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Mimo stwierdzenia powyższego uchybienia przez Sąd w wyroku z dnia 26 kwietnia 2023 r. w odniesieniu do poprzednio wydanej decyzji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nadal nie zawiera w tej mierze stwierdzeń ani wyjaśnień. Nadto ponownie przypomnieć należy, iż Sąd w wydanych wyrokach wyraźnie wskazał, że koniecznym jest dokonanie analizy dotyczącej biegu i upływu okresu przedawnienia poszczególnych zaległości składkowych, o których umorzenie zwrócił się skarżący. Analiza przedstawiona przez organ (mimo obszerności samej tabeli, związanej z dużą ilością zawartych w niej danych) jest natomiast skrótowa. Zawarte w uzasadnieniu wyjaśnienia tych kwestii, znajdujące się na s. 20 zaskarżonej decyzji, zajmują około pół strony i sprowadzają się do krótkiego wskazania okoliczności świadczących o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia oraz do podania odnoszącego się do tej kwestii przepisu prawa. Z pewnością zatem analiza ta nie może zostać uznana za wystarczającą w świetle przywołanych wskazań Sądu. Skrótowość powyższej analizy szczególnie jest widoczna przy odniesieniu się przez organ do kwestii związanej z umową z dnia 12 grudnia 2016 r. o rozłożenie na raty należności z tytułu składek jako przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Mianowicie, organ podaje, iż zawieszenie w tym przypadku nastąpiło od dnia zawarcia tej umowy do dnia jej "zerwania". W tej mierze Sąd wskazuje, że, po pierwsze, "zerwanie umowy" nie jest pojęciem prawnym i organ winien wskazać, jakie konkretnie okoliczności doprowadziły do rozwiązania umowy i wobec tego kiedy to dokładnie nastąpiło. Brak podania tych okoliczności i posłużenie się pojęciem potocznym czyni wątpliwym stwierdzenia organu odnośnie zakończenia okresu, w którym bieg terminu przedawnienia pozostawał zawieszony. Po drugie, należy zauważyć, że w myśl przywołanego przez organ przepisu art. 24 ust. 5a u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia zawarcia umowy, o której mowa w art. 29 ust. 1a do dnia terminu płatności odroczonej należności z tytułu składek lub ostatniej raty. Tymczasem organ w omawianym zakresie nie odniósł się do okoliczności związanych z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, a wskazanych w tym przepisie. Końcowo należy również zauważyć, że organ, wbrew zaleceniom zawartym w przywołanych – trzech – wyrokach tutejszego Sądu – nadal nie przedstawił na poparcie dokonanych ustaleń dokumentacji umożliwiającej Sądowi ich weryfikację. Zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w tych wyrokach, samo podanie okoliczności świadczących w ocenie organu o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia czy o nie rozpoczęciu jego biegu, nie jest wystarczające, lecz organ winien przedłożyć w tej mierze stosowną dokumentację. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.