III SA/Wr 213/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.K. i W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 marca 2025 r. Nr 0201-IEE1.7192.9.2025.3 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie.

Przedmiotem skargi A. K. i W. K. (dalej: strona skarżąca, skarżący, strony) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, DIAS) z 17 marca 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.9.2025.3 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnicy (dalej: organ I instancji, NUS, organ egzekucyjny) z 14 stycznia 2025 r. nr 0216-SEE.7113.171.2024.2025.6 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w stanie faktycznym i prawnym jak niżej. Organ egzekucyjny prowadzi wobec stron skarżących postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 19 marca 2015 r. o numerach [...] oraz [...], wystawionych przez wierzyciela – Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, wierzyciel). W dniu 2 grudnia 2020 r. NUS zastosował środki egzekucyjne w postaci egzekucji z rachunków bankowych zobowiązanych w P. S.A., A. S.A. oraz M. S.A. Zawiadomienie z dnia 2 grudnia 2020 r. o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych zostało doręczone zobowiązanym w dniu 18 grudnia 2020 r. W wyniku rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną DIAS w postanowieniu z 16 października 2024 r. (nr 0201-IEE2.7192.59.2024.2) w uzasadnieniu wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania w zakresie zgłoszonego zarzutu nieprawidłowej kwoty należności głównej i kwoty odsetek w trybie art. 59 § 1 ustawy z z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) dalej: u.p.e.a. Wobec powyższego pismem z 28 października 2024 r. NUS zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w związku z prowadzonym przez siebie postępowaniem egzekucyjnym, co do wysokości należności kwoty głównej i wyliczonych od niej odsetek. W odpowiedzi pismem z 25 listopada 2024 r. ARiMR poinformował, że wysokość naliczonego zobowiązania wynika z sądowego nakazu zapłaty, tj. nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział I Cywilny z 22 września 2014 r. sygn. akt I Nc 794/14, który zobowiązywał skarżących do solidarnej zapłaty na rzecz ARiMR kwoty 77.856,55 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 18 marca 2014 r. do dnia zapłaty oraz kwotę kosztów sądowych w łącznej wysokości 4.597 zł. Wierzyciel wskazał, że 8 grudnia 2014 r. powyższy nakaz został opatrzony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu klauzulą wykonalności. Dalej wierzyciel podkreśla, że braku spłaty wierzyciel w dniu 19 marca 2015 r. wystawił tytuły wykonawcze nr [...] (należność główna, odsetki ustawowe i koszty upomnienia) oraz [...] (koszty sądowe), które skierował do NUS celem wszczęcia egzekucji z majątku skarżących. Wobec tego wierzyciel wypunktował, że na dzień 30 października 2024 r. zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nr [...] wynosi 77.856,55 zł (należność główna), 70.189,77 zł (odsetki) oraz 11,60 zł (koszty upomnienia). Dalej ARiMR wyjaśnił, że kwota odsetek naliczona została zgodnie z sądowym nakazem zapłaty z 22 września 2014 r. sygn. akt I Nc 795/14, tj. z oprocentowaniem dla odsetek ustawowych. Postanowieniem z 14 stycznia 2025 r. NUS odmówił stronie skarżącej umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na niewystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji przytoczył treść uzyskanego do sprawy stanowiska wierzyciela z 25 listopada 2024 r. Następnie odnosząc się do stanowiska wierzyciela w zakresie przedawnienia należności, NUS powołał się na treść pisma ARiMR z 12 stycznia 2024 r., w którym wierzyciel podtrzymał wniosek o dalsze prowadzenie egzekucji wobec skarżących. Dalej stwierdzając w decyzji, że w piśmie tym "wierzyciel wskazał, że w sytuacjach, w których data powstania należności lub data ostatniego zdarzenia przerywającego bieg terminu przedawnienia jest wcześniejsza od dnia wejścia w życie ustawy z 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (T.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1640), a bieg terminu przedawnienia liczony od daty wejścia w życie nowelizacji k.c. przekroczy 6 lat - zastosowanie ma termin przedawnienia roszczenia 6 letni, z tym, że koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego tj. 31.12.2026 r. Wierzyciel wskazał, że wynika to wprost z art. 5 ust. 2 w/w ustawy oraz w związku z art. 1 pkt 3 (...)". Następnie NUS rozpatrując w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a. podnoszony przez skarżących zarzut dochodzenia nieprawidłowej kwoty należności głównej i kwoty odsetek, stwierdził, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym informacji przekazanych przez wierzyciela, że nie zachodzi w sprawie żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, wymieniona w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. W dalszej części postanowienia NUS zawarł wyjaśnienie podstawy prawnej, przedstawiające wywody teoretyczne o skutkach umorzenia egzekucji. Następnie przytoczył przebieg postępowania punktując zdarzenia, jakie miały miejsce w jego trakcie, a końcowe przedstawił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżących, postanowieniem z 17 marca 2025 r. (nr 0201-IEE2.7192.9.2025.3) DIAS na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a., w zw. z art. 18 i art. 59 § 1 u.p.e.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie DIAS argumentował, że zażalenie skarżących nie może być pozytywnie rozpatrzone, ponieważ dochodzone należności są wymagalne oraz ich kwoty są prawidłowe. Powołując się na brak uprawnień organu egzekucyjnego do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, organ odwoławczy powtórzył treść stanowiska wierzyciela uzyskanego w ramach postępowania o umorzenie egzekucji, tj. pisma z 25 listopada 2024 r. Następnie skonstatował, że podnoszone przez skarżących zarzuty co do nieprawidłowej kwoty należności głównej i kwoty odsetek w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a. nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a w sprawie nie zaistniała podnoszona przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., ani nie zaistniały inne przesłanki, o których mową w art. 59 § 1 u.p.e.a. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skarżący wyrazili niezadowolenie z treści zaskarżonego postanowienia. Argumentowali, że DIAS nie nakazał organowi egzekucyjnemu udostępnienia im pism związanych ze sprawą dot. nieprawidłowości co do kwoty głównej i odsetek oraz nie odniósł się do faktu uznania za bezprawne naliczanie odsetek ustawowych za opóźnienie w związku z obwieszczeniem Ministra Sprawiedliwości z 7 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej (decyzja lub postanowienie) może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika ponadto, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd posiada zatem uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, jednak nie z przyczyn wskazanych w skardze. Aktem poddanym kontroli jest postanowienie DIAS z z 17 marca 2025 r. (nr 0201-IEE2.7192.9.2025.3) działającego jako organ egzekucyjny, którym utrzymano w mocy postanowienie NUS z 14 stycznia 2025 r. (nr 0216-SEE.7113.171.2024.2025.6) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie i dlatego zastosowanie znajdują przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r., na co zasadnie wskazał organ. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia, będzie miało spełnienie przez DIAS obowiązków wynikających z wzorców normatywnych ustanowionych w prawie procesowym, a przyjmującym postać zasad naczelnych (art. 7, art. 8 § 1, art. 11 i art. 15 k.p.a.), zasad rządzących postępowaniem odwoławczym (art. 127-140 k.p.a.), jak i zasad sporządzania uzasadnienia przez organy administracyjne (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 11 powołanego aktu, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zgodnie z kolei z art. 107 § 3 powołanego aktu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazany przepis na mocy art. 126 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień. Wskazać również trzeba, iż uzasadnienie faktyczne i prawne jest istotnym elementem postanowienia ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia w końcowym jego kształcie. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie także dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Trzeba też dodać, iż sporządzenie uzasadnienia decyzji ma charakter następczy w stosunku do samego podjęcia decyzji w sprawie. Odstąpienie przez organ od wyczerpującej, jednoznacznej i logicznej argumentacji dla zaprezentowania swojego stanowiska w istocie pozbawia stronę możliwości obrony jej słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w odpowiednim zakresie. Ponadto, naruszenie przez organy art. 107 § 3 k.p.a. powoduje również niespełnienie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a zatem stanowi naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, a więc zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa, a także zasadą informowania, wyrażoną w art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny wszystkich aspektów sprawy, w szczególności niekorzystne rozstrzygnięcia powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W ocenie Sądu, DIAS rozpoznając zażalenie od postanowienia NUS, w istocie zaniechał rozpoznania sprawy (czym naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), sporządził uzasadnienie, w które nie spełnia powyżej wskazanych kryteriów, w zasadzie powielając w skąpym zakresie argumentację zawartą w postanowieniu NUS, bądź ignorując nieczytelne rozważania poczynione w postanowieniu organu I instancji. W efekcie sporządził wadliwe uzasadnienie naruszające art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (dot. treści uzasadnienia), naruszając tym samym w konsekwencji art. 11 w zw. z art. 18 u.p.e.a. (zasada przekonywania) oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (zasada zaufania do władzy publicznej). W pierwszej kolejności wskazać należy, rozstrzygając w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego opartego o jedną z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. - w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. - zobowiązane są w uzasadnieniu rozważyć czy w sprawie zachodzi każda z przesłanek wymienionych w tym przepisie, który obliguje organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku zaistnienia którejś z nich. Wystąpienie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określonej w tym przepisie, obliguje bowiem organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania bez względu na to czy zostanie ona stwierdzona z urzędu czy na wniosek (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 2007/09). Niedopuszczalna jest natomiast odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę wskazywaną we wniosku strony w sytuacji, gdy zachodzi inna przesłanka dokonania tej czynności proceduralnej, którą organ winien uwzględnić z urzędu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 991/11). Jako niewystarczające i wadliwe należy zatem ocenić jedynie zacytowanie przez organy rozstrzygające w sprawie treści art. 59 § 1 u.p.e.a., a następnie arbitralne stwierdzenie o niezaistnieniu na gruncie przedmiotowej sprawy żadnego z ujętych tam przypadków. W tym miejscu Sąd podkreśla, że strona zarówno w skardze, jak i na etapie postępowania prowadzonego przed organem egzekucyjnym wielokrotnie podnosiła zarzut dot. nieprawidłowego określenia należności głównej oraz kwoty odsetek. Organy orzekające w przedmiocie wniosku zakwalifikowały jako przesłankę z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Sąd nie ma przy tym wątpliwości, iż przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego przewidziana w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. odnosi się także do przedawnienia zobowiązania podatkowego, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II FSK 141/18, z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 418/21 dostępne, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że DIAS uzasadniając wydane przez siebie postanowienie w zakresie powyższej przesłanki dot. m.in. przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym nr [...], w tym zakresie ograniczył się do stwierdzenia, że "dochodzone należności są wymagalne, a ich kwoty są prawidłowe". Tym samym legitymizując stanowisko wierzyciela, na jakie powołał się NUS w uzasadnieniu postanowienia pierwszoinstancyjnego, odnosząc się do kwestii przedawnienia należności. Podkreślenia przez Sąd wymaga, że choć organy egzekucyjne związane są stanowiskiem wierzyciela na mocy art. 29 § 1 u.p.e.a., to nie uzasadnia to w żaden sposób powtórzenia w treści uzasadnienia postanowienia, jako podstawy stwierdzenia wymagalności obowiązku stanowiska nie tylko odbiegającego w swojej treści od faktycznej dyspozycji przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 poz. 1104), jak również uzyskanego przed wszczęciem postępowania prowadzonego w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Stanowisko to bowiem zostało przedstawione przez wierzyciela w piśmie z 12 stycznia 2024 r., tj. 10 miesięcy przed skierowaniem do wierzyciela pisma przez organ z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie, co nastąpiło 28 października 2024 r. W tym zakresie Sąd jednoznacznie negatywnie ocenia w kontekście obowiązków organu odwoławczego brak odniesienia się do wywodów poczynionych przez NUS dot. przedawnienia oraz bezkrytyczne przejęcie stanowiska wyrażonego w postanowieniu organu I instancji, a w konsekwencji ograniczenie się przez DIAS do stwierdzenia, że należności te są wymagalne, a ich kwoty są prawidłowe. Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotą dwuinstancyjności postępowania jest bowiem dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Uzasadnienie, w którym brak jest rzetelnego ustosunkowania się nie tylko do zarzutów zażalenia, ale także niezweryfikowanie prawidłowości w zasadzie nieczytelnie skonstruowanego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji uprawnia Sąd do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem zasad procesowych, w tym zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gdańsku z 9 marca 2022 r., II SA/Gd 461/21, LEX nr 3321555, CBOSA). Wskazać należy, że uchybienie proceduralne organu odwoławczego spowodowałoby, że w zakresie prawidłowego uzasadnienia stanowiska organu odwoławczego, inicjatywę musiałby przejąć sąd administracyjny. Tymczasem, zasadą postępowania administracyjnego jest, że sąd administracyjny nie ma kognicji do merytorycznego rozpatrywania sprawy administracyjnej i formułowania uzasadnienia rozstrzygnięcia, a tylko do kontroli prawidłowości działań organu na podstawie kryterium legalności. Dlatego też taki sposób uzasadnienia nie spełniający wyżej opisanych kryteriów, uniemożliwia sądowi ocenę prawidłowości i legalności działań organu. Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w ocenie Sądu, odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów i złożonych wniosków jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy na podstawie art. 153 p.p.s.a. uwzględni przedstawioną ocenę prawną. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach. Mając na uwadze, przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.