III SA/Wr 182/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. numer SKO [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. – Z. numer [...] z dnia [...] r. ; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kwotę 2 732 zł (dwa tysiące siedemset trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 stycznia 2020 r. numer SKO 4161/12/2019 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: organ, organ odwoławczy, SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Szczawna-Zdroju (dalej: organ I instancji) numer 31/2019 z dnia 29 listopada 2019 r. o wymierzeniu W. W. (dalej: strona, skarżący) kary w wysokości 7.875 za zajęcie w dniach 18-23 lipca 2018 r. na powierzchni [...] m2 pasa drogowego bez zezwolenia w drodze gminnej tj. ul. [...] w Szczawnie – Zdroju poprzez wykonanie przyłącza wodociągowego w rejonie budynku nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ I instancji wskazano, że wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego został przekazany stronie po złożeniu zgłoszenia planowanego rozpoczęcia budowy wodociągu w dniu 23 maja 2018 r. z jednoczesnym pouczeniem o potrzebie wykonania projektu tymczasowej organizacji ruchu dla tego zadania. W dniu 30 maja 2018 r. uzgodniono wyżej wymieniony projekt. Wniosek o zajęcie pasa drogowego z niewiadomych przyczyn nie został jednak złożony, przy czym zajęcie nie było nagłe, gdyż nastąpiło dopiero w dniu 18-23 lipca 2018 r. W dniu 12 lutego strona potwierdziła, informację uzyskaną od A. K. (wykonawcy robót), że jako inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa. Organ wskazał, że czynności, dla których realizacji niezbędne jest uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego związane są z planowanym lub realizowanym zamierzeniem inwestycyjnym, stąd też zezwolenie powinien uzyskać inwestor, a nie wykonawca. W sytuacji nie uzyskania tego zezwolenia istnieje podstawa do należenia na inwestora kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 16b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm., dalej jako: u.d.p.). W sprawie bezspornym jest, że w dniach od 18 do 23 lipca 2018 r. na powierzchni [...] m2 prowadzone były prace budowlane związane z budową przyłącza wodociągowego w rejonie budynku przy ul. [...] w Szczawnie-Zdroju, które na zlecenie strony wykonywał Z. A. K., zapewniony przez inwestora o dopełnieniu przedmiotowego obowiązku. Po rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 40 ust. 4, art. 40 ust. 1 i art. 40 ust. 2 pkt 1 u.d.p. oraz brzmienie § 1 ust. 1 i § 2 ust. 1 lit. a uchwały nr XXIII /45/16 Rady Miejskiej w Szczawnie-Zdroju z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, z których wynika, że za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg za prowadzenie robót w pasie drogowym wynosi 5 zł za każdy dzień zajęcia pasa. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że kara stanowi 10-krotność opłaty za zajęcie pasa oraz uwzględniając liczbę dni oraz powierzchnię zajęcia, organ odwoławczy uznał wyliczenie w tej mierze za prawidłowe. Zdaniem organu II instancji prawidłowe było również zastosowanie wskazanych przepisów do stanu faktycznego sprawy. Zwrócił przy tym uwagę, że ustalenia stanu faktycznego nie były przez stronę kwestionowane. Strona nie uzyskała zezwolenia przed zajęciem pasa, choć podjęła w tym kierunku czynności. Wobec tego organ było zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Zdaniem organu, pozostałe okoliczności nie mają w sprawie znaczenia, gdyż przepisy u.d.p. mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozwalają na jakąkolwiek uznaniowość. Organ w każdym przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek wymierzenia kary jest obowiązany ją nałożyć i to bez względu na to, jakie przyczyny spowodowały spełnienie tych przesłanek. Ewentualne uchybienia organu w zakresie nie wydania w terminie przedmiotowego zezwolenia mogły zostać wyeliminowane przez skorzystanie z określonych środków prawnych. Skoro strona naruszyła obowiązek uzyskania zezwolenia i dokonała zajęcia pasa drogowego, to organ nie miał podstaw do dokonania jakichkolwiek oceny co do tego, czy ma możliwość lub też czy powinien odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p. Dalej stwierdzono, że materiał dowodowy sprawy jest kompletny i został prawidłowo rozpatrzony. W szczególności w ocenie organu brak było podstaw i bezcelowe byłoby dokonywanie dalszych ustaleń faktycznych. W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 4 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że brak uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez stronę podlega karze nałożonej w drodze zaskarżonej decyzji, mimo, że inwestor dopełnił wszelkich formalności związanych z uzyskaniem zezwolenia, a Burmistrz, pozostając bezczynny, zezwolenia nie wydał; 2. naruszenie art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu poprzez zaniechanie przez organ I instancji udzielenia w terminie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, mimo złożonego w dniu 23 maja 2018 r. przez inwestora wniosku w tym przedmiocie, ewentualnie poprzez zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku; 3. naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na: wybiórczym rozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób jednostronnie ukierunkowany na uzasadnienie tezy o zasadności nałożenia kary za brak zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, z pominięciem wniosku strony o takie zezwolenie z dnia 23 maja 2018 r., pominięciu argumentacji strony podniesionej w piśmie pełnomocnika z dnia 13 marca 2019 r. w zakresie, w jakim strona usprawiedliwia fakt nieuzyskania zezwolenia, oraz niezebraniu kompletnego materiału dowodowego w sprawie i ograniczenie się do wydania decyzji na podstawie dokumentacji dostarczonej przez stronę, mimo, że w sprawę zaangażowane są także inne podmioty. W uzasadnieniu skargi podniesiono, ze organ ograniczył się do analizy przesłanek z art. 40 ust. 12 u.d.p., nie wypowiedział się natomiast odnośnie interpretacji pisma strony z dnia 23 maja 2018 r. (które stanowiło wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego), nie wskazał, dlaczego decyzja nie została wydana ani nie rozważył skutków niewydania decyzji w terminie. W ocenie skarżącego brak uzyskania decyzji z powodu bezczynności organu nie powinien rodzić względem niego żadnych negatywnych skutków. Strona wskazała, że możliwość wykonania pracy przy budowie przyłącza pojawiła się nagle. Biorąc pod uwagę upływ 30-dniowego terminu od dnia złożenia wniosku w sprawie i brak decyzji organu w tym zakresie oraz pilną potrzebę i możliwość wykonania przyłącza – dokonano zajęcia pasa ruchu drogowego. Prace związane z budową przyłącza nastąpiły w terminie, kiedy tylko powyższe było możliwe ze strony przedsiębiorstwa wodociągowego, którego dyspozycyjność jest ograniczona. Skarżący jako inwestor faktycznie wykonał prace bez uzyskania zezwolenia. Nie sposób jednak obciążać go karą, skoro fakt nieuzyskanie zezwolenia nastąpiło bez jego winy, a to organ zaniechał wydania decyzji i nie poinformował strony, dlaczego taka decyzja nie mogła zostać wydana. Gdyby organ uznał, że wniosek zawiera braki, winien był wezwać skarżącego do ich uzupełnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzglednienie. Z treści przepisu art. 39 ust. 1 u.p.d. wynika generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących funkcjonalnie drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować zniszczenie drogi czy zmniejszenie jej trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje działań zabronionych w pasie drogowym, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W art. 39 ust. 3 u.d.p. ustawodawca dopuścił lokalizowanie takich obiektów w pasie drogowym tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w formie decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenia takiego wymaga: prowadzenie robót w pasie drogowym (pkt 1), umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2), umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3), a także zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, o czym stanowi art. 40 ust. 3 u.d.p. Zgodnie z art. 40 ust. 8 u.d.p., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego, z tym, że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowanego pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. W świetle przywołanych przepisów ustawy nie ulega wątpliwości, że prowadzenie robót w pasie drogowym (niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego) wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Konsekwencją powyższej regulacji jest (m.in.) przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., który stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Kara pieniężna, o której mowa w tym przepisie, obok funkcji represyjnej i prewencyjnej, realizuje również, jako wiodącą, funkcję kompensacyjną, stanowiąc ekwiwalent za szkodę wyrządzoną niewykonaniem nałożonego przez prawo obowiązku wyrażającego się w nakazie uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz uiszczenia należnej opłaty (zob.: W. Kręcisz "Kary i opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z użytkowaniem dróg w orzecznictwie sądów administracyjnych", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2014 r. nr 2, s. 23-39). Choć trafnie wywiodło Kolegium, że użycie w tym przepisie zwrotu "wymierza" wskazuje na związany charakter decyzji wydawanych w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, to jednak nie sposób podzielić poglądu, że powód zajęcia pasa drogowego jest w zasadzie obojętny, skoro oprócz przypadków określonych w art. 40 ust. 14 u.d.p., przepisy tej ustawy nie przewidują żadnych innych zwolnień od opłat i kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego. Uszło bowiem uwadze Kolegium, a także organu I instancji, że kara za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. jest administracyjną karą pieniężną w rozumieniu art. 189b k.p.a., a w sprawach wymierzania tego rodzaju kar pieniężnych zastosowanie znajdują także regulacje zawarte w Dziale IVA k.p.a. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że Dział IVA zatytułowany "Administracyjne kary pieniężne" został dodany do przepisów k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935 ze zm.); dalej zwaną "ustawą nowelizującą". Od tej pory straciły zatem na aktualności poglądy judykatury dotyczące dyrektyw wymiaru kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego sformułowane przed wejściem w życie ww. przepisów, a w tym pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2015 r. (sygn. akt II GSK 2326/13, CBOSA). Jak wynika bowiem z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, cyt. "projektowane rozwiązania będą stanowiły uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych, przy poszanowaniu zasady, że przepis szczególny ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym (lex specialis derogat legi generali). Przepisy k.p.a. w zakresie reguł nakładania kar i udzielania ulg w jej wykonaniu będą przepisami ogólnymi, z tym jednakże zastrzeżeniem, że uregulowania w przepisach odrębnych poszczególnych aspektów materii dotyczącej kar administracyjnych, przepisów proponowanego działu nie będzie stosowało się w zakresie tych aspektów (art. 189a § 2 k.p.a.). Przepisy art. 189a § 2 k.p.a. określają następujące aspekty regulacji w zakresie administracyjnych kar pieniężnych: 1) przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i udzielenie pouczenia, 3) odsetki od kary zaległej, 4) terminy przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 5) terminy przedawnienia egzekucji takiej kary oraz 6) udzielenie ulgi w jej wykonaniu. Celem art. 189a § 2 k.p.a. jest uzupełniające stosowanie przepisów k.p.a. w tym zakresie, który nie został uregulowany odmiennie w przepisach odrębnych. Jeżeli któryś z wskazanych aspektów regulacji dotyczącej kar (np. odstąpienie od nałożenia kary) nie został objęty regulacją ustawy odrębnej, "w to miejsce" stosowane będą przepisy k.p.a. Jednocześnie, jeśli przepisy szczególne regulują określoną kwestię, np. wskazują przesłanki wymiaru kary, to wyłączone zostaje zastosowanie wszystkich przepisów k.p.a. określających przesłanki wymiaru kary (tego aspektu objętego jednym z punktów art. 189a § 2 k.p.a.). Skoro bowiem ustawodawca w przepisach odrębnych ustaw uregulował w przepisach odrębnych kwestię kar administracyjnych kompleksowo albo uregulował dany "wycinek" tematyki stosowania kar administracyjnych, w tym konkretnie zakresie zastosowanie przepisów k.p.a. powinno być wyłączone. Nie wyklucza to stosowania przepisów k.p.a. w zakresie aspektów wskazanych w art. 189a § 2 pkt 2-6". Odnośnie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, a więc tego rodzaju kary, jak ta wymierzona w kontrolowanej sprawie, w przepisach u.d.p. (będących przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a.) uregulowano jedynie przesłanki wymiaru tej kary pieniężnej (art. 40 ust. 12) oraz odsetki od zaległej kary pieniężnej (art. 40d ust. 1 u.d.p.). Oznacza to, że w sprawach dotyczących wymierzania tego rodzaju kary pieniężnej zastosowanie znajdą przepisy Działu IVA k.p.a., które dotyczą pozostałych aspektów wymienionych w art. 189a § 2 k.p.a., a więc: ▪ odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt 2), ▪ terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej (pkt 3), ▪ terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej (pkt 4), ▪ udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej (pkt 6). Możliwość zastosowania przepisów dotyczących tych aspektów w niniejszej sprawie (dotyczących odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia) nie była jednak w ogóle przedmiotem rozważań organów wydających decyzje. Jak wynika z uzasadnień tych decyzji, podstawą ich rozstrzygnięcia w tym zakresie był pogląd o obligatoryjnym nałożeniu kary bez względu na okoliczności towarzyszące w postaci świadomości naruszenia prawa, czy też winy strony. Zdaniem organów ocena wagi naruszenia prawa powinna być oceniona tylko z obiektywnego punktu widzenia niedopełnienia przez skarżącego obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy podkreślić, że zgodnie z poglądami doktryny instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegające na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (adresata zakazu). Nie oznacza to zarazem oparcia odpowiedzialności administracyjnej na zasadzie winy. Stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu obu decyzji dowodzą zatem niewątpliwie o przedwczesności tych decyzji i o naruszeniu przy ich wydaniu zarówno przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej wskazanych. aspektów uregulowanych w Dziale IVA k.p.a., jak i przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zatem ta kwestia miała istotny wpływ na wynik sprawy, a to w kontekście przewidzianej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Wymaga w tym miejscu przypomnienia, że zajęcie pasa drogowego w niniejszej sprawie nastąpiło na cele prowadzenia robót polegających na wykonaniu przyłącza wodociągowego, a strona w dniu 23 maja 2018 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, który nie został jednak rozpoznany przez okres około dwóch miesięcy (strona dokonała zajęcia pasa drogowego w dniach 18-23 lipca 2018 r.). Okoliczności tej w ogóle nie dostrzegł organ I instancji, stwierdzając w uzasadnieniu swojej decyzji, że wniosek o zajęcie pasa drogowego "z niewiadomych przyczyn" nie został przez stronę złożony. Fakt, iż organ twierdził, że taki wniosek nie został w ogóle złożony, świadczy niewątpliwie o całkowitym pominięciu tego wniosku i nie podjęciu w stosunku do niego jakichkolwiek czynności zmierzających do jego rozpatrzenia. Natomiast organ odwoławczy zauważył, że strona ów wniosek złożyła i że nie doszło do jego rozpoznania, nie zbadał jednak tej okoliczności pod kątem występowania przesłanki odstąpienia od nałożenia kary określonej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Okoliczności powyższe (oraz inne podniesione przez stronę – dotyczące konieczności pilnego przeprowadzenia prac) winny być zaś wzięte pod uwagę przez organy przed wydaniem decyzji zgodnie z regułami dowodzenia określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie chodzi tu przy tym o analizowanie kwestii bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postepowania przez organy w zakresie złożonego wniosku (która może być badana w osobnych, przewidzianych dla tego celu postępowaniach), lecz wzięcie pod uwagę wszystkich podnoszonych przez stronę okoliczności z punktu widzenia przesłanki odstąpienia od nałożenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu. Rozważenia wymaga przede wszystkim, czy wskazane powyżej okoliczności uzasadniają zastosowanie w tej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co następnie winno znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu wydanej w sprawie decyzji i jej uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a.