III SA/Wa 834/17

Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 10/5/2017 r po rozpoznaniu wniosku S.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] /12/2016 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; 2. odmówić przyznania Stronie prawa pomocy w pozostałym zakresie

Skarżący w sprawach III SA/Wa 835/17 oraz III SA/Wa 834/17, tj. – odpowiednio - S.P. i M. P. , na urzędowym formularzu PPF z 4/4/2017 r. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Urzędnik sądowy, pismem z 10/4/2017 r. wezwał ich o przedstawienie dodatkowych informacji o sytuacji finansowej. Skarżący zadeklarowali, że uiścili wpis od skargi w kwocie 100 zł w każdej sprawie, a w piśmie, które wpłynęło do Sądu 9/5/2017 r., oświadczyli, że nie złożą dodatkowych informacji o ich sytuacji finansowej, zatem odpadła podstawa rozpoznania złożonego przez nią wniosku o prawo pomocy (eadem aut turpia aut honesta). Dlatego należało, rozpoznając wniosek z na urzędowym formularzu PPF z 4/4/2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 246 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz 718, ze zm., dalej jako u.p.p.s.a), należy orzec jak w sentencji. W szczególności, wobec uiszczenia wymagalnych kosztów sądowych, tj. wpisu od skargi, spełniona została przesłanka orzeczenia o braku potrzeby analizy sytuacji Strony w zakresie zdolności ponoszenia tego ciężaru, ponieważ nie występują w sprawie wymagalne koszty sądowe, w stosunku do których można rozważać wniosek Strony. Skoro Skarżący nie przekazali właściwie żadnych informacji, o które byli wzywani w obu wzmiankowanych sprawach, a które są niezbędne do odtworzenia historii sytuacji materialnej, w której znajduje się, to referendarz sądowy nie może przyznać Skarżącym prawa pomocy również w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Obowiązek lojalnego działania wiąże nie tylko Sąd, ale także Skarżących, którzy to przecież ubiegają się o udzielenie im prawa pomocy. Nadto, urzędnik sądowy, mając wiedzę o zakresie badania sprawy – z urzędu - przez Sąd I instancji (art. 133 i art. 134 u.p.p.s.a.), jak też o obowiązku czuwania przez Sąd ten, by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.), niezależnie od niewykazania sytuacji życiowej strony, zadecydował o odmowie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 2, § 3, art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 249a u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.