III SA/Wa 658/26

Dnia 30 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, `, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej postanawia odrzucić skargę

M.M. (dalej jako "Skarżący"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 24 lutego 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę ww. Naczelnik wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "P.p.s.a.") z powodu braku wyczerpania przez Skarżącego toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Postępowanie sądowoadministracyjne nie zastępuje bowiem postępowania administracyjnego i nie może być wszczęte, jeżeli nie zostały uruchomione środki weryfikacji kwestionowanego aktu, dostępne stronie skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (zob. w tej materii T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., s. 239). Wyczerpanie toku instancji oznacza więc wydanie przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, które wszczęto wniesionym środkiem zaskarżenia. Każde takie rozstrzygnięcie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Wykluczone jest natomiast skuteczne wniesienie skargi na akt wydany przez organ pierwszej instancji z pominięciem trybu instancyjnego. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111; dalej "O.p."), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można złożyć skutecznie na rozstrzygnięcie, które jest ostateczne, czyli co do zasady na decyzję lub postanowienie organu drugiej instancji. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana przez organ pierwszej instancji, tj. Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym, skoro sąd administracyjny nie zastępuje orzekających w toku postępowania administracyjnego organów drugiej instancji, a jego działania nie mogą naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, skargę należało uznać za niedopuszczalną. W niniejszej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości Skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia, nie wyczerpał administracyjnego toku postępowania z uwagi na niezłożenie w wyznaczonym terminie odwołania. Tym samym nie wypełnił warunku do złożenia skargi do sądu administracyjnego określonego w art. 52 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.