III SA/Wa 391/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2020 r. sprawy ze skargi I.H. reprezentowanej przez kuratora adwokata M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uchyla zaskarżone postanowienie.

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez, reprezentowaną przez kuratora, I.H. (dalej "Skarżąca"), jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego W., wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 25 października 2017 r. obejmujących należności podatkowe w łącznej kwocie należności głównej 8.765,70 zł wraz z należnymi odsetkami w łącznej kwocie 4.430,70 zł. W części B ww. tytułów wykonawczych wskazano P.H. jako małżonka zobowiązanej odpowiedzialnego majątkiem wspólnym. Zawiadomieniem z dnia 9 listopada 2017 r. organ egzekucyjny na podstawie ww. tytułów wykonawczych dokonał zajęcia nieruchomości położonej w miejscowości M., przy ul. [...] i objętej księgą wieczystą nr [...]. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono Skarżącej wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych w dniu 30 listopada 2017 r., w trybie art. 44 k.p.a. W związku z wystąpieniem zbiegu egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym z nieruchomości, Naczelnik Urzędu Skarbowego W., zgodnie wezwaniem z dnia 9 kwietnia 2018 r., przy piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r. przekazał komplet akt egzekucyjnych wraz z tytułami wykonawczymi do łącznego egzekutora - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. M.J. Pismem z dnia 2 sierpnia 2018 r. komornik sądowy wezwał Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w związku z faktem stwierdzenia przez łącznego egzekutora, iż Skarżąca jest osobą nieznaną z miejsca pobytu - do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie dowodu w przedmiocie wyznaczenia kuratora dla Skarżącej. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego W., pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r., wystąpił z wnioskiem o ustanowienie kuratora do zastępowania osoby nieobecnej, czego efektem było ustanowienie, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., sygn. akt [...] przez Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Cywilny kuratora w osobie adwokata M.K. dla nieznanej z miejsca pobytu I.H. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził również postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 26 października 2017 r. obejmujących należności podatkowe w łącznej kwocie należności głównej 4.819,60 zł wraz z należnymi odsetkami w łącznej kwocie 2.447.80 zł wystawionych na zobowiązanego P.H. W części B ww. tytułów wykonawczych wskazano Skarżącą jako małżonkę zobowiązanego odpowiedzialną majątkiem wspólnym. Pismem z dnia 11 lutego 2019 r., nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 12 lutego 2019 r., M.K. - kurator Skarżącej wniosła, na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 26 października 2017 r. nr [...], wskazując na naruszenie art. 32 w zw. z art. 26 § 5 u.p.e.a. przez niedoręczenie Skarżącej tytułów wykonawczych w oparciu, o które kontynuowane jest przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. M.J. w sprawie o sygn. akt [...] postępowanie egzekucyjne z nieruchomości, do której tytuł prawny przysługuje zobowiązanej. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. oddalił zarzut z dnia 11 lutego 2019 r., do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 25 października 2017 r. z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia kuratora Skarżącej z dnia 27 marca 2019 r. na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] marca 2019 r., uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia 27 sierpnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wezwał M.K. - kurator Skarżącej do udzielenia wyjaśnień dotyczących charakteru pisma strony z dnia 11 lutego 2019 r. tj. do sprecyzowania żądania w nim zawartego. Pismem z dnia 4 września 2019 r. M.K. - kurator Skarżącej udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie organu egzekucyjnego wskazując, iż pismo z dnia 11 lutego 2019 r. zatytułowane "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym" stanowi zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., równocześnie wskazując, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w P. M.J. pod sygn. akt [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie przekazanych przez administracyjny organ egzekucyjny tytułów wykonawczych z dnia 26 października 2017 r., wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. działając na podstawie art. 34 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 u.p.e.a. oddalił zarzut z dnia 11 lutego 2019 r. z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Przedmiotowe postanowienie doręczono kuratorowi zobowiązanej w dniu 2 października 2019 r. Pismem z dnia 7 października 2019 r. M.K. - kurator Skarżącej wniosła, w ustawowym terminie, zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2019 r. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, uznanie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za uzasadnione i umorzenie postępowania egzekucyjnego skierowanego przeciwko Skarżącej. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2019 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., w pierwszej kolejności organ egzekucyjny powinien dokonać zbadania czy żądanie wszczęcia postępowania zarzutowego zostało wniesione przez osobę do tego uprawnioną, a dopiero po potwierdzeniu, iż żądanie to zostało wniesione przez uprawnionego do tego zobowiązanego, w dalszej kolejności organ powinien dokonać oceny czy przedmiotowe żądanie zostało wniesione w terminie do tego przewidzianym. Mając na uwadze powyższe, DIAS stwierdził, iż organ egzekucyjny powyższej kolejności nie zachował, bowiem od razu przeszedł do kwestii oceny terminu, w którym żądanie strony zostało wniesione, nie dokonując oceny czy żądanie to pochodzi od uprawnionego podmiotu. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, w tytułach wykonawczych o numerach [...] z dnia 26 października 2017 r. w części A, w której należy wskazać zobowiązanego, bądź zobowiązanych - małżonków odpowiedzialnych solidarnie, wierzyciel jako zobowiązanego wskazał jedynie P.H. Natomiast Skarżącą wierzyciel wskazał w części B ww. tytułów wykonawczych, w której należy wskazać małżonka zobowiązanego - odpowiedzialnego majątkiem wspólnym. DIAS wyjaśnił, iż organ egzekucyjny w myśl art. 26 § 1 u.p.e.a. wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Równocześnie zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym, którego wzór określono w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 850), które obowiązywało w dniu wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych tj. w dniu 26 października 2017 r., jeżeli w części B wpisano dane małżonka zobowiązanego tytuł wykonawczy stanowi podstawę do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej z majątku wspólnego małżonków i majątku osobistego zobowiązanego, z wyłączeniem majątku osobistego małżonka wskazanego w części B". Zatem o charakterze osób występujących w postępowaniu egzekucyjnym decyduje treść tytułu wykonawczego, z którego w przedmiotowej sprawie wynika, iż zobowiązanym jest P.H., natomiast Skarżąca występuje w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] z dnia 26 października 2017 r. jedynie w charakterze małżonki zobowiązanego, która odpowiada za wskazane w tytule wykonawczym zobowiązanie z majątku wspólnego małżonków. Zatem, w ocenie organu, wniosek Skarżącej wniesiony pismem z dnia 11 lutego 2019 r., uzupełniony pismem z dnia 4 września 2019 r. był bezprzedmiotowy, bowiem podmiotem uprawnionym do wniesienia zarzutów do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych jest zobowiązany, w tym przypadku P.H., natomiast żądanie wszczęcia postępowania zarzutowego zostało wniesione przez osobę niebędącą zobowiązaną, a więc niebędącą stroną przedmiotowego postępowania tj. małżonkę zobowiązanego I.H. reprezentowaną przez kuratora. Wobec powyższego organ egzekucyjny winien na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 26 października 2017 r. o numerach [...] ze względu na fakt, iż żądanie wszczęcia postępowania zarzutowego zostało wniesione przez osobę niebędącą zobowiązaną, a więc niebędącą stroną tego postępowania, a nie na podstawie art. 34 u.p.e.a. oddalić zarzut z dnia 11 lutego 2019 r. z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Bowiem z treści regulacji zawartej w treści art 61 § 1 k.p.a. wynika, iż postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem postępowanie w sprawie zarzutów do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych z dnia 26 października 2017 r. - jako bezprzedmiotowe - nie powinno być wszczęte. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., Skarżąca, reprezentowana przez kuratora, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 61a k.p.a. poprzez uznanie, iż zarzuty kuratora Skarżącej z dnia 11 lutego 2019 r. zostały wniesione przez osobę nieuprawnioną, podczas gdy małżonka zobowiązanego posiada legitymację do zaskarżenia podejmowanych przez administracyjny organ egzekucyjny czynności, w tym podniesienia zarzutów dotyczących prawidłowości wydania tytułu wykonawczego w oparciu o który czynności egzekucyjne zostały skierowane do majątku wspólnego małżonków; b) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, a przez to umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, podczas gdy małżonka zobowiązanego jest legitymowana do złożenia zarzutów w postępowaniu, które dotyczy również jej praw, a przez to nie można uznać, by postępowanie zainicjowane w następstwie złożonego przez nią środka zaskarżenia stało się bezprzedmiotowe; c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, podczas gdy właściwa ocena uprawnień Skarżącej winna skutkować merytoryczną oceną podniesionych przez Skarżącą zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - w skrócie: "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania je z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem pozostaje, że organ egzekucyjny skierował postępowanie egzekucyjne do majątku wspólnego Skarżącej oraz jej męża w sytuacji, gdy zobowiązanym był wyłącznie mąż Skarżącej. Sporną natomiast pozostaje kwestia, czy Skarżącej przysługuje uprawnienie do złożenia zarzutów co do egzekucji. W ocenie organu skoro nie jest ona zobowiązanym w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to nie przysługują jej uprawnienia zarezerwowane wyłącznie dla zobowiązanego, a za takie przyjął prawo do złożenia zarzutów. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w orzecznictwie jak i w doktrynie prezentowane są dwa odmienne stanowiska co do tego, czy małżonkowi zobowiązanego w przypadku skierowania egzekucji administracyjnej do majątku wspólnego przysługuje legitymacja do złożenia zarzutów. Pierwsze z nich – na które powołuje się organ – stoi na stanowisku, że obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków w przypadku kierowania egzekucji obowiązków ciążących na jednym z nich do majątku wspólnego nie oznacza, że małżonek niebędący zobowiązanym ma takie same uprawnienia w postępowaniu egzekucyjnym jak małżonek, będący zobowiązanym (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1155/08). Drugi zaś pogląd, który Sąd przyjął za własny, mówi, że legitymacja do złożenia zarzutu przysługuje zawsze małżonkowi zobowiązanego w przypadku skierowania egzekucji do majątku wspólnego (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1183/15, z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 36/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 1155/14, wyroki WSA w Opolu z dnia 1 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/OP 186/09 oraz z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/OP 221/09; a także A. Cudak "Podmioty legitymowane do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej"; ZNSA, nr 4/2009, str. 18-30). Skarżąca chce zrealizować prawo, o jakim mowa w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201). Podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 cyt. ustawy mają różnorodny charakter, gdyż wnoszący zarzuty może m.in. kwestionować dopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względów formalnych lub merytorycznych, zarzucać wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne czy też podawać w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego. Rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Generalnie przesłankami dopuszczalności prowadzenia egzekucji są okoliczności, których istnienie jest warunkiem możliwości prowadzenia egzekucji. Jeżeli zaś chodzi o podstawy odpowiedzialności małżonka, to zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Wskutek tych zapisów następuje rozciągnięcie odpowiedzialności na majątek wspólny, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 682), który stanowi, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Majątek wspólny małżonków jest współwłasnością łączną. Cechuje się ona tym, że w czasie trwania małżeństwa nie podlegają ani wyodrębnieniu udziały każdego z małżonków (cały majątek wspólny przysługuje w całości zarówno żonie, jak i mężowi), ani majątek wspólny nie może zostać podzielony. Oznacza to równocześnie, że majątek ten jest zarówno majątkiem tego z małżonków, na którym spoczywa dług publiczny, jak i majątkiem drugiego. Zatem nie ma wątpliwości co do tego, że małżonek zobowiązanego w takim wypadku jest adresatem czynności egzekucyjnych i to on poniesie majątkowe konsekwencje długu. Co więcej chodzi o jego własność, prawo chronione także na poziomie Konstytucji w art. 64. Odpowiedzialność małżonka jest rozumiana jako dopuszczalność stosowania przewidzianych prawem środków, zmierzających do przymusowego wyegzekwowania podatków z jego majątku. Małżonek de facto odpowiada wspólnym, a więc swoim majątkiem, bez ograniczeń kwotowych i wyłączania z niego określonych składników. Odpowiedzialność małżonka powstaje z mocy prawa, wraz z wystawieniem na niego tytułu wykonawczego, bez konieczności wydawania jakichkolwiek decyzji na niego przez organ podatkowy. Co więcej nie ma on na te decyzje wpływu. Dodatkowo odpowiedzialność jest ustalona bez względu na zmiany majątkowe pomiędzy małżonkami (art. 29 § 2 Ordynacji podatkowej). Ostatecznie odpowiedzialność małżonka może istnieć przez cały okres, w którym ciąży na jego małżonku (zobowiązanym) zobowiązanie podatkowe. Zatem odpowiedzialność ta na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o art. 27c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest zbieżna z odpowiedzialnością małżonka zobowiązanego, bo mimo, że jego zobowiązanie wynika z długu małżonka i ograniczone jest do majątku wspólnego, ciężar dolegliwości majątkowych jest taki sam. To wszystko oznacza, że tylko wyraźny i konstytucyjnie poprawny zapis ustawy mógłby pozbawić ochrony małżonka niezobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, a takiego przepisu nie ma. W ocenie Sądu w takim wypadku nie można interpretować zapisu art. 1 pkt 20 cyt. ustawy, jako stojącego na przeszkodzie by przyznać Skarżącej prawo do złożenia zarzutów. Wprawdzie z art. 1a pkt 20 cyt. ustawy wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym (...); z kolei przepisy ustawy łączą prawo zarzutów z osobą zobowiązanego (art. 33 § 2, art. 34 § 1 a i § 5 czy art. 35 § 1 cyt. ustawy); również w art. 27 § 1 pkt 9 zapisano, iż tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; dodatkowo art. 27c cyt. ustawy oczywiście różnicuje małżonka i zobowiązanego, traktując tylko tego jednego jako zobowiązanego - jednak w świetle wcześniej przedstawionych argumentów, w szczególności sięgania do jego majątku, nie jest to wystarczające, by usprawiedliwić pozbawienie adresata czynności egzekucyjnych ochrony w postaci zarzutów o jakich mowa w art. 33 cyt. ustawy. W przeciwnym razie małżonek dłużnika pozbawiony zostałby jakiejkolwiek ochrony. Nie mógłby bowiem żądać wyłączenia majątku wspólnego (bo z niego odpowiada) ani podnosić innych zarzutów. Pozostawienie współmałżonka odpowiedzialnego majątkiem wspólnym za zobowiązania podatkowe (lub zobowiązania o podobnym statusie) drugiego z małżonków na zasadzie art. 29 Ordynacji podatkowej bez ochrony prawnej (brak gwarancji czynnego uczestnictwa w postępowaniu poprzez doręczanie tytułu wykonawczego, zawiadomień o dokonanych czynnościach, składanie środków zaskarżania) byłoby działaniem naruszającym standardy gwarancji konstytucyjnych państwa prawa. Podczas ponownego rozpatrzenia sprawy organy wezmą pod uwagę zaprezentowaną powyżej wykładnię przepisów i przez jej pryzmat ocenią legitymację Skarżącej do złożenia zarzutów. Z powołanych wyżej przyczyn Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.