III SA/Wa 309/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r.

Zarządzeniem z dnia 29 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego – P.K. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 257 P.p.s.a. zarządzono pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że bezzasadnie pozostawiono jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, bowiem nie został prawidłowo wezwany do złożenia formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Jedyną okolicznością podnoszoną w sprzeciwie jest rzekomy brak prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powyższe twierdzenie Skarżącego nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie do nadesłania formularza PPF została doręczona Skarżącemu w dniu 4 maja 2017 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 26 akt sądowych) widnieje podpis Skarżącego. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd uznał, że starszy referendarz sądowy prawidłowo uznał, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie tj. nie nadesłał formularza PPF. Z tych względów na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.