III SA/Wa 3087/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, sędzia WSA Tomasz Sałek, Protokolant st. sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za styczeń 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]; 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz F. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 8 857 zł (słownie: osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej: "Prezesem PFRON") decyzją z [...] sierpnia 2015r. określił F. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką") zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej: "PFRON") za styczeń 2014r. w związku z niedotrzymaniem terminu przekazania środków na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (zwany dalej: "ZFRON") w wysokości 82.819 zł. Prezes PFRON wskazał, że 5 marca 2014r. wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] stycznia 2014r. z protokołem kontroli, doręczonym Spółce 9 stycznia 2014r., w którym wskazano, że Spółka w sposób nieprawidłowy wpłacała środki na ZFRON. Spółka powinna więc za styczeń 2014r. złożyć deklarację DEK-II-a, ale nie dopełniła tego obowiązku i nie wpłaciła na mocy art. 33 ust. 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; zwana dalej: "u.r.o.n."). Spółka na wezwanie nie złożyła dokumentów i w piśmie z 4 kwietnia 2014r. wskazała, że środki wydatkowała na pomoc osobom niepełnosprawnym. Po kolejnym wezwaniu przez Prezesa PFRON Spółka w piśmie z 25 czerwca 2014r. złożyła deklaracje PIT-4R za lata 2008-2013 i wyciągi z rachunku bankowego ZFRON. Po dwóch kolejnych wezwaniach Prezesa PFRON z 1 sierpnia i 24 września 2014r. Spółka zwróciła się do Prezesa PFRON o podanie przepisu, który zobowiązuje ją do posiadania danych po upływie terminu przedawnienia. Prezes PFRON w piśmie z 9 października 2014r. poinformował o sposobie liczenia terminu przedawnienia, który wynika z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; zwana dalej "O.p.") w odniesieniu do wpłat na PFRON w związku z przepisami art. 33 ust. 3 pkt 3 i art. 49 ust. 1 u.r.o.n. oraz powołał się w tym zakresie na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (wyroki z: 18 lipca 2013r. sygn. akt SK 18/09 i 17 lipca 2012r. sygn. akt P 30/11), Sądu Najwyższego (postanowienie z 28 marca 2008r. sygn. akt V CSK 463/07). Prezes PFRON wskazał, że Spółka naruszyła art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n., gdyż nie dotrzymała terminów przekazania środków na ZFRON ze zwolnień z podatku od wynagrodzeń osób fizycznych i ze zwolnień z podatku od nieruchomości w okresach od grudnia 2008r. do grudnia 2011r., podając w tabelce na s. 11-12 decyzji kwoty wpłacone po terminie płatności, jak również nie dotrzymała terminów przekazania środków na ZFRON ze zwolnień z podatku od wynagrodzeń osób niepełnosprawnych po utracie statusu zakładu pracy chronionej. Organ w tym zakresie powołał się również na przepis art. 38 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwana dalej: "u.p.d.f.") i art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. 2. Spółka w odwołaniu z [...] sierpnia 2015r., wnosząc o uchylenie ww. decyzji w zakresie zobowiązań od grudnia 2008r. do grudnia 2009r. ze względu na przedawnienie zobowiązania, zarzuciła naruszenie art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 lit. d) i art. 33 ust. 4a u.r.o.n. W uzasadnieniu uznała, że do rozpoczęcia i zakończenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań, co do których Spółka nie dotrzymała terminu przekazania środków na rachunek ZFRON ,należy stosować art. 70 § 1 O.p. z uwagi na punkt d) art. 49 ust. 1 u.r.o.n. Skoro zobowiązania do dokonywania wpłaty na ZFRON mają charakter miesięczny i dotyczą podatku dochodowego od osób fizycznych (zwany dalej: p.d.f.) oraz podatku od nieruchomości, każdy miesiąc należy traktować odrębnie w celu ustalenia rozpoczęcia i zakończenia biegu przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia zobowiązań we wpłatach na ZFRON, powstających z mocy prawa, za grudzień 2008r. zaczął się 1 stycznia 2009r. i zakończył się 31 grudnia 2013r., a zobowiązań od stycznia do grudnia 2009r. zaczął się 1 stycznia 2010r. i zakończył 31 grudnia 2014r. tym samym nie było postaw do naliczania sankcji z art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. 3. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (zwany dalej "Ministrem") decyzją z [...] lipca 2016r. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezesa PFRON. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, Minister za prawidłowe uznał stwierdzenie organu pierwszej instancji, że Spółka nie dotrzymała ustawowego terminu przekazania na ZFRON środków pochodzących ze zwolnienia od podatku od nieruchomości oraz zaliczek na p.d.f. Prezes Zarządu PFRON opierał się w tym zakresie na załączniku nr 5 do protokołu kontroli i materiale dowodowym przysłanym przez Spółkę (kopiach deklaracji PIT-4R, zestawieniu dotyczącym ZFRON, wyciągach z rachunku bankowego ZFRON -załączonych do pisma z 22 maja 2015r.) i zasadnie uznał, iż Spółka od grudnia 2008r. do grudnia 2011r. była zobowiązana - w ciągu 7 dni od dnia uzyskania środków - do przekazania zaliczek na p.d.f. - 279.678,60 zł oraz zwolnień z podatku od nieruchomości - 51.961,35 zł (łącznie 331.639,95 zł). W przekonaniu Ministra z analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że Spółka w ww. okresie dokonała terminowych wpłat jedynie na 73.693,39 zł, a ponadto wpłacała środki bez przypisania ich do konkretnych okresów rozliczeniowych, w różnych kwotach. Tym samym Prezes PFRON prawidłowo przyporządkował przelewy dokonane przez stronę w danym miesiącu przed terminem wymagalności na poczet środków pochodzących ze zwolnień z p.d.f. i z podatku od nieruchomości, które w tym czasie powinny być odprowadzone na rachunek bankowy ZFRON. Minister za udowodnione uznał też, że Spółka w sposób nieterminowy przekazała środki na rachunek ZFRON z tytułu zaliczek na p.d.f. i zwolnienia z podatku od nieruchomości - łącznie 257.946,56 zł, co stanowiło naruszenie art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. i skutkowało obowiązkiem wpłaty 30% równowartości tych środków na PFRON. Spółka nie dokonując wpłat na rachunek ZFRON po utracie statusu zakładu pracy chronionej od stycznia do grudnia 2012r. naruszyła art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. i w 2012r. zobowiązana była do odprowadzenia na ZFRON - 18.116,75 zł. Minister podzielił więc stanowisko Prezesa PFRON, iż łączna sankcja wynikająca z art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. od niewpłaconych 276.063,31 zł (257.946,56 zł + 18.116,75 zł) w wysokości 30% tych środków wynosiła 82.819 zł. Minister jako niezasługujący na uwzględnienie uznał zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 u.r.o.n. - przez określenie zobowiązania za okres od grudnia 2008r. do grudnia 2009r. ze względu na przedawnienie i wyjaśnił, że do wpłat, o których mowa w art. 33 ust. 4a u.r.o.n. stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Stosownie do art. 49 ust. 2 u.r.o.n., pracodawcy dokonują wpłat, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając równocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne przez teletransmisje danych w formie dokumentu elektronicznego według wzoru ustalonego, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Dniem zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 O.p. jest dzień, w którym nastąpiło ujawnienie m.in, niedotrzymania terminu określonego w art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. W sprawie dniem tym było doręczenie Spółce protokołu kontroli - 9 stycznia 2014r. Spółka miała więc obowiązek złożenia deklaracji DEK-II-A wskazującej zobowiązania w prawidłowej wysokości i dokonania wpłaty, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodności. Zobowiązanie od grudnia 2008r. do listopada 2010r. nie uległo więc przedawnieniu, gdyż termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. rozpoczął bieg od momentu ujawnienia nieprawidłowości - od 9 stycznia 2014r. 4. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 września 2016r. wniosła o uchylenie ww. decyzji Ministra i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i o zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 lit. d), art. 33 ust. 4a u.r.o.n., z uwagi na przedawnienie zobowiązań od grudnia 2008r. do listopada 2010r. Spółka za zobowiązanie podatkowe uznała 30% kwot, których nie odprowadzono na rachunek ZFRON w odpowiednim terminie i stwierdziła, że zobowiązanie do wpłaty tak procentowo określonych kwot na rachunek PFRON powstaje już następnego dnia po przekroczeniu terminu ustawowego do dokonania wpłat na ZFRON. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem Ministra, że obowiązek podatkowy mógł powstać dopiero w chwili ujawnienia zobowiązania, czyli w chwili doręczenia protokołu kontroli podatkowej. Art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. mówi tylko do kiedy należy zapłacić zaległość po ich ujawnieniu, a kiedy powstał obiektywny obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe. Zarówno obowiązek podatkowy, jak i zobowiązanie podatkowe nie powstały na skutek ujawnienia lub decyzji, ale na skutek naruszenia terminu wpłaty przez Spółkę - czyli w dniu następującym po dniu naruszenia. Pierwszy termin zapłaty tego zobowiązania powstał w dniu następującym po naruszeniu terminu ustawowego. Spółka zwróciła też uwagę, że organy nie zakwestionowały dokonania wpłat na ZFRON, a opóźnienia we wpłatach nie wynikały z intencjonalnego braku chęci do dokonywania wpłat, tylko z sytuacji finansowej Spółki i problemów ze ściągalnością należności. Niekonstytucyjne są więc ww. przepisy, gdy Spółka ostatecznie rozliczyła się z obowiązkowych wpłat. 5. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest zasadna, choć nie tylko z powodów w niej wskazanych. 2. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369, zwana dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że do wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). 3. Zdaniem Sądu w sprawie zaszły podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji Ministra, wydanej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., jak również poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON z 5 sierpnia 2015r. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., zarówno z uwagi na naruszenie przez Ministra i Prezesa PFRON przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego i to nie tylko tych wskazanych w skardze. Sąd po pierwsze stwierdza, że ze względu na treść art. 269 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 187 § 2 P.p.s.a. jest związany uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2016r. sygn. akt II FPS 4/16 (dostępna na www.nsa.gov.pl), wydaną w zakresie wykładni przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. w związku z art. 38 ust. 1 u.p.d.f. na gruncie analogicznego stanu faktycznego sprawy. Tym samym powoływane przez Ministra wyroki WSA w Warszawie, które mogłyby przemawiać za stanowiskiem Ministra, nie mogły być wzięte pod rozwagę. W ww. uchwale o sygn. akt II FPS 4/16 Naczelny Sąd Administracyjny postawił tezę, że w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2016r. za dzień uzyskania środków, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n., w przypadku zaliczek na p.d.f. pobranych przez płatnika, należy rozumieć ostatni dzień terminu przekazania zaliczek, o którym mowa w art. 38 ust. 1 u.p.d.f. Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale przesądził więc, że błędne było stanowisko Ministra oraz Prezesa PFRON, co do sposobu rozumienia przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. w związku z art. 38 ust. 1 u.p.d.f. oraz reguł odprowadzania środków na ZFRON przez pracodawców – w tym również przez Spółkę skarżącą - od zaliczek na p.d.f. Tym samym w świetle ww. uchwały NSA nie można uznać, że Spółka skarżąca - tak jak wskazywał Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również Prezes PFRON w ww., poprzedzającej ją decyzji - nie dotrzymała terminu do przekazania środków z tytułu zaliczek na p.d.f. na rachunek bankowy ZFRON. W tabeli znajdującej się na s. 11 - 12 ww. decyzji Prezesa PFRON wskazano kiedy zdaniem organu pierwszej instancji przypada termin wymagalności z art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. Termin ten powinien zostać ustalony z uwzględnieniem reżimów prawnych obowiązujących w poszczególnych latach podatkowych. Zarówno Prezes PFRON, jak i Minister powinni więc uwzględnić treść przepisów prawa materialnego obowiązujących w poszczególnych okresach, których dotyczyły zaliczki na p.d.f., jak również wpłaty dotyczącego podatku od nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON nie wynika, że organy podatkowe brały pod uwagę poszczególne przepisy prawa materialnego obowiązujące w okresach od grudnia 2008r. do grudnia 2011r. Jest to wadliwość natury procesowej, którą należy wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Chodzi o analizę zarówno art. 33 ust. 3 pkt 3, art. 33 ust. 4a u.r.o.n., jak i art. 38 u.p.d.f. Art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. w brzemieniu obowiązującym w 2008r. stanowił, że pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany do przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek, o którym mowa w pkt 2, w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano. Art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. w brzemieniu obowiązującym w 2008r. stanowił, że w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3. Sąd ponadto wskazuje, że jakkolwiek Prezes PFRON w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji podaje, że Spółka wpłacała środki bez przypisywania ich do konkretnych okresów rozliczeniowych, tym niemniej z uzasadnienia ww. decyzji nie wynika, kiedy konkretnie wpłat tych dokonano - w jakich datach. Z tabeli znajdujące się na s. 11 - 12 ww. decyzji wynikają bowiem dwie kwestie, że organ podał w niej kwoty, które uznał za dokonane w terminie oraz datę ich dokonania. Nie wiadomo więc czy Spółka dokonywała innych wpłat, których organ nie uznał za dokonane w terminie. Warto też wskazać, że art. 38 ust. 1 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 2009r., 2010r. i w 2012r. stanowił, że "Płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a. Przepis art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 2009r. i 2010r. stanowił, że " Płatnicy będący zakładami pracy chronionej kwoty pobranych zaliczek na podatek od przychodów z tytułów określonych w art. 12 oraz od zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, wypłacanych przez tych płatników: a) za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, przekazują: – w 10 % na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, – w 90 % na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych, b) za miesiące następujące po miesiącu, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę, o której mowa w lit. a), przekazują na zasadach określonych w ust. 1". Natomiast art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 2012r. stanowił, że " Płatnicy będący zakładami pracy chronionej kwoty pobranych zaliczek na podatek od przychodów z tytułów określonych w art. 12 oraz od zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, wypłacanych przez tych płatników: a) za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, przekazują: – w 40% na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, – w 60% na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych, b) za miesiące następujące po miesiącu, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę, o której mowa w lit. a, przekazują na zasadach określonych w ust. 1 4. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić treść ww. przepisów u.p.d.f., w tym przede wszystkim w art. art. 38 ust. 1 u.p.d.f., w odniesieniu do poszczególnych okresów rozliczeniowych oraz stanowisko wyrażone w ww. uchwale NSA z 19 grudnia 2016r. sygn. akt II FPS 4/16 i dopiero wówczas zastanowić się czy możliwe jest zastosowanie sankcji wynikającej z art. 33 ust. 4a u.r.o.n., ustalając konkretnie, kiedy Spółka skarżąca wpłacała należności na rachunek ZFRON. 5. Sąd stwierdza ponadto, że podziela poglądy, które są coraz częściej wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 sierpnia 2014r. sygn. akt VIII SA/Wa 461/14 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 maja 2017r. sygn. akt II FSK 2445/14 i 13 grudnia 2017r. sygn. akt II FSK 2919/15, dostępne na www.nsa.gov.pl), że niedotrzymanie określonego w art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n. terminu przekazania środków na ZFRON powoduje, że zobowiązanie do wpłaty na PFRON powstaje z dniem opóźnienia w dokonaniu tej wpłaty, a nie ujawnienia tej okoliczności i staje się wymagalne w terminie do 20-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło niedotrzymanie terminu (opóźnienie). Są to terminy powstania zobowiązania i zaległości, które zapadają z mocy prawa i nie zależą od ujawnienia tego opóźnienia. Ujawnienie, o jakim mowa w art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n., może dotyczyć tylko sytuacji przeznaczenia środków ZFRON niezgodnego z art. 33 ust. 4 u.r.o.n. Powyższa wykładnia opiera się na ścisłej, językowej (gramatycznej) wykładni art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. Użyte w tym przepisie słowo "ujawnienie", uwzględniając gramatyczne zasady języka polskiego, da się jedynie odnieść do następującego po nim zwrotu "niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji", natomiast nie przystaje już do zamieszczonego na końcu zdania zwrotu "niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3". 6. W kontekście ww. poglądów Sądów administracyjnych, które Sąd uznaje za własne, a które dotyczą zastosowanych w sprawie przepisów, a w szczególności art. 33 ust. 4a pkt 2 u.r.o.n. w związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 u.r.o.n., organy obu instancji powinny przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, ocenić zarzuty Spółki dotyczące przedawnienia jej zobowiązań z tytułu nieprzekazanych w terminie wpłat na ZFRON, za okresy rozliczeniowe od grudnia 2008r. do grudnia 2009r. (art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 lit. d) i art. 33 ust. 3 pkt 3 i ust. 4a pkt 2 u.r.o.n.). Data doręczenia Spółce protokołu kontroli w świetle ww. orzeczeń nie jest najistotniejsza. 7. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, uznał, że zasadne było uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji Ministra, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON, z uwagi na ww. przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 187 § 1 O.p. przez nienależyte rozpatrzenie wszystkich znajdujących się w aktach sprawy dokumentów z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, a przede wszystkim nie wskazania konkretnych dat, w których Spółka dokonywała wpłat na ZFRON. 8. Sad z wyżej wskazanych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji. Sąd o kosztach postępowania sądowego orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804), strona skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego, a wpis sądowy wynosił 956 zł (punkt drugi sentencji).