III SA/Wa 289/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant specjalista Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2019 r. oddala skargę.

Prezydent W. (dalej jako "Prezydent") w rezultacie ustaleń poczynionych w następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego w sprawie ustalenia P.P. (dalej "Strona" lub "Skarżący") wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 r. za nieruchomości położone w [...], decyzją z dnia [...] października 2023 r. ustalił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2019 r. w kwocie 4.496,00 zł. Strona w złożonym odwołaniu z dnia 10 listopada 2023 r. wskazała m.in., że postępowanie prowadzone było bez zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, a także podniosła zarzut przedawnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") decyzją z dnia [...] października 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniosło, że organ pierwszej instancji zasadnie wskazał Skarżącego jako podatnika podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego (w szczególności z księgi wieczystej) wynika jednoznacznie, że właścicielem opodatkowanych nieruchomości w okresie objętym decyzją był Skarżący. Z kolei nieruchomości podlegające opodatkowaniu to nieruchomość gruntowa zabudowana budynkiem biurowym. Organ przyjął przy wyliczeniu podatku, iż opodatkowana nieruchomość nie była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; w ten sposób uwzględnił i przyjął wyjaśnienia podatnika, dotyczące tego zagadnienia. Stan taki potwierdzają również inne dowody zgromadzone w sprawie (informacja z Wodociągów [...], informacje dotyczące opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi). Według SKO w tej sytuacji zarzuty odwołania dotyczące statusu przedsiębiorcy, zagadnienia amortyzacji nieruchomości oraz nieaktualności ustaleń kontrolnych z 2011 r. nie mają już żadnego znaczenia dla sprawy. W jego ocenie postępowanie, stosownie do art. 165 § 7 pkt 2, § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") zostało przeprowadzone prawidłowo. Przede wszystkim organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo wszczął postępowanie, a następnie wyznaczył stronie termin na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do niego. Ponadto na każdym etapie postępowania organ wzywał stronę do przedstawienia swego stanowiska, składania dowodów i udzielania informacji, które miały udokumentować twierdzenia Strony. Końcowo zwrócił uwagę, że organ I instancji zastosował również prawidłowe stawki podatku, wynikające z właściwej uchwały Rady m.st. Warszawy określającej wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 r. oraz dokonał prawidłowych obliczeń. Strona w skardze z dnia 27 grudnia 2023 r. wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji, stwierdzenie wadliwości skutecznego doręczenia korespondencji, umorzenie należności bądź stwierdzenie ich przedawnienia (podnosząc zarzut przedawnienia). Ponadto zarzuciła nieuzupełnienie pełnego materiału dowodowego w sprawie (akta komornicze właściwego komornika). Zdaniem Skarżącego w dalszym ciągu nie zostały poczynione prawidłowe ustalenia co do posiadania opodatkowanego budynku. Nie wyjaśniono jakie wykorzystywał budynki i w jakim czasie na prowadzenie działalności. W jego ocenie organ drugiej instancji nie wyjaśnił okoliczności prowadzonej egzekucji komorniczej z nieruchomości. Skarżący podniósł, że wskazywał, iż nie był w posiadaniu i nie władał ww. budynkiem przy [...] - podczas prowadzonej egzekucji komorniczej - a urząd był o tym informowany przez wierzyciela, który był dysponentem postępowania egzekucyjnego. Strona ponadto zarzuciła, iż SKO nadal nie wyjaśniło dostatecznie - okoliczności pozyskiwania zysków (najmu budynku) w trakcie egzekucji komorniczej. Za rażący błąd uznał pozyskanie pisma od komornika ([...]), który nigdy nie prowadził egzekucji komorniczej z nieruchomości przy ul. [...]. Skarżący stwierdził, iż w dalszym ciągu nie został wyjaśniony w sprawie zarzut, że dysponowanie budynkiem, zmiana jego użytkowania czy zagospodarowania nadal nie została ustalona - bo nadal do akt postępowania nie włączono prawidłowych dokumentów egzekucji komorniczej. Tym samym za zasadne uznał pozyskanie dokumentacji z właściwej egzekucji komorniczej i ustalenia kto był najemcą budynku, na jakich warunkach i dlaczego nie uiszczał podatku. W jego ocenie ani urząd pierwszej instancji ani SKO nie dążyli do poczynienia istotnych ustaleń w sprawie i włączenia do sprawy, właściwych akt komorniczych z egzekucji z nieruchomości. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzyło przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznało za niezasadne. Pełnomocnik Skarżącego w piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2025 r., podtrzymując argumentację Strony sformułowaną w skardze, zarzucił jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 68 § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, że zobowiązanie podatkowe Skarżącego powstało, pomimo tego, że decyzja organu pierwszego instancji została wydana po upływie okresu, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p.; b) art. 68 § 2 pkt 1 O.p., poprzez jego niezasadne zastosowanie, polegające na uznaniu, że w sprawie znajduje zastosowanie wydłużony termin do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; c) art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1512 ze zm., dalej "u.p.o.l.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Skarżący był w okresie podatkowym posiadaczem samoistnym nieruchomości, 2) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: a) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez niewykonanie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało nałożeniem na Skarżącego zobowiązania podatkowego pomimo tego, że nie był on w tym okresie posiadaczem samoistnym nieruchomości, b) doręczania pism w prowadzonym postępowaniu na niewłaściwy adres Skarżącego, przez co uniemożliwiono mu skuteczną obronę swoich spraw i prezentowanie swojego stanowiska. Pełnomocnik Skarżącego w związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem Strony decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2023 r. ustala podatek od nieruchomości za 2019 r., a więc doręczono ją po upływie okresu, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że w związku z toczącym się postępowaniem komorniczym przed komornikiem [...] komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. w okresie podatkowym był pozbawiony posiadania samoistnego nieruchomości, w związku z powyższym nie powinien on ponosić kosztów podatku od nieruchomości. Według Strony organ podatkowy nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego dotyczącego postępowania komorniczego przed komornikiem [...] komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym W. w W., co pozwoliłoby ustalić, że pozbawiony był posiadania samoistnego nieruchomości. W jego ocenie organ podatkowy naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 144 § 1 i 2 O.p., poprzez doręczanie pism procesowych na niewłaściwy adres Skarżącego, co uniemożliwiło mu skuteczne zapoznanie się z treścią decyzji i pism urzędowych, a tym samym pozbawiło go realnej możliwości obrony swoich praw i przedstawienia stanowiska w sprawie. W wyniku tego naruszenia doszło do rażącego pogwałcenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.), jak również do naruszenia konstytucyjnego prawa do obrony (art. 2 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej "Konstytucja RP"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kontrola zaskarżonej decyzji SKO przeprowadzona w zakreślonych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że decyzja ta – wbrew stanowisku skarżącego - odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość ustalenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego za 2019 rok od nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę ewidencyjną [...], z obrębu [...]. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący podniósł szereg zarzutów, które można zakwalifikować jako zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie, że ocena prawidłowości zastosowania przez organ podatkowy norm materialnoprawnych jest możliwa dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, w wyniku którego ustalony zostanie niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 stycznia 2019 roku, sygn. akt I SA/Op 298/18). Podkreślić również należy, że naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, tylko wtedy, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem sądu zaskarżona decyzja SKO nie zawiera tego rodzaju naruszeń przepisów postępowania. Przede wszystkim w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie wystąpiła "wadliwość skutecznego doręczenia korespondencji". Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania przed organami podatkowymi korespondencja była doręczana skarżącemu na adres: "Skrytka pocztowa [...]". Korespondencja pod tym adresem była odbierana osobiście przez skarżącego (por. postanowienie o wszczęciu postępowania zpo k. 35, postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zpo k. 41). Wskazany adres był wskazywany przez skarżącego w korespondencji kierowanej przez niego do organu (por. koperta k. 131 akt administracyjnych). Omawiany zarzut nieprawidłowego doręczenia korespondencji został powtórzony w piśmie pełnomocnika skarżącego z 29 lipca 2025 roku. Jednak także w tym piśmie nie wskazano na jakim etapie postępowania i doręczenie której konkretnie korespondencji było nieprawidłowe, a przede wszystkim – na czym ta nieprawidłowość polegała. Dodatkowo należy wskazać, że przez znaczny czas trwania postępowania w niniejszej sprawie nie obowiązywały przepisy art. 144 § 1 i 2 ordynacji podatkowej, których naruszenie zarzucił pełnomocnika skarżącego w piśmie z 29 lipca 2025 roku. W swoim stanowisku skarżący kwestionuje prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. W szczególności skarżący podnosi, że nieprawidłowo ustalono zakres i sposób posiadania nieruchomości przez skarżącego. Skarżący podnosi, że na spornej nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wskazać, że jak wynika z treści wydanych w sprawie decyzji, dla ustalenia wysokości podatku organy nie przyjęły, że sporna nieruchomość pozostaje w związku z działalnością gospodarczą. Potwierdzają to również zastosowane w sprawie stawki podatku od nieruchomości. Z powyższego wynika, że okoliczności związane z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co świadczy o bezzasadności omawianych zarzutów skarżącego. Sąd nie zgadza się również ze skarżącym, że prawidłowe rozpoznanie sprawy wymagało załączenia do akt dokumentów egzekucji komorniczej. Skarżący pozostawał właściciel nieruchomości do marca 2021 roku (co szerzej zostanie przedstawione w dalszej części uzasadnienia). Z materiału dowodowego, ani z samych twierdzeń skarżącego nie wynika, że w przedmiotowym okresie nieruchomość znajdowała się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu. Według panującego poglądu doktryny posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą określanego jako corpus possessionis oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą jak właściciel. Rozstrzygające znaczenie ma zatem rozległy zakres władania rzeczą, na wzór prawa własności, chociażby nawet nie poparty przysługującym posiadaczowi prawem własności. Tym samym z pewnością komornik nie jest posiadaczem samoistnym, brak choćby zamiaru władania rzeczą dla siebie. Zarząd nieruchomością w toku egzekucji może być powierzony dłużnikowi lub zarządcy ustanowionemu przez sąd. Także taki zarządca nie jest posiadaczem samoistnym. W myśl art. 935 § 1, 2 i 3 K.p.c. zarządca zajętej nieruchomości obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki. Ma on prawo pobierać zamiast dłużnika wszelkie pożytki z nieruchomości, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu takiego zarządu okażą się potrzebne. W sprawach wynikających z zarządu nieruchomością zarządca może pozywać i być pozywany. Zarządcy wolno zaciągać tylko takie zobowiązania, które mogą być zaspokojone z dochodów z nieruchomości i są gospodarczo uzasadnione. Czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu zarządca może wykonywać tylko za zgodą stron, a w jej braku - za zezwoleniem sądu, który przed wydaniem postanowienia wysłucha wierzyciela, dłużnika i zarządcę, chyba że zwłoka groziłaby szkodą. Z art. 939 § 1 K.p.c. wynika, że zarządca może żądać wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków, które w związku z zarządem poniósł z własnych funduszów, które to wynagrodzenie określa sąd. Status zarządcy przymusowego wynikający z przytoczonych przepisów nie daje zatem podstaw do twierdzenia, że spełnione zostają w takim przypadku przesłanki corpus i animus władania nieruchomością. Czynności zarządcy i sposób ich wykonywania podlegają ocenie z punktu widzenia racjonalnej gospodarki nieruchomością, do której skierowana została egzekucja. Ustawa nakłada na zarządcę obowiązek pokrywania z dochodów z nieruchomości m.in. bieżących należności podatkowych z nieruchomości (art. 940 § 1 pkt 4 K.p.c.). Nie świadczy to jednak o tym, że jest to zarządca jest posiadaczem samoistnym i podatnikiem podatku od nieruchomości. Przepis art. 940 § 1 K.p.c. reguluje kolejność pokrywania należności obciążających nieruchomość z dochodów uzyskanych z niej przez zarządcę. Pozycja procesowa zarządcy jest zaś ściśle powiązana ze sprawami wynikającymi z zarządem nieruchomością. W innych sprawach dotyczących nieruchomości zdolność procesową posiada nadal jej właściciel. Wobec powyższego należy przyjąć, że podatnikiem jest właściciel spornej nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Odnosząc się do dalszych zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że - wbrew stanowisku skarżącego – w sprawie niniejszej nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2019 rok. Zgodnie z treścią art. 68 § 1 ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 (tj. – jak w sprawie niniejszej – powstające z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania), nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2019 r. została wydana [...] października 2023 roku i doręczona skarżącemu 27 października 2023 roku, natomiast decyzja organu odwoławczego w roku 2024 roku. Zakreślony termin do wydania decyzji ustalającej, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej dotyczy doręczenia decyzji organu I instancji. Nie można jednak nadto nie zauważyć, iż tak jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji, z uwagi na niezłożenie przez stronę informacji podatkowej, w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 68 § 2 O.p. Tym samym termin przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe ulega przedłużeniu do lat 5, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Termin tej w niniejszej sprawie został zatem zachowany. Przed odniesieniem się do dalszych zarzutów należy przypomnieć ramy prawne rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 upol, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1) i budynki (pkt 2). Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 upol stanowi natomiast, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Ustęp trzeci stanowi natomiast, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W myśl art. 5 ust. 1 upol (w brzmieniu obowiązującym w 2020 roku), rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,99 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 4,99 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,52 zł od 1 m2 powierzchni, d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3,28 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,85 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 24,84 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 11,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 5,06 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 8,37 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Stawki podatku obowiązujące w 2019 roku na podstawie ww. uchwały Rady m. st. Warszawy nie przekraczają przedstawionych wyżej ustawowych stawek podatku od nieruchomości. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący w okresie objętym wydanymi w sprawie niniejszej decyzjami, był właścicielem nieruchomości przy [...]. Wynika to m. in. ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości. Dodać należy, że w toku postępowania w spawie, ani w skardze, ani w kolejnych pismach nie zostało zakwestionowane ustalenie tej okoliczności. Jako właściciel nieruchomości – zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 upol – skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Także z treści wydanych w sprawie decyzji wynika, że podatek od nieruchomości został ustalony skarżącemu jako właścicielowi (a nie posiadaczowi samoistnemu) nieruchomości przy [...]. W związku z powyższym całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 upol sprecyzowany w piśmie pełnomocnika skarżącego z 29 lipca 2025 roku. Dodać należy, że właściciel nieruchomości pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości niezależnie od tego, czy w danym okresie posiada nieruchomość, czy też oddał ją w posiadanie (np. zależne) innemu podmiotowi. Jedyna sytuacja, w której właściciel nieruchomości nie jest podatnikiem podatku od tej nieruchomości zachodzi wówczas, gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innej osoby. Taka sytuacja nie zachodzi w sprawie niniejszej. Na żadnym etapie postępowania także skarżący nie twierdził, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu. Akcentował jedynie, że w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym on sam – jako właściciel – nie mógł korzystać z nieruchomości. Raz jeszcze należy podkreślić, że ta okoliczność pozostaje w sprawie bez znaczenia. Fakt skierowania egzekucji do należącej do skarżącego nieruchomości położonej w [...] znajduje potwierdzenie w ostrzeżeniu wpisanym do księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego skarżący nadal pozostawał właścicielem nieruchomości. Komornik, czy wierzyciel na rzecz którego egzekucja była prowadzona, nie stał się posiadaczem samoistnym nieruchomości (a tym samym – podatnikiem w zakresie podatku od tej nieruchomości). Nie staje się również samoistnym posiadaczem nieruchomości zarządca nieruchomości (w sytuacji, gdy w toku postępowania egzekucyjnego odjęto dłużnikowi zarząd nieruchomością). W odniesieniu do prawnopodatkowej sytuacji zarządcy nieruchomości wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2018 roku w sprawie sygn. akt II FSK 3769/17. Wyjaśnił w tym orzeczeniu, że zarząd nieruchomością w postępowaniu egzekucyjnym pełni przede wszystkim funkcję zabezpieczającą i gwarantującą utrzymanie wartości przedmiotu egzekucji. Zarządca ustanowiony w trybie art. 931 § 2 k.p.c. działa tym samym na zewnątrz, tj. wobec osób trzecich na cudzą rzecz i w cudzym interesie. Z samego faktu odjęcia skarżącej zarządu i przekazania go innemu podmiotowi nie można domniemywać oddania nieruchomości w posiadanie samoistne. W konsekwencji przerzucenie obowiązku podatkowego na zarządcę nieruchomości nie jest możliwe. Ze stanowiskiem tym w pełni zgadza się sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Powyższe dodatkowo potwierdza, że dokumenty zgromadzone w toku postępowania egzekucyjnego pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Bez znaczenia dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości mają również ewentualne zyski z nieruchomości w toku trwania postępowania egzekucyjnego. Związane z tym rozliczenia skarżącego, jako dłużnika z organem egzekucyjnym, czy wierzycielem pozostają bez wpływu na istnienie obowiązku podatkowego, jak i na wysokość podatku. Z wpisów w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przy [...] wynika, że skarżący przestał być właścicielem tej nieruchomości w marcu 2021 roku, w związku ze zbyciem nieruchomości. Zatem do końca marca skarżący pozostawał podatnikiem podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ust. 4 upol, obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. W wydanych w sprawie decyzjach, organy przyjęły prawidłową powierzchnię zarówno gruntu, jak i budynku. W sprawie poza sporem pozostawało, że zlokalizowany na działce budynek jest budynkiem biurowym. Jak już zaznaczono – w sprawie zastosowane zostały prawidłowe stawki podatku od nieruchomości – zgodnie z obowiązującą uchwałą rady m. st. Warszawy, które to stawki nie przekraczały progów ustawowych. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że – wbrew stanowisku skarżącego – w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego (stosownych, powołanych wyżej przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Jak zaznaczono na wstępie – zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. Raz jeszcze należy wskazać, że zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.