III SA/Wa 2702/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Grzybowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na 2023 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lipca 2025 r., wydaną wobec R.N. (skarżący), w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych pobieranego w formie karty podatkowej. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] lutego 2024 r. naczelnik urzędu skarbowego ustalił skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych pobieranego w formie karty podatkowej, tzn. stawkę karty podatkowej na 2023 r. Jako podstawę stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji organy przywołały art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 z późn. zm.). Natomiast podstawę uznania, że strona "nie dopełniła ... warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania" w rozumieniu pierwszego z ww. przepisów, a także że zaistniała "zmiana powodująca utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej" w rozumieniu drugiego z ww. unormowań, stanowiło ustalenie, że skarżący od 2 stycznia 2023 r. utracił prawo do wykonywania działalności przewozowej w zakresie taksówki osobowej, a to z uwagi na wygaśnięcie licencji w ww. zakresie. Ustalenie to potwierdza informacja z urzędu M. [...] z [...] czerwca 2025 r.; w piśmie tym wskazano, że licencja skarżącego wygasła 2 stycznia 2023 r. w związku z brakiem złożenia wniosku o dostosowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W związku ze wskazaną utratą uprawnień skarżący nie mógł się także rozliczać w formie karty podatkowej (s. 6-9 decyzji). W skardze do tut. Sądu strona domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, a także zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1-2 ww. noweli ustawy o transporcie drogowym, a także art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, jak również art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (opis zarzutów na s. 2 i n. skargi). Istota stanowiska strony sprowadza się do twierdzenia, że niewłaściwe ustalono, że wygasła licencja skarżącego na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a tym samym że utracił on prawo do rozliczania się w formie karty podatkowej. U podstaw ww. wady decyzji legła nieprawidłowa wykładnia art. 5 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw; wynikający z tego przepisu przejściowego obowiązek dostosowania licencji dotyczył jedynie tych przedsiębiorców, których licencje nie spełniały wymogów znowelizowanych regulacji ustawy o transporcie drogowym, a nie wszystkich posiadaczy licencji. Skarżący, którego licencja spełniała zaktualizowane wymogi prawne, nie musiał jej dostosowywać. Z uwagi na to, że w zakresie stwierdzenia w piśmie urzędu M. [...] wygaśnięcia licencji skarżącego toczy się spór prawny, organy powinny były powstrzymać się od wydania decyzji podatkowej do czasu wyjaśnienia wskazanego zagadnienia o charakterze prejudycjalnym (s. 3 i n. skargi). Organy niezasadnie pominęły tę, wstępną w ocenie strony kwestię, podczas gdy zachodzą wątpliwości dotyczące procedowania sprawy licencji skarżącego przez organy samorządu M. [...] (s. 4 i n. skargi). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie (s. 8 i n.). Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnicy stron wnosili i wywodzili jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W punkcie wyjścia należy zwrócić uwagę, że skarżący mylnie postrzega spór dotyczący wygaśnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jako zagadnienie wstępne rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, czemu trafnie sprzeciwił się organ (vide s. 12 odpowiedzi na skargę). Przypomnieć należy, że uzależnienie rozstrzygnięcia od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści. Chodzi tu o związek bezpośredni, a więc o bezwzględne uzależnienie (przeszkodę uniemożliwiającą) rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Takim zagadnieniem jest np. kwestia następstwa prawnego, tj. ustalenie kręgu spadkobierców w toku postępowania podatkowego (szerzej por. np. B. Dauter [w:] S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, LEX/el., art. 201 oraz powołane tam orzecznictwo). Natomiast wskazywana przez stronę kwestia wygaśnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką mieści się w hipotezie: - zarówno art. art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, tj. w "zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej", - jak i art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tj. "niedopełnieniu określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania". Jest to, innymi słowy, ustalenie faktyczne sprawy podatkowej, które przesądza o kierunku, a nie możliwości wydania decyzji podatkowej. Środkiem dowodowym, na podstawie którego poczyniono ww. ustalenie faktyczne w sprawie, stanowiło pismo urzędu M. [...]z [...] czerwca 2025 r. Jest to nie tyle rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej, lecz dokument urzędowy potwierdzający stan faktyczny i prawny związany z treścią art. 5 ustawy nowelizującej ustawę o transporcie drogowym i niezłożeniem przez skarżącego wniosku o dostosowanie licencji (niewładczy charakter takich pism ekspediowanych do skarżącego potwierdził tut. Sąd w postanowieniu o sygn. VI SA/Wa 1864/25). Co istotne, dokument ów korzysta z domniemania prawdziwości w zakresie tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Organy podatkowe obu instancji były zatem zobowiązane przyjąć ustalenie, że licencja skarżącego wygasła, co stanowiło podstawę faktyczną zastosowania ww. przepisów prawa podatkowego, tj. konsekwencji prawnej w postaci stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych pobieranego w formie karty podatkowej. W konkluzji podkreślić zatem należy, że: - spór dotyczący obowiązku złożenia przez skarżącego wniosku o dostosowanie licencji przewozowej (wykładni art. 5 ustawy nowelizującej ustawę o transporcie drogowym) leży poza granicami przedmiotowej sprawy podatkowej (wywód organu w tym zakresie na s. 7 i n. decyzji można traktować co najwyżej w kategorii informacji), w której - skutek powyższego zaniechania (niezłożenia wniosku o dostosowanie), tj. wygaśnięcie licencji, stanowi ustalenie faktyczne sprawy, poczynione na gruncie dokumentu urzędowego, który - nie został podważony w postępowaniu podatkowym, jako że skarżący nie przedstawił dowodów, które podawałyby w wątpliwość domniemanie prawdziwości ustalenia wynikającego z pisma urzędu M. [...] z [...] czerwca 2025 r. W tym stanie rzeczy oddalono skargę, nie dostrzegając powodów do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (również z urzędu). Podstawę prawną wyroku stanowił art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.