II FZ 32/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 110/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 28 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. p o s t a n a w i a oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 marca 2026 r., I SA/Gl 110/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 28 listopada 2025 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. Powodem odrzucenia skargi było nieusunięcie w wyznaczonym terminie jej braków formalnych w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia oraz podpisanie załącznika sporządzonego w formie dokumentu elektronicznego zawierającego skargę. Na powyższe postanowienie, pismem z 29 marca 2026 r. skarżący złożył zażalenie, wnosząc w nim o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do dalszego procedowania i nadania biegu skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyjątek od zasady pozostawienia pisma bez rozpoznania przewidziano w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym pisma jest m.in. brak podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika pisma (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W odniesieniu do tego ostatniego wymogu formalnego ustawodawca w przepisie art. 46 § 2a p.p.s.a. zamieścił odrębną regulację dotyczącą przypadków, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego. Wówczas powinno ono ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Co więcej, w przepisie art. 46 § 2b p.p.s.a ustawodawca doprecyzował, że zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Zasada ta została następnie potwierdzona w uchwale NSA z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21. Uchwała ta, z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., ma ogólną moc wiążącą, co oznacza, że każdy skład sądu jest pośrednio związany wyrażonym w tej uchwale poglądem. Jeżeli skład nie podziela stanowiska zawartego w uchwale, może ponownie przedstawić to zagadnienie poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w tej sprawie nie ma wątpliwości co do stanowiska zawartego w powołanej uchwale, a tym samym obowiązany jest uwzględnić pogląd wyrażony w jej sentencji. W niniejszej sprawie strona wniosła w formie dokumentu elektronicznego załącznik, zawierający w swej treści skargę na decyzję, który wymagał odrębnego podpisania podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Nie został on jednak opatrzony którymkolwiek z nich. Braku tego Skarżący nie usunął pomimo wezwania, dlatego też zasadnie Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. brakiem formalnym, uzasadniającym odrzucenie skargi, jest również niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W art. 49 § 1 p.p.s.a. przewidziano zaś, że jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Przywołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem nieuzupełnienie braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, w sytuacji, gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjnie sformułowane i prawidłowo doręczone, obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając żadnego w tym względzie wyboru. Nie ma przy tym wątpliwości, że warunkiem formalnym skargi, stanowiącym obowiązkowy element tego pisma procesowego jest wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W tej sprawie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie wskazując w niej wartości przedmiotu zaskarżenia. Wobec powyższego w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej I Wydziału WSA w Gliwicach pismem z 19 lutego 2026 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Termin do wykonania wezwania upływał 2 marca 2026 r. Przed tym terminem skarżący złożył wprawdzie pismo, w którym wskazał wartość przedmiotu sporu, ale podana kwota stanowiła łączną wartość przedmiotu sporu w trzech sprawach dotyczących decyzji podatkowych za 3 różne lata podatkowe. Skarga natomiast dotyczyć może tylko jednego aktu (art. 57 § 3 p.p.s.a.). Jak już wyjaśniono wcześniej skarżący w terminie do 2 marca 2026 r. nie usunął braków skargi, gdyż nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nie przedstawił odrębnie podpisanego odpowiednim podpisem elektronicznym pliku stanowiącego zawierający treść skargi załącznik do pisma ogólnego wniesionego za pomocą ePUAP. Skarżący w wezwaniu został pouczony o następstwach niewykonania wezwania w przewidzianym do tego terminu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach był obowiązany skargę odrzucić. Sąd przyznaje, że w części zawierającej opis stanu faktycznego Sąd pierwszej instancji podał błędną datę doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednakże błąd ten nie miał wpływu na wynik sprawy, bowiem już wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał prawidłowo datę doręczenia wezwania i datę upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.