III SA/Wa 2540/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę

Naczelnik Urzędu Skarbowego W.[1] (zwany dalej również: "organem egzekucyjnym") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Pana P. B. (zwanego dalej: "Skarżącym", "Zobowiązanym") na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...] z dnia [...] września 2018 r. wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.[2] (zwanej dalej: "Wierzycielem") obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: 03-07, 09-12/2007 r. 01-02, 04, 06-08, 11-12/2008 r. oraz 01-05/2009 r. w ogólnej kwocie należności głównej 2.132.931 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Następnie na podstawie zawiadomień z dnia 2 października 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych Zobowiązanego prowadzonych przez B. S.A., I.[1] S.A., P. S.A., M. S.A. oraz I.[2] S.A. Przedmiotowe zawiadomienia zostały odebrane przez w/w dłużników zajętej wierzytelności w dniach 2 października 2018r., 4 października 2018 r., natomiast Zobowiązany odebrał zawiadomienia wraz z odpisami w/w tytułów wykonawczych w dniu 17 października 2018 r. W odpowiedzi na w/w zawiadomienia banki poinformowały organ egzekucyjny, że na rachunkach zobowiązanego brak jest środków na realizację w/w zawiadomień, dodatkowo M. SA poinformował, iż do rachunku Zobowiązanego wystąpił zbieg egzekucji z innymi organami egzekucyjnymi. Pismami z dnia 29 października 2018 r. Zobowiązany wniósł skargi na czynności egzekucyjne, w tym na czynność zajęcia rachunku bankowego w M. S.A., dokonaną zawiadomieniem z dnia 2 października 2018 r. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zwrot kwoty zajętej z rachunku bankowego, zwrot poniesionych kosztów bankowych tej operacji. W nadesłanej skardze Zobowiązany zarzucił, iż zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana z naruszeniem art. 80 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438, dalej jako "u.p.e.a."). Ponadto, Skarżący wskazał, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do w/w zaległości zostało umorzone w 2014 r. w oparciu o art. 59 § 2 u.p.e.a., po tym umorzeniu natomiast nie wydano w przedmiotowej sprawie zawiadomienia o uchyleniu zajęć, co jest wadą postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo podniósł, iż organ egzekucyjny, nie był właściwy do prowadzenia egzekucji w przedmiotowej sprawie. W ocenie Skarżącego kwoty tytułów wykonawczych nie zostały prawidłowo zaktualizowane w związku z wydanymi decyzjami UKS, ponadto działania organu podatkowego są nieprawidłowe, gdyż błędnie określono wysokość należnych podatków, nieprawidłowo zarachowano nadpłaty, niewłaściwie przeanalizowano zaległości podatkowe pod kątem przerwania biegu przedawnienia, ponadto nie zostały przeanalizowane decyzje, ich postępowanie odwoławcze i skargowe. Skarżący zarzucił, iż organ egzekucyjny nie skonsultował się z wierzycielem w przedmiotowej sprawie i (cyt.) "zadziałał w sposób rażąco nadmierny pochopnie nie sprawdziwszy stanu faktycznego (...) Takie działanie w ocenie Strony jest bezprawne i zagraża egzystencji jego i jego rodziny. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018r. organ egzekucyjny oddalił skargę na w/w czynność egzekucyjną. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego z dnia 22 grudnia 2018 r. na postanowienie z dnia [...] grudnia 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ nadzoru") postanowieniem z dnia [...] lutego 2019r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ egzekucyjny, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2019r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia rachunku bankowego w banku M. S.A. z dnia 2 października 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, iż w świetle art. 80 u.p.e.a. nie znalazł nieprawidłowości w dokonanej czynności egzekucyjnej. Wyjaśnił też Skarżącemu, iż w ramach skargi wniesionej w trybie art. 54 u.p.e.a. można kwestionować jedynie poprawność dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej. Przedmiotem wniesionej skargi nie mogą być natomiast działania banku ani też podjęte działania przez organ podatkowy będący jednocześnie wierzycielem. Pismem z dnia 20 lipca 2019 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 4 lipca 2019r. w przedmiocie oddalenia skargi na w/w czynność egzekucyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił m.in. naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 i 6 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") poprzez nieodniesienie się w sposób prawidłowy przez organ do okoliczności zawartych w zażaleniu. Zarzucił również naruszenie przepisów zasad ogólnych postępowania zawartych w art. 6, 7, 7a, 7b, 8, 10, 11 k.p.a. jako, że organ egzekucyjny nie odniósł się do 15 punktów wniesionej skargi. Ponadto Skarżący podniósł, iż jego wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego, o zwrot kwoty zajętej z rachunku bankowego, o zwrot poniesionych kosztów bankowych z tej operacji oraz uchylenie czynności egzekucyjnych nie zostały przez organ egzekucyjny rozpatrzone. Zarzucił również, iż organ egzekucyjny rozpatrując skargę odniósł się tylko do jednego elementu, a mianowicie ocenił jedynie prawidłowość formalną wystosowanych dokumentów własnych, tj. wysłania ich drogą elektroniczną, natomiast przedmiotem skargi nie były czynności techniczne organu a ich sposób wykonania w świetle obowiązujących przepisów o czym jest mowa w skardze Zobowiązanego. W ocenie Skarżącego, w sprawie doszło również do naruszenia zasad postępowania egzekucyjnego tj. niewypełnienie dyspozycji przepisów art. 26 § 1 § 5 pkt. 1 i art. 32 u.p.e.a, poprzez niedokonanie przez organ faktycznej analizy dokumentów i ich zgodności z prawem, co powinno skutkować niedopuszczeniem do egzekucji w/w tytułów wykonawczych. Organ nadzoru po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że w postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 54 u.p.e.a. organ egzekucyjny kontroluje prawidłowość i zgodność z prawem dokonanych przez siebie czynności egzekucyjnych. Zatem strona, korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, w złożonej skardze może podnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny lub egzekutora w odniesieniu do przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Dalej organ nadzoru podkreślił, że zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej Zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. W myśl natomiast art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z kolei, postępując zgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa powyżej, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w banku M. S.A. zawiadomieniem z dnia 2 października 2018 r. poprzez przesłanie zawiadomienia o zajęciu, przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego O.. Z tego względu dłużnik zajętej wierzytelności odebrał w/w zawiadomienie w tym samym dniu. Natomiast korespondencja przeznaczona dla zobowiązanego zawierająca m.in. niniejsze zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych została skierowana do operatora pocztowego i doręczona Skarżącemu przez tegoż operatora w dniu 17.10.2018r. A zatem, w omawianej sprawie zawiadomienie Stron o dokonanym zajęciu egzekucyjnym odbyło się w dwóch różnych trybach tj. do banku - w elektronicznej formie (co skutkowało natychmiastowym doręczeniem) natomiast do zobowiązanego - za pośrednictwem operatora pocztowego na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Z tego też względu daty doręczenia Stronom w/w zawiadomienia są różne. Jednak, w ocenie organu odwoławczego, w omawianej sprawie do naruszenia przez organ dyspozycji art. 80 § 3 u.p.e.a. nie doszło, gdyż doręczenie Stronom zawiadomienia nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami, tym samym zarzut Skarżącego złożony w tym zakresie nie znajduje podstaw prawnych. Sporządzone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiera też elementy określone w treści art. 67 § 2 u.p.e.a., w tym oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego. Wprawdzie, w zaskarżonym zawiadomieniu organ egzekucyjny zawarł niepełne wezwanie dla banku, wskazując jedynie aby ten bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności, nie wezwał natomiast aby bank zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunków bankowych zobowiązanego. Jednak, podkreślić należy, iż M. SA prawidłowo powiadomił organ egzekucyjny o przeszkodach w realizacji zawiadomienia tj. o zaistniałym zbiegu egzekucji oraz o braku środków na rachunku Skarżącego, co wypełnia normę prawną art. 80 § 1 u.p.e.a. Tym samym wspomniane wyżej uchybienie organu egzekucyjnego nie spowodowało negatywnych skutków dla Strony, nie miało też żadnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu Strony, podniesionego w zażaleniu z dnia 20 lipca 2019r., iż organ egzekucyjny nie rozpatrzył pozostałych 4 wniosków zawartych w nadesłanej skardze z dnia 29 października 2018r., tj. wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, o zwrot kwoty zajętej z rachunku bankowego, o zwrot poniesionych kosztów bankowych z tej operacji oraz o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych, organ nadzoru wskazał, na treść normy prawnej art. 54 § 5a u.p.e.a, zgodnie z którą w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności. A zatem, w związku z tym, iż organ egzekucyjny uznał wniesioną skargę z dnia 29 października 2018r. za niezasadną, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej czynności. Brak było też podstaw do procedowania w sprawie zwrotu kwoty zajętej z rachunku bankowego, czy też zwrotu poniesionych kosztów bankowych z tej operacji, chociażby z uwagi na fakt, iż w/w bank nie dokonał realizacji w/w zawiadomienia ze względu na brak środków na rachunku Skarżącego. Organ nadzoru wskazał, że Skarżący podniósł także, iż w przedmiotowej sprawie błędnie określono wysokość należnych podatków, gdyż nie zostały przeanalizowane decyzje, ich postępowania odwoławcze i skargowe, natomiast organ egzekucyjny nie zbadał, czy tytuły wykonawcze zostały prawidłowo zaktualizowane w związku z upływem czasu, zarachowanymi wpłatami na poczet zaległości oraz w związku z uchyleniem decyzji wymiarowych UKS, tym samym wszczął egzekucję na podstawie nieprawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych, które nie mogą stanowić podstawy egzekucji. Organ nadzoru zauważył, iż podniesione przez Skarżącego w/w kwestie wykraczają poza ramy postępowania skargowego. Nie jest dopuszczalne, aby organ egzekucyjny analizował w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność egzekucyjną, kwestię błędnego ustalenia obowiązku, poprawność zarachowania nadpłat czy też badał wadliwość tytułów wykonawczych. Z tych samych względów organ egzekucyjny przyjął do odrębnego rozpoznania wniosek Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego zawarty w nadesłanych skargach z dnia 29 października 2019r. Następnie, po uzyskaniu stanowiska Wierzyciela w przedmiotowej sprawie, organ egzekucyjny postanowieniem dnia [...] sierpnia 2019r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...] z dnia [...] września 2018r. wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.[2]. A zatem podnoszone przez Skarżącego kwestie były przedmiotem odrębnego postępowania przeprowadzonego w trybie art. 59 u.p.e.a. i zostały zbadane zarówno przez Wierzyciela tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W.[2], jak i przez organ egzekucyjny tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W.[1]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia organu nadzoru z [...] sierpnia 2019 r. w całości, oraz uchylenie zastosowanych czynności w celu usunięcia wad czynności oraz o zasądzenie od Dyrektora na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Zobowiązany zarzucił ww. postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść postanowienia, tj : 1. naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 i 6 i § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w sposób prawidłowy w Postanowieniu do okoliczności zawartych w uzasadnieniu w zażalenia tj. nie odnosi się szczegółowo do 15 punktów zarzutów zawartych również w skardze strony, 2. naruszenie przepisów zasad ogólnych postępowania zawartych w art. 6 - Zasada praworządności, art.7 - Zasada prawdy obiektywnej, art. 7a - Zasada przyjaznej interpretacji przepisów, art. 7b - Współdziałanie organów administracji publicznej w toku postępowania, art. 8 - Zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, art. 10 - Zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, art. 11 - Zasada wyjaśnienia zasadności przesłanek załatwienia sprawy, 3. prawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego ma niezwykle istotne znaczenie, ponieważ nie ma możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wadliwego lub niezawierającego wszystkich wymaganych przez prawo elementów, 4. Organ egzekucyjny nie odnosi się do aktu administracyjnego będącego podstawą ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ w osnowie postanowienia sygnalizuje o działaniu w "trybie ponownego rozpatrzenia sprawy nie wskazując w uzasadnieniu żadnej chronologii, z jakich uzasadnień zawartych w Postanowieniu Organu Odwoławczego i których to postanowieniach się stosuje, 5. w skardze zostały złożone 4 wnioski, tj. " o umorzenie postępowania egzekucyjnego", o "zwrot poniesionych kosztów bankowych z tej operacji", o "uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych" każdy z nich ma samodzielny byt prawny i żaden nie został rozpatrzony, 6. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jako następcą będącym właściwy do działania z uwagi na właściwość miejscową po Naczelniku Urzędu Skarbowego W.[2] nie bada podstawy prawnej do dokonywania czynności egzekucyjnych na podstawie akt przekazanych przez Wierzyciela i poprzedni organ egzekucyjny, czym narusza przepis art. 33 §1 pkt 6 i 10 u.p.e.a., 7. Organ egzekucyjny był zobowiązany z urzędu badać, czy tytuł zawiera wszystkie treści określone w art. 27 §1 i 2 u.p.e.a., czego nie uczynił, 8. Organ egzekucyjny nie badał przed wszczęciem czynności egzekucyjnych zagadnienia związanego z aktualizacją tytułów wykonawczych, czynności te zostały podjęte w stosunku do Wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego W.[2] i są w toku na skutek zaleceń Dyrektora, co oznacza , że do czasu ich ostatecznego wyniku żadne czynności nie powinny być wszczęte i prowadzone, 9. W związku ze zgłoszeniem przez stronę w skardze wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego i innych, Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. zawiesił postępowanie w sprawie wniosków strony zawartych w skardze na czynności egzekucyjne. Zawieszenie postępowań wskazuje, że organ egzekucyjny nie zbadał podstaw prawnych prowadzonej egzekucji z czynności z 2 października 2018 r. i toczące się postępowanie skargowe na czynności egzekucyjne będące przedmiotem tego zażalenia winno być również zawieszone do czasu uzyskania prawidłowych i bezsprzecznych danych, 10. Organ rozpatrując skargę odniósł się tylko do jednego elementu, a mianowicie ocenił prawidłowość formalną wystosowanych dokumentów własnych. Czynności techniczne jakie mają obowiązek stosować organy egzekucyjne nie są jednak przedmiotem skarg a ich sposób wykonania w świetle obowiązujących przepisów o czym jest mowa w skardze strony, 11. W sprawie doszło również do naruszenia zasad postępowania egzekucyjnego poprzez nie wypełnienie dyspozycji przepisów art. 26 §1 i §5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie wykonał analizy faktycznej dokumentów i ich zgodności z prawem co powinno doprowadzić do niedopuszczenia egzekucji do zwrotu tytułu egzekucyjnego i wydaniu postanowienia o zwrocie. Osiągnięcie zamierzonego celu egzekucyjnego nie było możliwe gdyż wystąpiły trwałe przyczyny mające charakter pierwotny, tj. istniały one przed wszczęciem postępowania, gdyż mamy do czynienia z nieważnym jako wydanym z naruszeniem prawa tytułem wykonawczym, 12. Naruszenie przepisu art. 61 u.p.e.a. poprzez uznanie go jako podstawy prawnej do wystawienia przez Organ egzekucyjny tytułów wykonawczych według wskazania w podstawie prawnej kol. 6 "Wznowienie na podstawie art. 61 UPEA", całkowicie różnych w stosunku do pierwotnych dokumentów oraz brak podstawy prawnej dla tego trybu, 13. Organ egzekucyjny naruszył treść art. 80 §1 u.p.e.a., według którego organ egzekucyjny powinien wezwać bank, aby bez jego zgody nie dokonywał wpłat z rachunku bankowego do wysokości kwoty zajętej, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę do organu egzekucyjnego na pokrycie egzekwowanej należności lub zawiadomił organ egzekucyjny o występującej przeszkodzie w dokonaniu wpłaty lub o nie prowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. 14. Naruszono art. 80 §3 u.p.e.a., który nakazuje przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego i jednoczesne zawiadomienie zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, zawiadomienie zobowiązanego. Stronie doręczono tytuły wykonawczy i zajęcia po ich wykonaniu. 15. W toku składanych skarg i zażaleń strona wykazywała wiele formalnoprawnych naruszeń i nieprawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny, tj. a) prawidłowości wystawionych dokumentów – tytułów narusza art. 26 §1 u.p.e.a. oraz art. 27 u.p.e.a. jako, że brak chociażby jednego ze wskazanych w art. 27 u.p.e.a. elementów powoduje, że dany tytuł wykonawczy nie może stanowić podstawy prowadzenia egzekucji. b) Nie ustala, który organ jest właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. c) Daty przerwania biegu przedawnienia w toczącej się egzekucji. d) Daty zawieszenia biegu odsetek e) Zbiegu egzekucji administracyjnej, o której zostały poinformowane przez Bank Organy egzekucyjne. Jeżeli jednak organ, który nie jest właściwy wszczął egzekucję to powinien umorzyć postępowanie. f) Aktualizacji tytułów wykonawczych wskutek realizacji zarachowania nadpłaty g) Organ egzekucyjny nie wykazuje zasad obliczenia opłat za czynności egzekucyjne dla każdego tytułu odrębnie co nie daje żadnej możliwości stwierdzenia czy nie naruszono art. 64 §3 u.p.e.a. h) Brak wskazania kwoty stanowiącej podstawę wyliczenia kosztów, co narusza art. 124 §2 k.p.a. w świetle brzmienia art. 64 §4 u.p.e.a. i) W miarę wpływu środków z wpłat i wpływów z postępowania egzekucyjnego nie uległa obniżeniu ani 1 zł w podatkach należnych, j) Organ odwoławczy nie kwestionuje zasad działania Organu egzekucyjnego w przypadku braku postanowienia dla podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego w formie postanowienia z obowiązkiem zawiadomienia dłużnika. Ustanie przyczyny zawieszenia nie powoduje podjęcia zawieszonego postępowania ani z mocy prawa, ani przez czynności konkludentne (dorozumiane). 16. W sprawie złamano nakaz Organom Egzekucyjnym i każdym innym postępowaniu administracyjnym do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarga nie jest również użalaniem się w sprawie jako, że w tym postępowaniu badaniu dopuszczalności obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie, jeżeli było ono wymagane. Jeżeli zaistnieją przesłanki podmiotowe, egzekucja jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wskazanych w tytule wykonawczym. 17. Postępowanie, które nie zostało prawidłowe wszczęte nie może być prowadzone, co w konsekwencji musi skutkować umorzeniem postępowania i uchyleniem dokonanych czynności egzekucyjnych. Postępowanie egzekucyjne nie ma prawa funkcjonować, gdyż od początku nie ma podstawy prawnej do jego prowadzenia. Powyższe oznacza, że w sprawie nie przeprowadzono żadnej analizy, a już zapewne nikt nie oglądał, czy jest poprawność wystawionych tytułów egzekucyjnych 18. Po umorzeniu postępowań egzekucyjnych bezpodstawnie znajdowały się w obrocie stare tytuły, zaś w sprawie nie wydano "Zawiadomienia o uchyleniu zajęć ze szczegółową jej specyfikacją" co jest wadą postępowania egzekucyjnego w administracji. W tzw. działaniu wznowieniowym Organ Egzekucyjny dokonał nowego oznaczenia wykazanych należności nowe nr tytułów, wskazał, jedynie okres terminu płatności, kwoty należności głównej i odsetki wyliczone do 1 października 2018 r. i naliczenie po 2 października 2018 r. nie określił jakich rodzajów podatku., Organ nadzoru w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w ramach kontrolowanej sprawy wystąpił do organu egzekucyjnego ze skargą na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego (art. 80 i nast. u.p.e.a). Środek ochrony prawnej, z którego Skarżący skorzystał, uregulowany jest w art. 54 u.p.e.a. Stosownie do zawartych tam regulacji zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora (§ 1). Skargę tę wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o czynności egzekucyjnej (§ 4). Skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 §1 u.p.e.a., służy kontroli prawidłowości podejmowanych czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków. Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera art. 1a pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym są to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Ocenie - w ramach skargi na czynności egzekucyjne - podlegają zatem działania organu egzekucyjnego, który ma obowiązek doprowadzić do przymusowego wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W ramach tej skargi można podnosić wyłącznie takie kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania danej czynności egzekucyjnej. Organ ograniczony jest do kontroli zgodności z prawem jedynie konkretnej, kwestionowanej czynności egzekucyjnej i to jedynie do jej aspektu formalnego, sprowadzającego się do zgodności z przepisami ustawy regulującymi sposób i formę jej dokonania, a nie merytorycznego (zasadności egzekucji). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność lub usuwa stwierdzone jej wady (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. W myśl art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Jednocześnie na mocy art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Jak wskazał w zaskarżonym postanowieniu organ nadzoru, w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w banku M. S.A. zawiadomieniem z dnia 2 października 2018 r. (k. 88v-90 akt administracyjnych) poprzez przesłanie zawiadomienia o zajęciu, przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego O.. Z tego względu dłużnik zajętej wierzytelności odebrał w/w zawiadomienie w tym samym dniu (k. 84 akt administracyjnych). Natomiast korespondencja przeznaczona dla zobowiązanego zawierająca m.in. niniejsze zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych została skierowana do operatora pocztowego i doręczona Skarżącemu przez tegoż operatora w dniu 17.10.2018r. (k. 87 akt administracyjnych). A zatem, w omawianej sprawie zawiadomienie Stron o dokonanym zajęciu egzekucyjnym odbyło się w dwóch różnych trybach tj. do banku - w elektronicznej formie (co skutkowało natychmiastowym doręczeniem), natomiast do zobowiązanego - za pośrednictwem operatora pocztowego na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Z tego też względu daty doręczenia Stronom w/w zawiadomienia są różne. W ocenie Sądu zasadnie organ nadzoru przyjął, że w związku z różnymi datami doręczenia w/w zawiadomienia nie doszło do naruszenia dyspozycji art. 80 § 3 u.p.e.a. W tym względzie należy zauważyć, że jak wskazuje się w orzecznictwie użyty w § 3 art. 80 u.p.e.a. zwrot "jednocześnie", zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod red. St. Dubisza, Wyd. PWN Warszawa 2003 r., s. 178, oznacza tyle co: "w tym samym czasie, w tej samej chwili, również, także, w równym stopniu, zarazem". Biorąc pod uwagę redakcję art. 80 u.p.e.a. oraz istotę egzekucji z rachunku bankowego, z której wynika, iż przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego powinno wyprzedzać moment zawiadomienia zobowiązanego o tym zajęciu, zwrot "jednocześnie" należy rozumieć jako "także" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2007 r., sygn akt III SA/Wa 826/07). Co więcej, użycie w art. 80 § 3 u.p.e.a. pojęcia "zawiadomienie skierowane do banku" wskazuje na kolejność działań podejmowanych przez organ egzekucyjny - najpierw kieruje się zawiadomienie do banku, a następnie do zobowiązanego. Zarówno w u.p.e.a., jak i w odpowiednio stosowanym k.p.a. brakuje przepisów, które nakazywałyby bądź gwarantowałyby zobowiązanemu jednoczesne z bankiem czy natychmiastowe otrzymanie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Go 1014/11). Tym samym za niezasadny należało uznać sformułowany w skardze zarzut nr 14 upatrujący naruszenie art. 80 § 3 u.p.e.a. w braku jednoczesnego doręczenia Bankowi oraz Skarżącemu zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych. Podkreślić należy również, że jak zasadnie wskazał Organ nadzoru w zaskarżonym postanowieniu sporządzone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiera też elementy określone w treści art. 67 § 2 u.p.e.a., w tym oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego. Wprawdzie, jak zasadnie wskazał Organ nadzoru, w zaskarżonym zawiadomieniu organ egzekucyjny zawarł niepełne wezwanie dla banku, wskazując jedynie aby ten bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności, nie wezwał natomiast aby bank zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunków bankowych zobowiązanego. Jednak że M. S.A. prawidłowo powiadomił organ egzekucyjny o przeszkodach w realizacji zawiadomienia tj. o zaistniałym zbiegu egzekucji oraz o braku środków na rachunku Skarżącego (k. 85 i 86), co wypełnia normę prawną art. 80 § 1 u.p.e.a. Tym samym wspomniane wyżej uchybienie organu egzekucyjnego nie spowodowało negatywnych skutków dla Strony, nie miało też żadnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Tym samym mimo zasadności zarzutu nr 13 dotyczącego naruszenia art. 80 § 1 u.p.e.a. (we wskazanym wyżej zakresie), z uwagi na to, że naruszenie to nie spowodowało żadnych negatywnych skutków dla Strony, nie miało również żadnego wpływu na wynik sprawy (w związku z prawidłowym powiadomieniem organu przez M. S.A. o przeszkodach w realizacji zawiadomienia ziścił się skutek – w postaci tego, żądanego od Banku działania, który owo pouczenie miało wywołać, a co za tym idzie cel pouczenia został osiągnięty i wskazana wada został usunięta), powyższe naruszenie nie stanowiło uzasadnienia dla uwzględnienia skargi przez organy i tym samym nie uzasadniało uchylenia z tego powodu zaskarżonego postanowienia. W tym miejscu należy wskazać, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania. Środek ten ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne przysługujące zobowiązanemu środki zaskarżenia, jak zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji (art. 33 u.p.e.a), czy zażalenie (art. 17 u.p.e.a.; por. wyroki NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13, z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13, z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13, dostępne w CBOSA, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe byłoby skuteczne kwestionowanie wszelkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora, czy który służyłby kwestionowaniu dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej w ogóle. W konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut nr 10 dotyczący ograniczenia zakresu badania prawidłowości czynności w ramach postępowania dotyczącego skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego do kwestii związanych z tą czynnością (w ramach art. 80 §1-3 u.p.e.a., o których mowa była wyżej) – jak określił to Skarżący, do oceny prawidłowości formalnej dokumentów. Wskazany zakres oceny w ramach skargi na czynność egzekucyjną wynika z charakteru środka prawnego jakim jest wskazana skarga ograniczający się do kontroli zgodności z prawem jedynie konkretnej, kwestionowanej czynności egzekucyjnej i to jedynie do jej aspektu formalnego, sprowadzającego się do zgodności z przepisami ustawy regulującymi sposób i formę jej dokonania, a nie merytorycznego (zasadności egzekucji) – które to kwestie mogą być przedmiotem analizy w związku ze złożeniem np. zarzutów, czy też np. wnioskiem Zobowiązanego wskazującego na istnienie podstawy do umorzenia podstępowania. Wobec powyższego za nietrafne uznać trzeba podniesione zarzuty nr 3, 6-8, 11, 12, 15 lit. a, 16-18 zmierzające do weryfikacji spełnienia (zmierzające do wykazania niespełnienia) przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (zważywszy na to, że niektóre ze sformułowanych w skardze do tutejszego Sądu zarzuty - oprócz weryfikacji wymogów spełnianych przez tytuły wykonawcze – obejmują także inne kwestie, o zarzutach tych mowa również w dalszej części niniejszego uzasadnienia) - powyższe może stanowić podstawę ewentualnego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (na podstawie art. 33 §1 pkt 10 u.p.e.a.), a co za tym idzie nie może być przedmiotem badania w trybie art. 54 u.p.e.a. Podobnie za nieuzasadnione uznać należy podniesione zarzuty nr 6, 11, 12, 16, 18 zmierzające do weryfikacji (zakwestionowania) dopuszczalności egzekucji administracyjnej – powyższe może stanowić podstawę ewentualnego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (na podstawie art. 33 §1 pkt 10 u.p.e.a.) lub wniosku Zobowiązanego wskazującego na istnienie podstawy do umorzenia postępowania (art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a.), a co za tym idzie nie może być przedmiotem badania w trybie art. 54 u.p.e.a. Również za nieuzasadnione uznać należy podniesione zarzuty nr 8, 15 lit. c, d, f oraz lit. i zmierzające do weryfikacji (wykazania) wykonania w całości albo w części obowiązku, jego przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienie obowiązku -powyższe może stanowić podstawę ewentualnego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (na podstawie art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a.) lub wniosku Zobowiązanego wskazującego na istnienie podstawy do umorzenia postępowania (art. 59 §1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.), a co za tym idzie nie może być przedmiotem badania w trybie art. 54 u.p.e.a. Podobnie za nieuzasadnione uznać należy zarzuty nr 15 lit. b oraz lit. e zmierzające do weryfikacji (zakwestionowania) tego, czy egzekucja jest prowadzona przez właściwy organ – powyższe może stanowić podstawę ewentualnego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (na podstawie art. 33 §1 pkt 9 u.p.e.a.), a co za tym idzie nie może być przedmiotem badania w trybie art. 54 u.p.e.a. Wreszcie za nieuzasadniony należało uznać zarzut nr 16 zmierzający do weryfikacji (zakwestionowania) uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia – powyższe może stanowić podstawę ewentualnego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (odpowiednio na podstawie art. 33 §1 pkt 7u.p.e.a.) lub wniosku Zobowiązanego wskazującego na istnienie podstawy do umorzenia postępowania (art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a.), a co za tym idzie nie może być przedmiotem badania w trybie art. 54 u.p.e.a. Podobnie, za nieuzasadnione należało uznać zarzuty nr 15 lit. g oraz lit. h zmierzające do weryfikacji opłat za czynności egzekucyjne. W tym względzie należy zauważyć, że określenie wysokości kosztów egzekucyjnych następuje w ramach trybu unormowanego w art. 64c § 6a–7b u.p.e.a. W szczególności organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a, na które to postanowienie przysługuje zażalenie. W tym zakresie jak wskazuje się w doktrynie wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych złożony w trakcie postępowania egzekucyjnego jest przedwczesny – postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych może być wydane dopiero po zakończeniu egzekucji (wykonaniu obowiązku lub umorzeniu postępowania), ponieważ dopiero wówczas zostanie zamknięta możliwość dokonywania czynności egzekucyjnych i będzie można ustalić wysokość kosztów egzekucyjnych. Nie ma podstaw do wydania takiego postanowienia również w sytuacji, gdy postępowanie zostało zawieszone (Przybysz Piotr Marek. Art. 64(c). W: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII. Wolters Kluwer Polska, 2018.). Tym samym, mając na uwadze to, że środek w postaci skargi na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne przysługujące zobowiązanemu środki, podniesiona kwestia nie może być przedmiotem badania w trybie art. 54 u.p.e.a. Za nieuzasadniony należało uznać również zarzut nr 9 oraz nr 15 lit. j upatrujące wadliwość zaskarżonego postanowienia w tym, że postanowieniem z dnia 18 czerwca 2019 r. na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., tj. w związku z koniecznością uprzedniego zagadnienia wstępnego przez inny organ, zawiesił postępowanie w sprawie wniosku strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego, co zdaniem Skarżącego, winno skutkować również zawieszeniem postępowania w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną do czasu uzyskania "prawidłowych i bezsprzecznych danych". W tym względzie należy zauważyć, że w związku z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego badane są przesłanki określone w art. 59 u.p.e.a., które to przesłanki nie są badane w związku ze złożeniem skargi na czynność egzekucyjną, w ramach której Organ ograniczony jest do kontroli zgodności z prawem jedynie konkretnej, kwestionowanej czynności egzekucyjnej i to jedynie do jej aspektu formalnego, sprowadzającego się do zgodności z przepisami ustawy regulującymi sposób i formę jej dokonania, a nie merytorycznego (zasadności egzekucji). W konsekwencji zawieszenie postępowania w sprawie wniosku Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego – celem zajęcia stanowiska przez Wierzyciela – nie uzasadniało zawieszenia postępowania w sprawie skargi na konkretną czynność egzekucyjną (skoro inne przesłanki są badane w ramach obu ww. postępowań). Za niezasadny należało uznać także zarzut nr 5 dotyczący braku rozpatrzenia złożonych w ramach skargi czterech wniosków, tj. "o umorzenie postępowania egzekucyjnego", o "zwrot poniesionych kosztów bankowych z tej operacji", o "uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych" (oraz o zwrot kwoty zajętej z rachunku bankowego). W tym zakresie należy zauważyć, że w zakresie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zostało wszczęte odrębne postępowanie. Za prawidłowe należy uznać postępowanie polegające na odrębnym rozpatrzeniu wskazanego wniosku oraz niniejszej skargi na czynność egzekucyjną, gdzie przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowość rozstrzygnięcia w zakresie tej skargi (a nie odrębnie procedowanego – rozstrzygnięcia dotyczącego ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego). Sąd zgadza się również z organem nadzoru, że zważywszy na treść art. 54 §5a u.p.e.a., zgodnie z którym w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności oraz to, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej czynności (i zwrotu pobranych kwot) – niezależnie od tego, że względu na brak środków na rachunku Skarżącego M. S.A. nie dokonał realizacji przedmiotowego zawiadomienia. Za niezasadny należało również uznać zarzut nr 4 upatrujący wadliwość zaskarżonego postanowienia w braku odniesienia się do aktu administracyjnego będącego podstawą ponownego rozpatrzenia sprawy (nie wskazując w uzasadnieniu żadnej chronologii, z jakich uzasadnień zawartych w Postanowieniu Organu Odwoławczego i których to postanowieniach się stosuje). W tym względzie należy zauważyć, że w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. Organ wskazał, że , w swoim postanowieniu z dnia [...] grudnia 2018 r. (uchylonego tymże postanowieniem z 13 lutego 2019 r.) organ egzekucyjny po pierwsze, nie odniósł się, do której z pięciu skarg na czynności egzekucyjne (obejmujących również skargę na zajęcie rachunku bankowego w M. S.A.), po drugie, wskazał na konieczność odniesienia się do kwestii tego, że zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana z naruszeniem art. 80 §1 i §3 u.p.e.a (a nie ograniczenie się wyłącznie do przytoczenia treści regulacji prawnej w tym zakresie), po trzecie, zwrócił uwagę na to, że w skardze Skarżący zawarł wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (popierając go stosowną argumentacją), który powinien zostać przyjęty przez organ egzekucyjny do odrębne rozpatrzenia. W tym zakresie zatem należy zauważyć, że w zaskarżonym postanowieniu (i postanowieniu je poprzedzającym) wskazano, że postanowienia dotyczą (oddalenia skargi na czynność) czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu rachunku bankowego w M. S.A. (kwestia pierwsza), odniesiono się również do wskazanego naruszenia art. 80 §1 i §3 (o czym była mowa wyżej) – kwestia druga, przyjęto również do odrębnego rozpatrzenia wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (kwestia trzecia). Należy zatem stwierdzić, że ww. wskazania wynikające z postanowienia z [...] lutego 2019 r. zostały wykonane. Nawet jeżeli uznać, że przywołanie w zaskarżonym postanowieniu (jego uzasadnieniu) ww. wskazań wynikających z postanowienia z [...] lutego 2019 r. (wraz z odniesieniem się do tego, że zostały one zrealizowane) winno mieć miejsce, to powyższe naruszenie nie miało wpływu (tym bardziej istotnego – jak tego wymaga art. 145 §1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", dla uchylenia postanowienia) na wynik sprawy – co uniemożliwia uchylenie zaskarżonego postanowienia. Za niezasadny należało uznać również zarzut nr 1 upatrujący wadliwość zaskarżonego postanowienia w braku szczegółowego odniesienia się do 15 punktów zarzutów zawartych w skardze. W tym względzie należy zauważyć, że Organ nadzoru po scharakteryzowaniu instytucji skargi na czynności egzekucyjne i wskazaniu, że skarga ta nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu, ocenił prawidłowość dokonania (i przeprowadzenia) przedmiotowego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na tle regulacji wynikającej z art. 80 u.p.e.a. (oraz odniósł się do wniosków "o umorzenie postępowania egzekucyjnego", o "zwrot poniesionych kosztów bankowych z tej operacji", o "uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych" (oraz o zwrot kwoty zajętej z rachunku bankowego). Dokonana przez organ nadzoru ocena (ograniczenie jej zakresu) wynikała z przyjęcia stanowiska, że skarga na czynności egzekucyjne nie stanowi uniwersalnego środka zaskarżenia – co zostało wskazane w zaskarżonym postanowieniu (str. 5). Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska było wskazanie przez Organ , że inne, podniesione przez Skarżącego zarzuty (dotyczące błędnego określenia wysokości należnych podatków, wadliwości tytułów wykonawczych itd.) wykraczają poza ramy postępowania skargowego. W konsekwencji nie można stwierdzić, że Organ nie odniósł się do wskazanych przez Skarżącego zarzutów. Sama okoliczność tego, że Organ nie wyszczególnił poszczególnych zarzutów i nie odniósł się do nich szczegółowo (jak Sąd w niniejszym uzasadnieniu), lecz dokonał tego w sposób zbiorczy, nie świadczy o wadliwości postanowienia (i jego uzasadnienia). Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut nr 2 dotyczący zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 6-8 oraz 10 i 11 k.p.a. Skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych w tych przepisach zasad ogólnych postępowania. W ocenie Sądu nie zostały one naruszone a zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.