III SA/Wa 252/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.

Zarządzeniem z 7 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek K.K. (dalej: skarżący lub strona) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od koszów sądowych bez rozpoznania. W uzasadnieniu starszy referendarz sądowy wskazał, że brak wykonania doręczonego Skarżącemu 9 kwietnia 2018 r. wezwania o złożenie formularza PPF, we wskazanym terminie siedmiu dni jest okolicznością uniemożliwiającą podjęcie jakichkolwiek działań w zakresie prawa pomocy. Braku tego skarżący nie uzupełnił pomimo nawet przedłużenia mu powyższego terminu do 30 kwietnia 2018 r. Wobec braku realizacji przez skarżącego wezwania skutecznie doręczonego, zarządził na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a. pozostawić wniosek bez rozpoznania. Od powyższego orzeczenia starszego referendarza sądowego skarżący, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw w którym zarzucił naruszenie art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podnosząc, że skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 260 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do skarżącego trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało wezwanie do złożenia wniosku w prawidłowej formie na formularzu PPF. Skarżący jednak wezwania tego – mimo przedłużeniu mu terminu - nie wykonał. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1–3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.