III SA/Wa 2509/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski,, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Doszna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 września 2025 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.500.2025.4.MPA w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Postępowanie przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej. 1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS/organ interpretacyjny) z dnia 19 września 2025 r. w zakresie podatku od towarów i usług wydana na wniosek P.S. (dalej: Wnioskodawca/Skarżący/Strona). 1.2. Jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji w 2005 r. Wnioskodawca i D.S. (dalej: Żona Wnioskodawcy) nabyli w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej (wszelkie nieruchomości poniżej opisywane były nabywane i zbywane do przedmiotowej wspólności) nieruchomość gruntową niezabudowaną znajdującą się w U. ul. P. [...] (dalej: Nieruchomość 1) za około 85.000 zł, następnie został na nim wybudowany dom, który miał w przyszłości zaspokajać potrzeby rodzinne Wnioskodawcy. Na przełomie 2017/2018 r. z uwagi na przewidywane wysokie koszty remontu, Wnioskodawca zadecydował podjąć się budowy nowego domu. Koszty remontu zostały wycenione na około 400.000 zł. Przedmiotowe koszty obejmowały m.in. zmianę systemu ogrzewania z kominkowego na pompę ciepła z ogrzewaniem podłogowym, montaż fotowoltaiki, remont dwóch łazienek, docieplenie całego domu, odświeżenie lub wymianę wszystkich okien, wymianę podłóg na parterze oraz wymianę mebli kuchennych. W 2018 r. Wnioskodawca nabył nieruchomość gruntową, za cenę 180.000 zł, znajdującą się w U. działka nr [...], ul. G. [...] (dalej: Nieruchomość 2). Jego zamierzeniem była budowa nowego domu. Początkowo, projekt domu wydawał się spełniać Jego oczekiwania i rodziny, niemniej po wybudowaniu domu okazało się, że tzw. skosy na piętrze domu są na tyle duże, iż nie można wstawić w tamtym miejscu żadnych mebli. Z uwagi na to, że wybudowany budynek nie spełniał oczekiwań Wnioskodawcy i jego rodziny - został zbyty w marcu 2020 r. Ze zbycia otrzymano przychód w wysokości 575.000 zł. Także ta nieruchomość w założeniu miała zaspokajać potrzeby rodzinne Wnioskodawcy. Cały przychód ze sprzedaży nieruchomości został przeznaczony na nabycie kolejnej nieruchomości na własne cele mieszkaniowe Wnioskodawcy. W 2020 r. po sprzedaży powyższej nieruchomości Wnioskodawca zakupił nieruchomość gruntową w U. przy ulicy G., działka nr [...] (dalej: Nieruchomość 3), za cenę 210.000 zł i rozpoczął budowę domu jednorodzinnego dwulokalowego, co było podyktowane potrzebami rodzinnymi (córka wraz z narzeczonym zamierzała wprowadzić się do Wnioskodawcy). Pod koniec finalizacji procesu budowy, córka wraz z narzeczonym zmienili jednak zdanie, i zadecydowali o oddzielnym zamieszkaniu. Z uwagi na to, iż Wnioskodawca wraz z Żoną nie potrzebowali nieruchomości dwulokalowej postanowili ją zbyć. Zgodnie z zaleceniami notariusza, nieruchomość została podzielona na dwie oddzielne (dwa lokale), a Wnioskodawca sprzedał ją jako dwie oddzielne nieruchomości (dalej: Nieruchomość 4 i Nieruchomość 5). Przychód ze sprzedaży tych dwóch nieruchomości, o wysokości: 950.000 zł został przeznaczony na wybudowanie kolejnego domu na własne cele mieszkaniowe. Za powyższy przychód Wnioskodawca nabył w 2021 r. nieruchomość gruntową w Z., ul. L. [...] działka nr [...] gdzie zbudowano nowy dom, gdzie Wnioskodawca obecnie mieszka z Żoną. W 2023 r. została także sprzedana Nieruchomość nr 1 za cenę 1.315.000 zł. Także w 2021 r. Wnioskodawca wraz Żoną (za namową rodziców i teściów, którzy zaplanowali wspólnie zamieszkać bliżej Wnioskodawcy i jego Żony) zakupili nieruchomość gruntową w U. działka nr [...] (dalej: Nieruchomość 6), za cenę 240.000 zł i wybudowali na niej dom jednorodzinny dwulokalowy. W założeniu miał on być przystosowany dla potrzeb osób starszych w lepszym stopniu niż mieszkanie znajdujące się w blokach. W przyszłości miało dojść do zamiany (Wnioskodawca wraz Żoną mieli uzyskać własność lokali mieszkalnych rodziców i teściów ich mieszkania, a w zamian na rodziców i teściów przenieść własność powyższej nieruchomości. Przed końcem finalizacji procesu budowy, rodzice Wnioskodawcy zaczęli chorować (z tego powodu konieczne są wizyty u lekarzy oraz czasem w szpitalu). Identyczna sytuacja wystąpiła u teściów Wnioskodawcy. Z tego powodu uznali Oni, że rezygnują z przeprowadzki na wieś. Zabudowana domem jednorodzinnym dwulokalowym nieruchomość nie była Wnioskodawcy oraz Jego Żonie potrzebna, więc dokonali jej zbycia. Uzyskali z tego tytułu przychód o wysokości 900.000 zł . W międzyczasie aby spłacić kredyt i mieć środki pieniężne na wydatki związane z wyżej opisywanymi budowami Wnioskodawca wraz z Żoną sprzedali dwa lokale mieszkalne (jedno zakupione w 2010 r. za cenę 323.959,09 zł i sprzedane w 2021 r. za cenę 700.000 zł, i drugie zakupione w 2014 r. za cenę 329.018 zł i sprzedane w 2024 r. za cenę 910.000 zł (dalej: Lokale mieszkalne). Wnioskodawca nigdy nie był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Sprzedaży nieruchomości Wnioskodawca wraz z Żoną dokonywali, sami - osobiście bez pośredników i agentów. Skarżący wskazał także , że odnośnie Nieruchomość 1, 2, 4, 5 i 6 Wnioskodawca osobiście zamieszczał ogłoszenia w portalu [...] i [...]. Nie było żadnych innych działań marketingowych, ani pomocy agencji nieruchomości, Wnioskodawca doprecyzował także informacje odnośnie lokali oznaczonych we wniosku jako lokale mieszkalne sprzedane w 2021 r. i 2024 r. - Wnioskodawca osobiście zamieszczał ogłoszenia w portalu [...] i [...]. Nie było żadnych innych działań marketingowych, ani pomocy agencji nieruchomości Wnioskodawca udzielił także wyjaśnień odnośnie sprzedawanych we wcześniejszym okresie nieruchomości, które jednak nie są objęte pytaniem zawartym we wniosku. Wnioskodawca przedstawił także odpowiedzi w odniesieniu do konkretnych nieruchomości opisanych we wniosku: - Nieruchomość 1 - był to dom w którym Wnioskodawca wraz z Żoną mieszkali 16 lat. Nie wymagał budowania drogi gdyż był bezpośrednio przy drodze asfaltowej. Ze względu na 16 letni okres zamieszkiwania ogrodzono dom drewnianym płotem i posadowiono na nim ogród (trawnik i rośliny). Wnioskodawca wskazuje, iż jego zamierzeniem było dostosowanie nieruchomości do potrzeb mieszkaniowych rodziny, a nie "zwiększanie" ceny rynkowej nieruchomości. - Nieruchomość 2 - Wnioskodawca nie dokonał uatrakcyjnienia terenu. Wnioskodawca wskazał , wówczas stosownie (do jego zdaniem - przepisów prawa budowlanego) przed rozpoczęciem budowy ogrodził teren najtańszym ogrodzeniem panelowym, a drogę dojazdową utwardził kruszywem i tłuczniem aby dało się podjechać autem z materiałami budowlanymi. Na działce nie było żadnej zieleni ani drzew, ani trawy, ani krzaków. Część terenu (niezabudowana) obejmowała jedynie ziemię po budowlaną i glinę - w takim stanie nieruchomość została sprzedana. Nie dokonywano zatem żadnych uatrakcyjnień w celu pozyskania klientów. - Nieruchomość 3 (podzielona na nieruchomość 4 i 5) - nie dokonano uatrakcyjnienia terenu. Przed rozpoczęciem budowy (zgodnie z prawem budowlanym) ogrodzono działkę najtańszym ogrodzeniem panelowym, a drogę dojazdową wysypano gruzem i kruszywem, aby dało się podjechać autem z materiałami budowlanymi. Na działce nie było żadnej zieleni ani drzew ani krzewów. Wokół domu leżała glina z wykopu pod fundament - w takim stanie nieruchomość została sprzedana. Nie dokonywano zatem żadnych uatrakcyjnień w celu pozyskania klientów. - Nieruchomość 6 - nie dokonano uatrakcyjnienia terenu. Wnioskodawca wskazał, wówczas stosownie (do jego zdaniem - przepisów prawa budowlanego) przed rozpoczęciem budowy ogrodził teren najtańszym ogrodzeniem panelowym, oraz wysypał gruzem i tłuczniem drogę dojazdową, aby auta z materiałami budowlanymi mogły podjechać na budowę. Na działce nie było żadnej zieleni, ani drzew, ani trawy, ani krzewów. Była tam jedynie ziemia po budowlana i glina - w takim stanie sprzedano nieruchomość. Nie dokonywano zatem żadnych uatrakcyjnień w celu pozyskania klientów. Wnioskodawca, aktualnie (wraz z Żoną) posiada następujące nieruchomości: - działka w miejscowości U., została ona nabyta w grudniu 2024 r. - jest ona wykorzystywana na prywatne cele Wnioskodawcy, i jego rodziny (i w takim celu została też nabyta, i przez cały okres wykorzystywana, tak jak cele prywatne). Wnioskodawca zamierza w przyszłości przekazać ją swoim dzieciom. Jest ona niezabudowana. Wnioskodawca nie ma zamiaru jej zbywać; - dom jednorodzinny, w którym aktualnie mieszka (wraz z Żoną) w Z. - działkę pod budowę kupiono w październiku 2021 r. Do domu Wnioskodawca (wraz z Żoną) wprowadził się w październiku 2023 r. Nieruchomość jest wykorzystywana na własne cele mieszkaniowe Wnioskodawcy, oraz Jego Żony (w takim celu została również nabyta, i przez cały czas była wykorzystywana na cele mieszkaniowe). Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać tego domu. Budynek ma charakter mieszkalny; - mieszkanie wakacyjne w D. nad morzem - jest wykorzystywane wyłącznie na prywatne cele wakacyjne, weekendowe, świąteczne oraz rodzinne (w celu takiego wykorzystania zostało również nabyte, i w taki sposób przez cały okres posiadania użytkowane - tj. w celach prywatnych). Nabycie miało miejsce w 2014 r. Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać tej nieruchomości. Budynek ma charakter mieszkalny; - budynek usługowy w miejscowości U. gmina P. - działka pod budowę została kupiona w grudniu 2014 r. Budynek aktualnie jest wynajmowany (w takim celu został też nabyty, i przez cały okres był w takim celu użytkowany tak jak na wynajem). Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać tej nieruchomości. Budynek ma charakter użytkowy; - budynek usługowy w miejscowości U. gmina P. - działka pod budowę została kupiona w lipcu 2018 r. Budynek jest aktualnie wynajmowany (w takim celu został również nabyty, i cały czas był wykorzystywany w taki sposób tj. wynajmowany). Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać tej nieruchomości. Budynek ma charakter użytkowy. Wnioskodawca wskazał we wniosku, że sprzedał jeszcze następujące nieruchomości: - działka rolna w miejscowości L. gmina P. kupiona około 2010 r. w 2018 r. dokonał jej sprzedaży; - mieszkanie w D. nad morzem, z którego Wnioskodawca wraz z rodziną korzystał w celach wypoczynku wakacyjnego, świątecznego i weekendowego. Kupione w 2008 r., zostało ono sprzedane w 2018 r.; - mieszkanie w W. na B. kupione w 2001 r., a sprzedane w 2006 r.; - mieszkanie w W. na O. kupione w 1998 r., a sprzedane w 2001 r. Wnioskodawca nie zamierza nabywać innych nieruchomości w celu sprzedaży. 1.3. Skarżący zwrócił się do DKIS z pytaniem, czy odpłatne zbycie przez Wnioskodawcę Nieruchomości nr 1, 2, 4, 5, 6 oraz Lokali mieszkalnych należy uznać za dokonane poza wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: uptu)? 1.4. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca wskazał, że przychód uzyskany z tytułu sprzedaży wskazanych we wniosku oraz pytaniu nieruchomości, powinien być uznany za osiągnięty w ramach dysponowania majątkiem własnym, a nie za osiągnięty z tego tytułu, że wykonywał samodzielną działalność gospodarczą w myśl ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca omówił przyczyny sprzedaży każdej nieruchomości. Nieruchomość 1 została zbyta tylko wyłącznie z tego powodu, że z perspektywy Wnioskodawcy oraz jego rodziny nie były opłacalne dokonywanie jej remontu i uczynienie z niej sobie domu rodzinnego. Nieruchomość 2 została zbyta z uwagi na brak zaspokojenia oczekiwań Wnioskodawcy i jego rodziny. Przy sprzedaży Nieruchomości 4 oraz Nieruchomości 5 także widoczna jest wyłącznie przyczyna rodzinna (tj. początkowo chęć córki do zamieszkania wspólnie z rodzicami, a następnie zmiana zdania). Przy sprzedaży Nieruchomości 4 oraz Nieruchomości 5 także widoczna jest wyłącznie przyczyna rodzinna (tj. początkowo chęć córki do zamieszkania wspólnie z rodzicami, a następnie zmiana zdania). Nieruchomość 6 także została nabyta wyłącznie z przyczyn rodzinnych (chęć zamiany się nieruchomościami z rodzicami). Tak samo zbycie lokali mieszkalnych było podyktowane koniecznością pozyskania finansowania na budowę budynków, które w założeniu miały spełniać dla Wnioskodawcy oraz Jego rodziny cele mieszkalne. Zatem w ocenie Wnioskodawcy wszystkie zbycia i nabycia nieruchomości były w istocie następstwem potrzeb rodzinnych Wnioskodawcy i jego Żony. Działania Wnioskodawcy nie wypełniały znamiona działalności gospodarczej w myśl ustawy o podatku od towarów i usług, czyli nie cechowały się ciągłością, zorganizowaniem oraz celem zarobkowym. Bardziej miały one charakter przypadkowy, podyktowany wyłącznie potrzebami rodzinnymi. Wnioskodawca z pewnością nie działał jako podmiot profesjonalnie działający na rynku nieruchomościowym. Nie sposób bowiem uznać, zdaniem Strony, że nabywanie nieruchomości w celach prywatnych, a następnie ich zbywanie również z uwagi na takie oto okoliczności (przy braku jakichkolwiek okoliczności zewnętrznych świadczących o tym, że Wnioskodawca zamierzał z przychodu uzyskanego ich sprzedaży zapewnić sobie stałe źródło zarobkowania) może stanowić prowadzenie działalności gospodarczej. W realiach sprawy z opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca nie podejmował zaplanowanych działań, a jedynie zbywał nieruchomości bez żadnego planu finansowego, wyłącznie z uwagi na coraz to nowsze "wydarzenia rodzinne". Sama znaczna ilość tych transakcji, nie może samodzielnie przemawiać za uznaniem zbycia nieruchomości za dokonywanych w obrębie pozarolniczej działalności gospodarczej. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy nie można uznać by zbywał on opisane we wniosku nieruchomości w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, ani z tego tytułu wykonywał samodzielną działalność gospodarczą w myśl ustawy o podatku od towarów i usług. 1.5. W skarżonej interpretacji z dnia 19 września 2025 r. organ uznał stanowisko, które Strona przedstawiła we wniosku, za nieprawidłowe. Jak wskazał DKIS z opisanych czynności faktycznych, wynika, że Wnioskodawca podejmował je w określonym celu, tj. w celu sprzedaży. Wnioskodawca nabywał w określonym czasie grunty, przygotowywał je do wybudowania na nich domów (również dla dzieci, bądź rodziców), następnie dokonywał budowy tych domów i je sprzedawał z zyskiem, oprócz domów sprzedawał również lokale. Tym samym, aktywność Wnioskodawcy w zakresie obrotu nieruchomościami, może wskazywać, że podjęte czynności przybierają formę zorganizowaną, w określonym celu gospodarczym. Nieruchomość 1 Wnioskodawca nabył w celu wybudowania na nim domu, który miał zaspokajać potrzeby rodzinne. Z uwagi na przewidywane wysokie koszty remontu, zdecydował o budowie nowego domu. Nieruchomość 2 Wnioskodawca nabył w 2018 r. i wybudował na niej dom. Jednakże nie spełniał on oczekiwań Wnioskodawcy i jego rodziny i w krótkim czasie tj. w 2020 r. Nieruchomość 2 została sprzedana. Również w tym samym roku Wnioskodawca zakupił Nieruchomość 3 i rozpoczął budowę domu jednorodzinnego dwulokalowego. Następnie Wnioskodawca dokonał podziału Nieruchomości 3 w czerwcu 2021 r., w wyniku którego doszło do wyodrębnienia dwóch samodzielnie funkcjonujących lokali i przystosowania ich do zamieszkania (Nieruchomość 4 i Nieruchomość 5). Po wybudowaniu tych nieruchomości w bardzo krótkim czasie, bo w lipcu i sierpniu 2021 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży w/w nieruchomości. Również w 2021 r. Wnioskodawca zakupił Nieruchomość 6 i wybudował na niej dom jednorodzinny dwulokalowy. Po wybudowaniu domu w 2022 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży tej nieruchomości. W międzyczasie w 2021 r. Wnioskodawca sprzedał również mieszkanie na Z., a w 2024 r. mieszkanie na M.. Zdaniem DKIS z wniosku wyraźnie wynika, że przed sprzedażą Wnioskodawca podejmował czynności wymagające zaangażowania środków finansowych w celu podniesienia wartości nieruchomości. W analizowanej sprawie bowiem organizował cały proces związany ze sprzedażą nieruchomości (kupno gruntu, działania przygotowawcze do wybudowania domów, ich budowa, czy też wyodrębnienie samodzielnych lokali w celu ich sprzedaży). Całokształt działań wskazuje na działanie w sposób zorganizowany i planowany a poniesione nakłady zwiększyły wartość nieruchomości i jej atrakcyjność rynkową. Zdaniem DKIS w sprawie znaczący jest fakt podjęcia działań mających charakter ciągły, zorganizowany, nakierowany na uzyskanie zysku ze sprzedaży nieruchomości. Sprzedaż Nieruchomości 1, 2, 4, 5, 6 oraz Lokali mieszkalnych, o których mowa we wniosku, nie była jednorazowa. Wnioskodawca dokonywał już w przeszłości sprzedaży nieruchomości – działki położonej w miejscowości L. i dwóch mieszkań położonych w W.. Przedstawiony w opisie stanu faktycznego przebieg czynności i ich następstwo świadczą o tym, że działania podejmowane przez Wnioskodawcę są planowane i stanowią proces, który jest nastawiony na osiągnięcie zysku. Są więc trwałym, planowym i zorganizowanym procesem, który ma charakter zarobkowy. DKIS podkreślił, że podjęte przez Wnioskodawcę działania wyrażają wolę i zamiar wykorzystania posiadanych nieruchomości w celu odniesienia korzyści finansowej. Działania te cechują się dążeniem do uzyskania jak największego zysku z planowanej sprzedaży. Czynności te, oceniane łącznie, mają zatem wszystkie cechy działalności gospodarczej. Nie sposób mówić o przypadkowym i okazjonalnym charakterze czynności, którym nie można przypisać cech osiągnięcia korzyści finansowej, w sytuacji, gdy podjęte są/będą czynności przygotowujące do sprzedaży Nieruchomości i przystosowania ich do zamieszkania, a następnie sprzedaży. Zdaniem organu czynności takie nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, związanym ze zwykłym gospodarowaniem majątkiem osobistym, natomiast noszą znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym DKIS uznał, że dokonując sprzedaży Nieruchomości nr 1, 2, 4, 5 i 6 oraz Lokali mieszkalnych Wnioskodawca działał jak podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 uptu prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Wnioskodawca wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację. Strona wniosła o uchylenie interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.2. Skarżonej interpretacji Strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1) art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 uptu poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, przejawiającą się w tym, że organ nieprawidłowo uznał, iż sprzedaż opisanych we wniosku nieruchomości była dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, kiedy to czynności podejmowane przez Skarżącego nie wypełniały zakresu pojęciowego działalności gospodarczej uregulowanej w ust, 2 przedmiotowej regulacji; 2) art. 5 ust. 1 pkt 1) uptu w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 uptu poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, polegających na tym, iż organ w nieprawidłowy sposób uznał, iż sprzedaż nieruchomości opisanych we wniosku stanowi opodatkowaną podatkiem VAT dostawę towarów, w sytuacji w której owa sprzedaż nie wypełnia znamion działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 uptu; 3) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: Op) w zw. art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 uptu poprzez brak przeprowadzenia wykładni przedmiotowych przepisów w oparciu o zasadę in dublo pro trjbutario; 4) art. 2 oraz art. 217 Konstytucji RP w zw. art. 2a Op w zw. z art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 uptu poprzez przeprowadzenie wykładni powyższych przepisów ustawy o VAT w sposób naruszający zasadę dostatecznej określoności przepisów prawa podatkowego, albowiem wynik interpretacji organu prowadzi do stanu prawnego, w którym podatnik nie jest w stanie samodzielnie zweryfikować, czy prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, czy też nie. 5) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 Op w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nie odniesienie się do całości przedstawionego we wniosku stanowiska Strony, organ dokonał jedynie zacytowania fragmentów poglądów orzecznictwa oraz doktryny prawa podatkowego nie osadzając ich w realiach opisanego stanu faktycznego, natomiast do stanowiska podniesionego przez Skarżącego organ praktycznie w ogóle się nie odniósł. Taki sposób działania jest niedopuszczalny z perspektywy powyższych regulacji. 6) art. 121 § 1 Op w zw. z art. 14h Op poprzez nieuwzględnienie w wydanej interpretacji indywidualnej aktualnie obowiązującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, czym DKIS naruszył nakaz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do organu podatkowego. 2.3. W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał stanowisko zaprezentowane w interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. 2.4. Pismem z dnia 29 stycznia 2026 r. Skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę udzielonej przez DKIS. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, mimo że Sąd nie podzielił w całości stanowiska Skarżącego. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej pod kątem wskazanych powyżej kryteriów, Sąd uznał, że w części narusza ona prawo. 3.4. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji jest kwalifikacja prawnopodatkowa zbycia Nieruchomości nr 1, 2, 4, 5 i 6 oraz dwóch Lokali mieszkalnych w sytuacji, gdy z opisu sprawy wynika, że - w 2005 r. Skarżący nabył wraz z żoną nieruchomość gruntową - Nieruchomość 1 za kwotę 85.000 zł, na której wybudowano dom mieszkalny. Na przełomie 2017/2018 r. z uwagi na wysokie koszty remontu, Skarżący zdecydował się podjąć budowy nowego domu. Nieruchomość 1 została sprzedana w 2023 r. za kwotę 1.315.000 zł; - w 2018 r. Skarżący nabył nieruchomość gruntową - Nieruchomość 2 za 180.000 zł, która została sprzedana w 2020 r. za kwotę 575.000 zł; - w 2020 r. Skarżący zakupił nieruchomość gruntową - Nieruchomość 3" za cenę 210.000 zł i rozpoczął budowę domu jednorodzinnego dwulokalowego; - 2021 r. Nieruchomość 3 została podzielona na dwie oddzielne (dwa lokale), Skarżący sprzedał je jako dwie odrębne nieruchomości – Nieruchomość nr 4 i 5 w 2021 r. za kwotę 950.000 zł; - w 2021 r. Skarżący zakupił nieruchomość gruntową - Nieruchomość 6 za kwotę 240.000 zł, która została sprzedana w 2022 r. za kwotę 900.000 zł; - w 2010 r. Skarżący nabył lokal mieszkalny na Z. za kwotę 323,959,09 zł, który został sprzedany w 2021 r. za kwotę 700.000 zł; - w 2014 r. Skarżący nabył lokal mieszkalny na M. za kwotę 329.018 zł, który sprzedano w 2024 r. za kwotę 910.000 zł. Spór w sprawie dotyczy więc prawidłowości uznania Skarżącego i jego Żony, dokonujących sprzedaży wskazanych wyżej Nieruchomości i Lokali mieszkalnych za osoby wykonujące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu w zakresie obrotu nieruchomościami, a w związku z tym za podatników podatku od towarów i usług (art. 15 ust. 1 uptu). 3.5. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 uptu przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przy czym, nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 uptu podlega opodatkowaniu, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 uptu podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 uptu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 uptu stanowią odzwierciedlenie art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. nr L 347, s. 1; dalej: Dyrektywa 112), zgodnie z którym podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Dla oceny, czy Skarżący i jego Żona, dokonują Sprzedaży Nieruchomości i Lokali mieszkalnych, działać będą jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 uptu, pomocne są kryteria określone w wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. W wyroku tym TSUE przyjął, że nie mogą być uznawane za dokonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (pkt 36). Zdaniem TSUE, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego (pkt 38). Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1, dalej: Dyrektywa 2006/112/WE). Taka aktywność świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej w tym zakresie. Trybunał jako przykład takich działań podał uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stwierdzając przy tym, że stanowią one o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (pkt 39-41). W orzecznictwie sądów administracyjnych, po wspomnianym wyroku TSUE, ugruntowany został pogląd, że to, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (zob. np. wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1773/15; z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1269/18; z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt I FSK 1912/18 wraz z cytowanym tam orzecznictwem). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt I FSK 427/23, a także z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 2198/21, wyraził pogląd, zgodnie z którym przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze), przy czym na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności zaangażowanie własnych środków na podniesienie wartości i atrakcyjności, uzbrojenie działki w celu zwiększenia ich wartości), a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że kwestia przeznaczenia uzyskanych środków pieniężnych na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych jest zdarzeniem obojętnym z punktu widzenia oceny, czy dana osoba, sprzedając grunty, działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Nie mają też znaczenia zamiar czy motywy, jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (zob. np. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 194/16; z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 45/18). W świetle powołanych orzeczeń odnoszących się do styku zarządu majątkiem prywatnym z profesjonalnym obrotem nieruchomościami, stwierdzić należy, że do oceny charakteru działania danego podmiotu w konkretnej sprawie, niezbędne jest każdorazowo ustalenie, czy zbywca podjął aktywne działania angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu. Ponadto nawet wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą, jeśli jest dokonywane w celach zarobkowych. 3.6. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że nabywanie przez Skarżącego i jego Żonę nieruchomości gruntowych i następnie w krótkim okresie czasu budowanie na nich domów i zbywanie tychże nieruchomości (lub lokali mieszkalnych w związku z dokonaniem wyodrębnienia lokali mieszkalnych jako odrębnych nieruchomości) należy uznać za działania w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w ramach wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 uptu. Powyższa ocena dotyczy Nieruchomości nr 2 (nieruchomość gruntowa nabyta w 2018 r. za 180 tys. zł i zbyta wraz z nowowybudowanym domem w marcu 2020 r. za 575 tys. zł z uwagi na "skosy"), jak również Nieruchomości nr 4 i nr 5 (nieruchomość gruntowa nabyta w 2020 r. za cenę 210 tys. zł, na której wybudowano dom jednorodzinny dwulokalowy, zbyta jako dwie oddzielne nieruchomości w lipcu i sierpniu 2021 r. za łączną kwotę 950 tys. zł z uwagi na zmianę decyzji córki Skarżącego i jej narzeczonego) oraz Nieruchomości nr 6 (nieruchomość gruntowa nabyta w 2021 r. za 240 tys. zł, na której został wybudowany dom jednorodzinny dwulokalowy i zbyta we wrześniu 2022 r. za 900 tys. zł z uwagi na chorobę rodziców Wnioskodawcy i teściów Wnioskodawcy. Z całą pewnością jest to działalność zarobkowa (skoro przychód przekraczał pierwotny wydatek), o charakterze zorganizowanym i ciągłym (na przestrzeni czterech lat zostały wybudowane trzy domy, co z całą pewnością wymaga zorganizowania i ciągłości procesu). Należy zauważyć, że o ile samo nabycie nieruchomości gruntowej i wybudowanie na niej domu, w którym ostatecznie realizowany jest cel mieszkaniowy podatnika w sposób oczywisty (samo w sobie) nie stanowi działalności gospodarczej (chociażby z tej przyczyny, że celem nie jest cel zarobkowy, lecz zapewnienie przysłowiowego "dachu nad głową", naprzemienne nabywanie nieruchomości, budowanie na nich domów i ich zbywanie bez zrealizowania osobistego celu mieszkaniowego (lub zrealizowanie go w minimalnym zakresie) stanowi, co oczywiste, działalność gospodarczą. Zgodzić się należy z DKIS gdy twierdzi, że w analizowanej sprawie Skarżący organizował cały proces związany ze sprzedażą nieruchomości począwszy od kupna gruntu, działań przygotowawczych do wybudowania domów, poprzez ich budowę i wyodrębnienie samodzielnych lokali w celu ich sprzedaży. Całokształt opisanych działań wskazuje na działanie w sposób zorganizowany i planowany, a poniesione nakłady zwiększyły wartość nieruchomości i jej atrakcyjność rynkową. Tego rodzaju działalność stanowi bowiem w istocie działalność deweloperską (która w tym przypadku jest realizowana na stosunkowo niewielką skalę). Sąd zwraca uwagę na to, że Skarżący na przestrzeni 4 lat nabył trzy działki, wybudował na nich trzy domy, wyodrębnił w nich pięć samodzielnych lokali i je sprzedał. Tego rodzaju aktywność zdecydowanie wykracza poza zwykłe zarządzanie własnym mieniem i realizowanie celu mieszkaniowego. Nie chodzi przy tym o samą częstotliwość transakcji, ale o to, że ów proces nabycia/budowy/wydzielenia lokali/ sprzedaży był stały i powtarzalny, a przez to miał charakter zorganizowany i ciągły. Wprawdzie Skarżący w odniesieniu do każdej z tych nieruchomości wskazywał, że miały pierwotnie realizować cel mieszkaniowy, ale w odniesieniu do żadnej z nich ten cel nie został zrealizowany. Zdaniem Sądu, na podstawie okoliczności opisanych we wniosku o udzielenie interpretacji, Skarżący słusznie został uznany za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie obrotu Nieruchomościami nr 2, 4, 5 oraz 6. Z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby istniały jakiekolwiek obiektywne dowody, że nabywane grunty były przeznaczone wyłącznie do celów prywatnych Skarżącego. Wprawdzie deklarował on zamiar nabycia gruntów do majątku prywatnego, ale podejmowane i planowane działania temu przeczą. Opisane we wniosku o interpretację i w jego uzupełnieniu czynności nie wskazują w jednoznaczny sposób na zamiar nabycia nieruchomości do majątku prywatnego i wykorzystywania ich w takim celu. Należy zauważyć, że art. 15 ust. 1 i ust. 2 uptu (zasadniczo) nie można interpretować w taki sposób, że deklarowany cel aktywności (tutaj nabycia gruntu i budowy w celu prywatnym) miałby przesądzać o kwalifikacji prawnopodatkowej takiej działalności jako działalności gospodarczej lub nie, w takiej sytuacji deklarowany cel stałby się prostym sposobem na uniknięcie opodatkowania. Należy też zwrócić uwagę, że w rozpatrywanej sprawie cel przeciwny pierwotnie deklarowanemu został trzykrotnie zrealizowany i doszło do sprzedaży zamiast realizacji własnego celu mieszkaniowego. Skarżący podane we wniosku o interpretację okoliczności związane z porzucaniem planów dotyczących zamieszkania w tychże nieruchomościach, ujmuje w skardze w kategorii "wydarzeń rodzinnych" i "sytuacji życiowych", które miałyby przeczyć kwalifikacji tej aktywności jako działalność gospodarcza. W ocenie Sądu wydarzenia skutkujące koniecznością zbycia powinny zasadniczo mieć charakter nadzwyczajny, nieprzewidywalny – w przeciwnym razie mogłyby one stać się swoistymi "pretekstami" do sprzedaży i jako takie stanowiłyby środek do unikania opodatkowania (i braku traktowania podejmowanej aktywności jako działalności gospodarczej). Z całą pewnością warunku tego nie spełnia okoliczność istnienia skosów na piętrze (skoro osoba budująca projekt zgodnie z projektem budowalnym powinna mieć świadomość jego parametrów) – co było powodem sprzedaży Nieruchomości nr 2, jak również okoliczność tego, że osoby starsze z czasem chorują (i "z tego powodu konieczne są wizyty u lekarzy oraz czasem w szpitalu") – co jest wiedzą powszechną i co było powodem sprzedaży Nieruchomości nr 6. Zauważyć przy tym należy, że Skarżący ostatecznie nie zamieszkał docelowo w żadnej z tych nieruchomości, tylko je niezwłocznie zbył, a zamieszkał na działce w Z., gdzie zbudowano nowy dom. Dodatkowo, podtrzymując wyrażone na wstępie stanowisko – dotyczące konieczności odniesienia się przez organ interpretacji do ogółu okoliczności i własnej wiedzy i doświadczenia i braku ograniczania się w tym zakresie do "wycinkowego" rozpatrywania podanych okoliczności – Sąd zauważa, że ograniczenie się przez DKIS do przywołania tychże, opisanych przez Skarżącego sytuacji życiowych i powołanie się przez DKIS na to, że przesądzają one (w kontekście związania stanem faktycznym sprawy) o niezarobkowym (a przez to nieprofesjonalnym) charakterze aktywności Skarżącego, uczyniłoby interpretację w praktyce bezużyteczną. 3.7. W konsekwencji Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko DKIS, zgodnie z którym dokonując sprzedaży Nieruchomości nr 2, 4, 5 oraz 6 Skarżący działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 uptu prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu. W konsekwencji za niezasadne w tym zakresie Sąd uznał zarzuty sformułowane w skardze. Wyżej przedstawiony wywód Sądu (dotyczący konieczności kwalifikacji Skarżącego we wskazanym zakresie jako podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą) wprost świadczy o braku zasadności zarzutów dotyczących naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 uptu. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 2a Op w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 uptu, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły nienadające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, czyli w zakresie definicji dotyczącej podatnika podatku od towarów i usług oraz prowadzenia działalności gospodarczej i konsekwencji z tym związanych. 3.8. Wprawdzie Sąd uznał, że w ramach sprzedaży Nieruchomości nr 2, 4, 5 oraz 6 Skarżący działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 uptu prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu, jednakże Sąd nie podzielił stanowiska DKIS, że w ten sam sposób należy zakwalifikować odpłatne zbycie Nieruchomości nr 1 (nabytej w 2005 r. i sprzedanej w 2023 r.), lokalu mieszkalnego na M. (nabytego w 2014 r. i sprzedanego w 2024 r.) oraz lokalu mieszkalnego na Z. (nabytego w 2010 r. i sprzedanego w 2021 r.). Okoliczność, że Skarżący prowadzi działalność w zakresie nabywania gruntów, budowy domów i ich niezwłocznej sprzedaży, nie oznacza sama z siebie, że sprzedaż innych nieruchomości znajdujących się w majątku Skarżącego i jego Żony nie może zostać uznana za realizowaną w ramach zarządzania majątkiem prywatnym poza sferą działalności gospodarczej – o ile tylko ustalone zostanie, że związek z wykonywaniem działalności gospodarczej nie występuje. Odnosząc wskazówki wynikające z orzecznictwa TSUE i Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpatrywanej sprawy, Sąd ocenił, że opisane we wniosku zbycie Nieruchomości nr 1 i dwóch Lokali mieszkalnych nie mieści się w zakresie działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 1 i 2 uptu. Sąd nie dostrzega w tym zakresie takich elementów aktywności Skarżącego i jego Żony, które byłyby charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. W tym względzie, odnosząc się do okoliczności wskazanych we wniosku o interpretację, należy zauważyć, że Skarżący Nieruchomość nr 1 nabył w 2005 r. za około 85.000 zł, następnie został na niej wybudowany dom, który miał w przyszłości zaspokajać potrzeby rodzinne, na przełomie 2017/2018 r. z uwagi na przewidywane wysokie koszty remontu Skarżący zdecydował podjąć się budowy nowego domu. W 2023 r. została także sprzedana Nieruchomość nr 1, za cenę 1.315.000 zł. Sąd odczytuje opis stanu faktycznego w ten sposób, że Skarżący w tymże domu realizował potrzeby rodzinne. W przeciwieństwie do opisu Nieruchomości nr 2-6, które miały służyć realizacji planowanych celów, a nie służyły i co do których wyraźnie wskazano, że nastąpiła zmiana okoliczności, w odniesieniu do Nieruchomości nr 1 brak jest tego rodzaju dodatkowej informacji. W konsekwencji nie można uznać, że nabycie gruntu, wybudowanie na nim domu i sprzedaż tej nieruchomości po osiemnastu latach była dokonywana w ramach działalności gospodarczej z tej chociażby przyczyny, że nie można w tym przypadku uznać, że działalność/aktywność Skarżącego miała charakter zarobkowy. Skarżący miał zrealizować budowę w związku z realizacją celów, potrzeb rodzinnych i je realizował. Co więcej, zasadniczo trudno upatrywać działalności gospodarczej w samym utrzymywaniu domu przez kilkanaście lat w sytuacji, gdy tego rodzaju dobra materialne jak dom z istoty rzeczy zużywają się, czy to wskutek zużycia naturalnego, czy to wskutek zużycia ekonomicznego – co poniekąd wynika z opisu stanu faktycznego, w którym zwrócono uwagę na konieczność remontu tego domu. W konsekwencji nie można uznać, że sprzedaż Nieruchomości nr 1 realizowana była przez Skarżącego jako przez podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 uptu prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 uptu. Podobnie należy zakwalifikować sprzedaż obu Lokali mieszkalnych (tj. nabytego w 2010 r. lokalu mieszkalnego na Z., który został sprzedany w 2021 r. oraz nabytego w 2014 r. lokalu mieszkalnego na M., który sprzedano w 2024 r.). Z opisu stanu faktycznego sprawy nie wynika, ażeby ich nabycie realizowane było dla potrzeb działalności gospodarczej, również sama okoliczność przetrzymania tychże lokali przez dłuższy czas (w majątku podatnika) świadczy o tym, że w tym przypadku lokale te stanowiły swoistą "lokatę kapitału". W tym kontekście Sąd wskazuje, że w jego ocenie, wykazywania się przez podatnika pewną racjonalnością ekonomiczną (co do podjęcia decyzji dotyczącej ulokowania środków w lokal mieszkalny i/albo na lokacie bankowej) nie można utożsamiać z prowadzeniem działalności gospodarczej, która to działalność charakteryzuje się m.in. zorganizowaniem. Owo zorganizowanie wymaga bowiem charakteryzowania się pewnym profesjonalizmem, co oznacza, że działania (aktywność) na danym polu (tutaj w zakresie nabycia i sprzedaży nieruchomości) musi przekraczać to, co stanowi "zwykłe" zarządzanie własnym majątkiem. Sąd nie dostrzega w wieloletnim utrzymywaniu kilku nieruchomości i następnie ich sprzedaży (sprzedaż pierwszego lokalu w 2021 r., drugiego zaś w 2024 r.) aktywności przekraczającej "zwykłe" zarządzanie własnym majątkiem. Tego rodzaju aktywność nie stanowi mającego cechy profesjonalnego obrotu nieruchomościami, ani jakiejkolwiek innej działalności przekraczającej "zwykłe" zarządzanie mieniem. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżoną interpretacją indywidualną (w tym zakresie) organ interpretacyjny naruszył art. 15 ust. 1 i ust. 2 uptu poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że sprzedaż Nieruchomości nr 1 oraz obu Lokali mieszkaniowych była dokonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 2a Op w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 uptu, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły nienadające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego tj. w zakresie definicji dotyczącej podatnika podatku od towarów i usług oraz prowadzenia działalności gospodarczej i konsekwencji z tym związanych. 3.9. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, z faktu, że organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i dokonał negatywnej oceny tego stanowiska nie można wnioskować, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów procesowych. Wykładnia DKIS i ocena, co do zastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego jest częściowo błędna, co Skarżący skutecznie zakwestionował stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego. Chybione jest więc dodatkowe negowanie, częściowo błędnego na płaszczyźnie materialnoprawnej stanowiska organu, przez stawianie zarzutów naruszenia przepisów procesowych. Jednocześnie z uwagi na specyfikę tego rodzaju spraw (gdzie wyznaczenie granicy pomiędzy działaniami osoby fizycznej jako podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, o którem mowa art. 15 ust. 1 i ust. 2 uptu od jej spraw osobistych odbywa się w realiach każdej indywidualnej sprawy), nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 121 §1 Op w zw. z art. 14h Op (a co najwyżej należałoby uznać, że w praktyce orzecznictwo to zostało niewłaściwie zinterpretowane na tle tej indywidualnej sprawy i z tej perspektywy naruszenie to miałoby w istocie charakter wtórny). 3.10. Z przedstawionych względów stanowisko Skarżącego przedstawione we wniosku powinno być w części uznane za prawidłowe. Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny uwzględni stanowisko i ocenę prawną wynikającą z wyroku i jego uzasadnienia, co w szczególności oznaczać będzie, że organ przyjmie, że sprzedaży Nieruchomości nr 1, podobnie również jak ze sprzedaży nabytych w 2010 r. lokalu mieszkalnego na Z., jak również w 2014 r. lokalu mieszkalnego na M. nie należy zakwalifikować jako działania podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 uptu w wykonywaniu działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 uptu. W pozostałym zakresie odnoszącym się do Nieruchomości nr 2, 4, 5 oraz 6 stanowisko DKIS Sąd uznał za prawidłowe. 3.11. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa. 3.12. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 ppsa w związku z art. 205 § 4 ppsa. Na zasądzoną kwotę 697 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687) oraz opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielnie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.