III SA/Wa 2505/16

Dnia 27 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. postanawia odrzucić skargę

T. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "Skarżąca"), pismem z dnia 13 lipca 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Na załączonym do skargi urzędowym formularzu PPPr złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu Skarżącej z 10 lutego 2017 r., postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 17 stycznia 2017 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. Skarżąca została wezwana pismem z dnia 13 marca 2017 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł. W wezwaniu została pouczona, że nieuiszczenie wskazanej kwoty w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Skarżąca pismem z 27 marca 2017 r. złożyła zażalenie na ww. zarządzenie z 10 marca 2017 r. wnosząc o jego zmianę lub całkowite uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 maja 2017 r. oddalił zażalenie uznając zaskarżone zarządzenie za odpowiadające prawu. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2017 r. Skarżąca została wezwana pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 10 marca 2017 r. wzywającego do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, wpisu sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 14 czerwca 2017 r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 22 czerwca 2017 r. Z uwagi na to, że Skarżąca przesyłki nie odebrała, zwrócono ją do Sądu 30 czerwca 2017 r. Z dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych sporządzonej według stanu na dzień 18 lipca 2017 r. wynika, iż nie zidentyfikowano wpłaty kwoty z tytułu wpisu sądowego, do którego uiszczenia Skarżąca została wezwana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 65 § 1 i art. 69 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "P.p.s.a.", Sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy, w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Stosownie natomiast do treści art. 73 § 1 - 3 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – art. 72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata w określony tam sposób, wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie, powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma, w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, pozostawia się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Zgodnie natomiast z § 4 art. 73 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a. nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 marca 2017 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi była awizowana dwukrotnie. Skarżąca przesyłki nie odebrała, a zatem należało ją uznać za doręczoną z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 28 czerwca 2017 r. Ponadto w sytuacji, gdy przedmiotowe wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 29 czerwca 2017 r. i upłynął z dniem 5 lipca 2017 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że do 5 lipca 2017 r. Skarżąca powinna uiścić wymagany wpis sądowy od skargi. Sąd zauważa, że skoro z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do dnia 18 lipca 2017 r. nie odnotowano wpłaty wpisu, należało uznać, że Skarżąca nie uiściła go w wyznaczonym terminie. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.