III SA/Wa 2484/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi Y. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Prezydenta m. Warszawy z dnia 13 maja 2014 r. nr PE-OP.3120.150.2014.GWA BPE-2-OP/31101/1314/GW/14 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz Y. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASDNIENIE Y. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej zwana: Skarżącą) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. We wniosku podała następujący stan faktyczny: Skarżąca jest właścicielem dwóch budynków biurowych z siedmioma kondygnacjami nadziemnymi wraz z jednokondygnacyjnym wspólnym garażem podziemnym. Elementy konstrukcyjne garażu (jego kubatura) znajdują się poza linią zabudowy kondygnacji naziemnych. Powierzchnia użytkowa garażu została zadeklarowana do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na stropie garażu znajdują się: tablica informacyjna, murki oporowe z betonu wraz z siecią elektryczną i oświetleniem, oświetlenie zieleni (sieć elektryczna wraz z lampami ogrodowymi), sieć nawodnienia zieleni, słupki zabezpieczające przy stacji redukcji gazu, utwardzenie terenu z kostki brukowej ([...] ) wraz z krawężnikami, oświetlenie halogenowe wpuszczone w kostkę brukową, lampy oświetleniowe przy stacji redukcji gazu, przykanaliki kanalizacji deszczowej wraz z kanalizacją deszczową, stacja redukcji gazu. Obiekty te zostały - zgodnie z techniką budowlaną - zainstalowane na stałe, bezpośrednio na płycie stropowej garażu. Górna krawędź stropu stanowi podłoże (fundament), na którym zlokalizowano obiekty. Konstrukcja stropu została zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby umożliwić zbudowanie na nim trwałych obiektów, a także nasadzenie roślin (drzewa, krzewy, trawa - składające się na tzw. zielony dach). Skarżąca spytała czy wymienione obiekty zlokalizowane na stropie garażu podziemnego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej? Zdaniem Skarżącej wymienione obiekty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy w interpretacji indywidualnej z 13 maja 2014 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Przywołał treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej zwana: u.p.o.l.). Podał definicję pojęcia "budowle" zawartą w u.p.o.l. oraz definicje terminów "obiekt budowlany", "budowla", "urządzenia budowlane" zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1991 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.). Organ interpretacyjny wskazał, że przez pojęcie "urządzenie budowlane" należy zatem rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące do oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Tego typu urządzenia są traktowane jako budowla i powinny podlegać opodatkowaniu albo samodzielnie (np. ogrodzenie posesji, na której prowadzona jest działalność gospodarcza), albo jako element składowy obiektu (np. instalacje i przyłącza rurociągu lub linii energetycznej). Następnie Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy stwierdził, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będą podlegać – jako budowle - obiekty wskazane we wniosku o wydanie interpretacji. Organ uznał, że budowle te nie są związane w jakikolwiek sposób z garażem, na stropie którego są posadowione. Istnienie stropu garażu nie warunkuje możliwości wzniesienia przedmiotowych budowli, budowle te nie służą korzystaniu z garażu, a ponadto znajdują się one na zewnątrz budynku garażu, poza przestrzenią garażu wydzieloną za pomocą przegród budowlanych. Służą one korzystaniu z budynków biurowych należących do Spółki, zapewniając odpowiedni komfort korzystania z nich. Dlatego też mówić należy o związku funkcjonalnym i tworzeniu całości techniczno-użytkowej z budynkami biurowymi związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie garażem. W szczególności dotyczy to stacji redukcji gazu, której istnienie warunkuje możliwość korzystania z budynków biurowych zgodnie z ich przeznaczeniem. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy podniósł, że podstawą opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest - co do zasady - ich wartość, ustalona w oparciu o przepisy ustaw o podatkach dochodowych. Opodatkowanie zatem wskazanych powyżej budowli podatkiem od nieruchomości nie będzie stanowiło podwójnego opodatkowania garażu, albowiem ich podstawą opodatkowania nie jest powierzchnia użytkowa (jak dla garażu), lecz wartość. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 5 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. interpretację indywidualnej, w której zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1a pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 3 oraz pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że obiekty znajdujące się na stropie budynku garażu podziemnego stanowią odrębny od samego budynku garażu przedmiot opodatkowania (jako budowle), podczas gdy ich związek z budynkiem przemawia za uznaniem, że stanowią one części składowe budynku garażu i jako takie nie stanowią odrębnego od niego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej zwana: O.p.) poprzez przyjęcie, że obiekty znajdujące się na budynku garażu nie są w żaden sposób z nim związane, podczas gdy Skarżąca precyzyjnie opisała we wniosku związek w/w obiektów z budynkiem garażu i w konsekwencji wydanie Interpretacji w oparciu o inne założenia/okoliczności faktyczne, niż te zaprezentowane we wniosku przez podatnika. Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów Skarżąca wyjaśniła, że w przedmiotowym stanie faktycznym obiekty znajdują się na stropie garażu, tzn. są trwale połączone z budynkiem garażu w ten sposób, że nie jest możliwe ich jakiekolwiek przemieszczenie bez całkowitego demontażu stropu garażu. Nie stanowią samodzielnej całości, ponieważ ich istnienie jako obiektów budowlanych jest możliwe tylko dzięki stropowi garażu, na którym zostały zainstalowane. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że obiekty stanowią część budynku garażu. Nie ma przy tym znaczenia kwalifikacja obiektów, jako elementów budowlanych czy technicznych, gdyż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będzie w tej sytuacji wyłącznie budynek (garaż). Skarżąca wskazała, że w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlami są przykładowo tylko wolno stojące maszty antenowe czy urządzenia techniczne, trwale związane z gruntem urządzenia. W związku z tym, za odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy uznać lampy oraz maszty antenowe wolno stojące. Jednak, gdy lampa lub maszt antenowy jest umieszczona na budynku, to nie posiada ona cechy odrębnej budowli, zatem nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem. Skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn.. akt II FSK 1822/10, w którym stwierdzono, że "(...) konkretny obiekt budowlany dla celów podatku od nieruchomości może być albo budynkiem, albo budowlą, albo obiektem małej architektury. Nie może być jednocześnie częścią budynku (a także instalacją czy urządzeniem technicznym, związanymi z budynkiem) i budowlą bądź jej częścią". Zdaniem Skarżącej, ponieważ obiekty są bezpośrednio zlokalizowane na budynku garażu, należy uznać, że nie stanowią one oddzielnego od samego budynku (garażu) przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Związanie w/w obiektów z garażem przesądza w opinii Skarżącej m.in. o tym, że stanowią one jego części składowe i w konsekwencji nie podlegają odrębnie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. Tymczasem Prezydent Miasta nie tylko pominął tę okoliczność i nie odniósł się do niej, ale poczynił dodatkowo własne założenia, które są sprzeczne z okolicznościami przedstawionymi przez Skarżącą. Prezydent Miasta stwierdził bowiem wprost, że "w/w budowle nie są związane w jakikolwiek sposób z garażem na stropie, którego są posadowione. Istnienie stropu garażu nie warunkuje możliwości wzniesienia przedmiotowych budowli." W ocenie Skarżącej dokonanie przez Prezydenta Miasta oceny jej stanowiska w oparciu o odmienny stan faktyczny, niż przedstawiony we wniosku - wskutek poczynienia własnych dodatkowych założeń, sprzecznych z okolicznościami zaprezentowanymi we wniosku (tj. uznania, że obiekty "nie są związane w jakikolwiek sposób z garażem") - stanowi naruszenie art. 14c § 1 O.p., które miało istotny wpływ na treść wydanej Interpretacji. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania podkreślił, że nie dokonał własnych ustaleń i nie poczynił nowych założeń. Jedynie zwrócił uwagę na brak funkcjonalnego związania w/w budowli z garażem, co należy zakwalifikować jako ocenę opisanego przez Skarżącą stanu faktycznego, nie zaś jego modyfikację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie zaskarżona została interpretacja indywidualna. Postępowanie w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji jest postępowaniem szczególnym z uwagi na to, że głównym obowiązkiem organu interpretacyjnego jest dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz wskazanie regulacji prawnych znajdujących zastosowanie w tym konkretnym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl postanowień art. 14j § 1 O.p. stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3). Art. 14c § 1 i § 2 O.p. stanowią, iż interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z kolei z art. 14h O.p. wynika, że jednym z przepisów, znajdujących odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, jest art. 121 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także, dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie prawne obejmuje wyjaśnienie przepisów prawa podatkowego objętych daną interpretacją oraz wskazanie ich prawidłowej wykładni. Oznacza to, że odpowiedź organu winna być tak sformułowana, aby wnioskodawca uzyskał informację, co do trafności jego stanowiska, a sama interpretacja ma wyjaśnić w wyczerpujący i rzetelny sposób, jaki przepis lub jakie przepisy znajdą zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja nie spełnia tych wymagań. Organ interpretacyjny przytoczył szereg przepisów prawa, ale nie dokonał ich wykładni, a co więcej, nie wynika z niej w sposób jasny i nie budzący wątpliwości do jakiej kategorii obiektów organ interpretacyjny zaliczył wskazane we wniosku elementy naniesione na dachu garażu podziemnego. Dla spójności wywodu przypomnieć, że Skarżąca podała, iż na stropie garażu znajdują się: tablica informacyjna, murki oporowe z betonu wraz z siecią elektryczną i oświetleniem, oświetlenie zieleni (sieć elektryczna wraz z lampami ogrodowymi), sieć nawodnienia zieleni, słupki zabezpieczające przy stacji redukcji gazu, utwardzenie terenu z kostki brukowej ([...] ) wraz z krawężnikami, oświetlenie halogenowe wpuszczone w kostkę brukową, lampy oświetleniowe przy stacji redukcji gazu, przykanaliki kanalizacji deszczowej wraz z kanalizacją deszczową, stacja redukcji gazu. Obiekty te zostały - zgodnie z techniką budowlaną - zainstalowane na stałe, bezpośrednio na płycie stropowej garażu. Górna krawędź stropu stanowi podłoże (fundament), na którym zlokalizowano obiekty. Konstrukcja stropu została zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby umożliwić zbudowanie na nim trwałych obiektów, a także nasadzenie roślin (drzewa, krzewy, trawa - składające się na tzw. zielony dach). Na bazie takiego stanu faktycznego Skarżąca zapytała, czy wymienione obiekty zlokalizowane na stropie garażu podziemnego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej? Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy w ramach własnego stanowiska w sprawie przytoczył przepisy zawierające definicje pojęć "obiekt budowlany", "budowla", "urządzenia budowlane", po czym stwierdził, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będą podlegać – jako budowle - obiekty wskazane we wniosku o wydanie interpretacji. Służą one bowiem korzystaniu z budynków biurowych należących do Spółki, zapewniając odpowiedni komfort korzystania z nich. Dlatego też mówić należy o związku funkcjonalnym i tworzeniu całości techniczno-użytkowej z budynkami biurowymi związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie garażem. W szczególności dotyczy to stacji redukcji gazu, której istnienie warunkuje możliwość korzystania z budynków biurowych zgodnie z ich przeznaczeniem. Z przytoczonego stanowiska nie wynika więc wprost, czy według organu interpretacyjnego ww. obiekty stanowią budowlę, czy urządzenia budowlane. Co najwyżej z przyjętego kryterium, na które wskazał organ (związek funkcjonalny i tworzenie całości techniczno-użytkowej z budynkami biurowymi) można wnioskować, że jednak organ zakwalifikował je do urządzeń budowlanych. Tymczasem precyzyjna kwalifikacja do jednej lub drugiej kategorii obiektów ma zasadnicze znaczenie, jako że w prawie budowlanym ustawodawca rozróżnia je, zaś ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przyjęcia znaczenia pojęć "budowla", "urządzenia budowlane" w sposób określony w przepisach prawa budowlanego. Wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, iż budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W pkt 1 ust. 1 tego artykułu budynek zdefiniowano, jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast według postanowień art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowla jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z przytoczonych przepisów wynika, że urządzenie budowlane dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest traktowane jako budowla, lecz przy kwalifikowaniu danego obiektu jako urządzenia budowlanego należy uwzględnić kryteria wskazane dla potrzeb zdefiniowania tego pojęcia, a nie kryteria wskazane dla budowli. Zarówno z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i Prawa budowlanego wynika, iż urządzenie budowlane jest to urządzenie związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, przy czym Prawo budowlane doprecyzowuje znaczenie tego terminu wskazując, iż jest nim urządzenie techniczne, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Rozważyć więc należało, czy wskazane we wniosku obiekty są urządzeniami wymienionymi w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego związanymi z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie Sądu organ interpretacyjny nie wykazał, po pierwsze, że każdy z tych obiektów jest urządzeniem budowlanym, po drugie, że bez tych obiektów niemożliwe jest użytkowanie jakiegokolwiek obiektu budowlanego, w tym wskazanych przez organ budynków biurowych. Zwrócenia uwagi wymaga, iż zgodnie z omawianymi przepisami nie chodzi o urządzenia, które zapewniają komfort korzystania z obiektu budowlanego, lecz takie które zapewniają możliwość użytkowania obiektu. Jest to istotna różnica, której zdaje się nie zauważać organ interpretacyjny. O zapewnieniu możliwości użytkowania obiektu można mówić wówczas, gdy bez danego urządzenia użytkowanie obiektu jest niemożliwe lub chociaż bardzo utrudnione. Niezależnie od powyższego zauważenia wymaga, iż Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy w ogóle pominął okoliczność, iż wskazane we wniosku obiekty zostały posadowione na dachu garażu podziemnego, który jest budynkiem. Zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego budynek jest to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (taką samą definicję budynku zawiera wcześniej przytoczony art. 1a pkt 1 u.p.o.l.). Dach jest więc elementem (częścią) budynku. Powstaje zatem pytanie, czy w przypadku posadowienia na nim naniesień związanych z dachem w sposób trwały, dla których jest on podłożem, może być tenże dach łącznie z naniesieniami traktowany jako budowla. Odpowiedź negatywna zdaje się być oczywista. Budynek nie może być bowiem jednocześnie budowlą. Z definicji budowli zawartej w Prawie budowlanym wprost wynika, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. Czyniąc rozważania nie sposób pominąć, iż według Prawa budowlanego budowlami są m.in. wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne. W przepisie tym mowa jest zatem o wolno stojących instalacjach przemysłowych lub urządzeniach technicznych, czy też wolno stojących masztach antenowych, albo trwale związanych z gruntem urządzeniach reklamowych. Nie może więc być potraktowane jako budowla urządzenie takie, jeśli jest ono związane z budynkiem. Sąd podziela stanowisko wyrażone w przywołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., II OSK 210/10, iż lampa lub maszt antenowy umieszczony na budynku nie posiada cechy odrębnej budowli. Jak wynika z powyższego organ interpretacyjny nie rozważył szeregu istotnych w sprawie okoliczności, a przy tym dokonał błędnej interpretacji art. 1a pkt 2. Przyjęcie zaś błędnych kryteriów doprowadziło organ do konkluzji, że wskazane we wniosku obiekty budowlane podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ interpretacyjny zobowiązany jest uwzględnić wykładnię powyżej wskazanych przepisów prawa dokonaną przez Sąd oraz stanowisko wyrażone przez Sąd. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż Sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (rządowej i samorządowej). "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach. Z natury rzeczy orzeczenia sądu administracyjnego, w razie uwzględnienia skargi, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu oraz zobowiązują organ administracji do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy przez organ administracji. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej. Poddanie działalności administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego oznacza, że w sprawach objętych tą kontrolą nadal mamy do czynienia ze sprawami administracyjnymi, organ administracji zaś, jako podmiot administrujący, nadal nie przestaje być odpowiedzialny za administrowanie (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, PiP 1999, z. 12, s. 23). Sąd nie udziela interpretacji, a zatem nie może, z pominięciem interpretacji dokonanej przez organ interpretacyjny, ocenić prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Kontroli Sądu nie jest bowiem poddawane stanowisko wnioskodawcy, a interpretacja indywidualna wydana przez organ interpretacyjny. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1067/09 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych. Odnośnie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Sąd zgadza się ze Skarżącą, iż organ interpretacyjny zmienił stan faktyczny stwierdzając, iż budowle wymienione we wniosku nie są związane w jakikolwiek sposób z garażem, na stropie którego są posadowione. Skarżąca w ramach stanu faktycznego, który jest wiążący dla organu, podała bowiem, że obiekty te zostały - zgodnie z techniką budowlaną - zainstalowane na stałe, bezpośrednio na płycie stropowej garażu. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę, iż organ jedynie zwrócił uwagę na brak funkcjonalnego związania w/w budowli z garażem. Podkreślić należy, iż organ interpretacyjny nie może w postępowaniu interpretacyjnym ani zmieniać stanu faktycznego, ani poddawać go własnej interpretacji. W postępowaniu tym organ dokonuje interpretacji przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na mocy art. 200 p.p.s.a.