III SA/Wa 2434/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2018 r. oddala skargę.

1. Zaskarżonym przez O. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") postanowieniem z [...] września 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej: "NUCS") odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z [...] października 2021 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, lipiec, październik i listopad 2018 r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, październik i listopad 2018 r. 2. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] października 2021 r. NUCS określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, lipiec, październik i listopad 2018 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, październik i listopad 2018 r. Przedmiotowa decyzja została wysłana w formie papierowej na adres siedziby Spółki, tj. [...] oraz jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru została odebrana przez osobę do tego upoważnioną 20 października 2021 r. 3. Pismem z 15 kwietnia 2025 r. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Uzasadniając wniosek Spółka wskazała, że decyzja NUCS nie została doręczona Spółce w sposób prawidłowy. Spółka podkreśliła, że decyzję odebrała K. B., która nie była uprawniona do odbioru korespondencji w imieniu Spółki. Jednocześnie K. B. nie przekazała Prezesowi Zarządu Spółki informacji o odebraniu decyzji, przez co Spółka nie miała możliwości podjąć działań w celu zaskarżenia decyzji. Spółka wskazała, że 8 kwietnia 2025 r. zostały wykonane fotokopie akt, przez co osoby reprezentujące Skarżącą dowiedziały się o wydaniu decyzji wobec Spółki i fakcie doręczenia decyzji. Spółka stanęła na stanowisku, że nie można jej przypisać winy, z uwagi na błędne doręczenie korespondencji przez organ. 4. Powołanym na wstępie postanowieniem z [...] września 2025 r. NUCS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] października 2021 r. W uzasadnieniu NUCS wskazał, że z akt sprawy wynika, że NUCS doręczył decyzję z [...] października 2021 r., na adres siedziby Spółki, oraz jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzja została doręczona 20 października 2021 r. NUCS stwierdził, że termin do wniesienia odwołania upływał 3 listopada 2021 r. (środa). Natomiast odwołanie Strony z 15 kwietnia 2025 r. od ww. decyzji wpłynęło do NUCS 18 kwietnia 2025 r. (data stempla na kopercie 15 kwietnia 2025 r.), a więc niewątpliwie po upływie czternastodniowego terminu do jego wniesienia. NUCS ustosunkowując się do argumentacji wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał, że Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi. NUCS podkreślił, że decyzja została doręczona Spółce w lokalu jej siedziby, osobie czynnej w lokalu przedsiębiorstwa. Zdaniem NUCS, fakt skutecznego doręczenia decyzji Spółce za pośrednictwem operatora pocztowego został potwierdzony własnoręcznym podpisem K. B. na dokumencie w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru - 20 października 2021 r. NUCS stanął na stanowisku, że tym samym dla oceny skuteczności doręczenia decyzji bez znaczenia pozostaje, czy K. B. przekazała Prezesowi Zarządu Spółki odebrane pismo urzędowe, czy też nie. Według NUCS Strona nie uprawdopodobniła w złożonym wniosku braku swojej winy jako przesłanki koniecznej do przywrócenia terminu. NUCS wyjaśnił, że z akt sprawy wprost wynika, że Spółka miała świadomość, że toczyło się wobec niej postępowanie podatkowe i jest na etapie rozstrzygnięcia, ponieważ T. K. - Prezes Zarządu Spółki odebrał postanowienie z [...] września 2021 r. o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W ocenie NUCS, Spółka nie uprawdopodobniła dlaczego do ostatecznego terminu do wniesienia odwołania, tj. 3 listopada 2021 r. nie było możliwe jego złożenie. Nie uprawdopodobniła braku swojej winy do złożenia odwołania po terminie, gdyż to Spółka ponosi odpowiedzialność za przebieg swoich procesów wewnętrznych i powinna czuwać nad prawidłowym obiegiem korespondencji wpływającej do niej. NUCS uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z [...] października 2021 r. złożony został 15 kwietnia 2025 r., zatem z ponad trzyletnim uchybieniem terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, co jest niedopuszczalne. 1. W skardze na powyższe postanowienie Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia NUCS z [...] września 2025 r. poprzez uwzględnienie wniosku i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z [...] października 2021 r., rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie: 1. art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z [...] października 2021 r., podczas gdy Skarżąca uprawdopodobniła, iż brak jest jej winy w uchybieniu do wniesienia odwołania, gdyż odpis decyzji z [...] października 2021 r. został doręczony osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji w imieniu Spółki, która nie przekazała Prezesowi Zarządu informacji odnośnie otrzymanej decyzji, a w dniu 8 kwietnia 2025 r. Spółka została poinformowana przez profesjonalnego pełnomocnika, iż termin do wniesienia odwołania nie został zachowany oraz o błędach proceduralnych po stronie organu a także została poinformowana o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wobec czego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania winien zostać uwzględniony, a tym samym niniejsze postanowienie winno ulec zmianie; 2. art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez uchylenie się od obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co implikuje, że postępowanie to nie było wyczerpujące i rzetelne, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie była logiczna i kompletna; 3. art. 191 O.p. poprzez dowolną i ukierunkowaną rażąco jednostronnie a nie swobodną i wszechstronną ocenę materiału dowodowego, a także poprzez błędne i niezgodne z prawdą obiektywną ustalenie stanu faktycznego, zaś organ dokonał powierzchownej i do tego czynionej na tle niedostatecznie skumulowanego i rozważonego materiału dowodowego oceny, która nie spełnia wymagań co do konieczności dokonywania oceny swobodnej, logicznej, obiektywnej, uwzględniającej zasady doświadczenia życiowego; 4. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności dowodowych w zakresie umożliwiającym właściwe skoncentrowanie i następczą wszechstronną ocenę tak zebranego materiału dowodowego, co w szczególności powinno polegać na wyjaśnieniu wątpliwości co do okoliczności, w których odpis decyzji został doręczony osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji w imieniu Spółki, która nie przekazała Prezesowi Zarządu informacji odnośnie otrzymanej decyzji, wskutek czego postępowanie dowodowe nie było wyczerpujące i rzetelne, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie jest logiczna i kompletna; 5. art. 21 § 2, art. 120 w zw. art. 121 § 1 O.p., tj. zasady legalizmu i zasady in dubio pro tributario poprzez nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (jednostronne ukierunkowanie postępowania oraz czynności dowodowe prowadzone w kierunku, który nie mógł służyć wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy), w tym pomijanie okoliczności korzystnych dla Strony, a nadto niewyjaśnienie w sposób niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez ustalenie błędnego stanu faktycznego. 2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 4.1. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 122 P.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Gdy przedmiot skargi kwalifikuje sprawę do kategorii, o której mowa w art. 119 pkt 3) P.p.s.a., rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym jest niezależne od woli stron. Sąd nie dostrzegł powodów do rozpoznania tej sprawy na rozprawie. W szczególności, w sprawie nie pozostawały żadne wątpliwości, które wymagałyby usunięcia przez bezpośredni udział stron na posiedzeniu jawnym. Spółka nie przedstawiła też żadnej istotnej argumentacji, która uzasadniałaby rozpatrzenie sprawy na rozprawie. 4.2. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 4.3. Na wstępie należy wskazać, że jednocześnie toczyło się postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Te dwa postępowania są ściśle ze sobą powiązane, albowiem ustalenie i stwierdzenie w tym drugim postępowaniu, że miało miejsce uchybienie terminowi, stanowi punkt wyjścia oraz czyni zasadnym rozpoznanie podania o przywrócenie terminu. 4.4. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie NUCS z [...] września 2025 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z [...] października 2021 r. 4.5. Wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Zgodnie z art. 162 § 1 i 2 O.p., podanie o przywrócenie terminu składa się po jego uchybieniu (ustaniu przyczyny uchybienia), przy czym takie przywrócenie następuje "w razie uchybienia terminu" (o ile zainteresowany uprawdopodobni brak winy w uchybieniu). Instytucja przywrócenia terminu została zatem przewidziana tylko do takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. Właśnie bowiem to uchybienie daje możliwość zawnioskowania o jego przywrócenie. Jeśli zatem na tak postrzeganą instytucję prawną nałoży się powszechnie akceptowany w orzecznictwie obowiązek orzekania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, to nie powinno budzić uzasadnionych wątpliwości, która ze spraw powinna obejmować badanie kwestii prawidłowości doręczenia, ustalenia daty początku biegu i końca terminu odwoławczego oraz ustalenia daty wniesienia odwołania, a następnie przełożenia tych ustaleń na odpowiedni do nich język procesowy. Wyniki takiego badania stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku skutkować powinno stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast inną sprawą jest, aczkolwiek także mającą rację bytu i związek z tą pierwszą, dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu w płaszczyźnie dla niego kluczowej, a mianowicie z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminowi, którego wniosek dotyczy, oczywiście przy spełnieniu wymogów formalnych oraz co do właściwego czasu jego złożenia. Te właśnie zagadnienia są istotne dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej z punktu widzenia art. 162 § 1 i 2 w zw. z § 3 O.p. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2021 r., I FSK 1368/20, CBOSA). Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 372/09, LEX nr 786866 oraz B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. TNOiK, Toruń 2002, s. 747–748 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Postanowienie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdza jedynie fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nie tworzy nowego stanu prawnego, lecz deklaruje stan istniejący, zaistniałe zdarzenia prawne. W każdym przypadku, gdy odwołanie uchybia terminowi do jego wniesienia obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie tej okoliczności w formie postanowienia. Ustawodawca nie przewidział odstępstwa od tej reguły. W szczególności, na wydanie postanowienia z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. nie ma wpływu złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, którego ewentualne uwzględnienie powoduje przywrócenie terminu już uchybionego. Postanowienie przywracające termin eliminuje ustawowe skutki uchybienia terminowi, a nie sam termin wyznaczony dla dokonania oznaczonej czynności. Z drugiej strony wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie jest rozstrzygnięciem skutkującym w jakikolwiek sposób na merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia uchybionego terminu. Postanowienie to dotyczy zasadniczo odmiennej kwestii: pierwsze z nich ma charakter deklaratoryjny (stwierdzający uchybienie), drugi konstytutywny (tworzący nowy stan prawny). Fakt uchybienia terminowi i wniosek o jego przywrócenie to zdarzenia, które nie tylko nie pozostają w sprzeczności, lecz są z sobą związane skoro żądanie przywrócenia terminu uwarunkowane jest jego wcześniejszym uchybieniem. Należy stwierdzić, że przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. obliguje organ do "niezwłocznego" wydania wymienionego tam postanowienia i nie pozostawia organowi swobody działania. W rezultacie każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Obowiązek organu odwoławczego określony w art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wynika też z istoty zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 128 O.p. Skoro bowiem upłynął termin na wniesienie odwołania od decyzji, zgodnie z ww. zasadą decyzja ta jest ostateczna i można ją wzruszyć wyłącznie w trybach nadzwyczajnych, nie zaś w zwykłym trybie odwoławczym. Natomiast aby przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie. Ustalenie daty doręczenia decyzji jest zatem kwestią zasadniczą. 4.6. Zwrócić należy uwagę, że nieskuteczne doręczenie decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i judykaturze, wielokrotnie wyrażano pogląd, że w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu nie można skutecznie kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji, co podziela skład orzekający w niniejszej sprawie (zob. szerzej wyrok NSA z 27 lutego 2020 r., II FSK 2241/19, CBOSA). Okoliczności związane z doręczeniem decyzji podatkowej powinny stanowić przedmiot postępowania dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 § 1 O.p. Nie jest zatem możliwe podważenie skuteczności doręczenia decyzji, a jednocześnie rozpatrywanie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania z uwagi na to, że norma wynikająca z przepisu art. 162 § 1 O.p. ma zastosowanie jedynie w sytuacji niedotrzymania terminu procesowego. Zbadanie przesłanek zobowiązujących organ podatkowy do przywrócenia terminu jest możliwe pod warunkiem, że decyzja została doręczona. W przypadku stwierdzenia, że do skutecznego doręczenia nie doszło, okoliczność ta nie mogłaby być podstawą do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bowiem termin ten nie mógłby rozpocząć biegu, a decyzja wskutek jej niedoręczenia, nie weszłaby do obrotu prawnego. 4.7. Jak wynika z akt sprawy NUCS w tym samym dniu tj. [...] września 2025 r. wydał dwa – co do treści – postanowienia odnoszące się do wniesionego przez Spółkę odwołania i wniosku o przywrócenie terminu. Jednym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i jednocześnie drugim – zaskarżonym - postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika przy tym, że Skarżąca nie zaskarżyła postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W ramach tego postępowania organ badał skuteczność doręczenia decyzji i uznał, że doręczenie decyzji do rąk K. B. było skuteczne i prawidłowe. Skoro zatem postanowienie w przedmiocie uchybienia terminowi nie zostało skutecznie zakwestionowane, to kwestia skuteczności doręczenia decyzji oraz rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania została w sprawie przesądzona. Tym samym postępowanie dotyczące przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie mogło służyć ponownemu badaniu prawidłowości doręczenia decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że instytucja przywrócenia terminu opiera się na założeniu, iż termin został skutecznie otwarty i następnie uchybiony, natomiast przedmiotem oceny pozostaje wyłącznie to, czy uchybienie nastąpiło bez winy strony. Zarzuty odnoszące się do nieskuteczności doręczenia decyzji powinny być podnoszone w ramach zaskarżenia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi, gdyż dotyczą samego wejścia decyzji do obrotu prawnego oraz rozpoczęcia biegu terminu procesowego. 4.8. Niezależnie od powyższego Sąd podzielił stanowisko organu, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga (jako, że nie jest to sporne w sprawie), że warunki formalne wymienione w art. 162 O.p. zostały dopełnione (Skarżąca wniosła odwołanie oraz w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania). Nie wystąpiły zatem przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Skarżąca wskazała, że niezawinioną przez nią przyczyną złożenia odwołania po terminie był brak wiedzy o doręczeniu decyzji NUCS z [...] października 2021 r. K. B., która nie była uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki oraz nie przekazała Spółce informacji o odbiorze decyzji. Zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, że prezes zarządu Spółki T. K. miał świadomość toczącego się wobec Spółki postępowania podatkowego oraz tego, że postępowanie znajduje się na etapie poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia. T. K. odebrał osobiście postanowienie z [...] września 2021 r. wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Tym samym powinien był liczyć się z rychłym wydaniem decyzji kończącej postępowanie i dochować należytej staranności w zakresie organizacji odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Sąd zwraca również uwagę, że z akt sprawy wynika utrwalona praktyka odbioru korespondencji kierowanej do Spółki przez K. B. W szczególności w adnotacji służbowej z 19 kwietnia 2021 r., sporządzonej przez głównego eksperta skarbowego A. K., wskazano, że K. B., będąca administratorem budynku, w obecności pracowników organu przeprowadziła rozmowę telefoniczną z prezesem zarządu Spółki T. K., w trakcie której poinformowała, że została przez niego upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Okoliczność tę potwierdził następnie sam T. K. w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem organu. Nadto z akt sprawy wynika, że K. B. odbierała także inne pisma adresowane do Spółki w toku postępowania, w tym wynik kontroli z 4 grudnia 2020 r., postanowienie o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe z [...] marca 2021 r., wezwania z 4 maja 2021 r. i 1 czerwca 2021 r. oraz postanowienie z [...] czerwca 2021 r. Jednocześnie reakcja Spółki na wynik kontroli, w szczególności wniesienie pisma z 23 grudnia 2020 r. zawierającego zastrzeżenia do wyniku kontroli, potwierdza, że korespondencja odbierana przez K. B. była następnie przekazywana Spółce. W tych okolicznościach argumentacja Strony sprowadzająca się do twierdzenia, że K. B. nie przekazała prezesowi zarządu spornej decyzji, dotyczy w istocie wewnętrznej organizacji obiegu dokumentów po stronie Spółki. Okoliczności te nie mogą obciążać organu administracji. To bowiem na Stronie jako profesjonalnym uczestniku obrotu gospodarczego ciąży obowiązek takiego zorganizowania odbioru i obiegu korespondencji, aby zapewnić terminową realizację jej obowiązków procesowych. Istotne pozostaje również, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony dopiero po upływie ponad trzech i pół roku od wydania decyzji z października 2021 r., co dodatkowo podważa twierdzenia Strony o dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Zdaniem Sądu niedochowanie przez Stronę terminu do wniesienia odwołania nie było następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz mogło stanowić co najwyżej konsekwencję niedołożenia należytej staranności w prowadzeniu spraw Spółki przez osoby uprawnione do jej reprezentacji oraz w organizacji obiegu korespondencji wpływającej do Spółki. W konsekwencji należało uznać, że Skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji, wobec niewykazania przesłanki braku winy określonej w art. 162 § 1 O.p., organ zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd nie dopatrzył się przy tym zasadności zarzutów podniesionych w skardze. 4.9. W konsekwencji Sąd uznał, że organ prawidłowo przyjął, iż Skarżąca nie wykazała przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, o której mowa w art. 162 § 1 O.p. 4.10. Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.