III SA/Wa 2353/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Powiatowego Urzędu Pracy w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości wierzytelności nieprzekazanej przez dłużnika postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

W skardze Powiatowy Urząd Pracy w P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że wniosek ten jest konieczny i społecznie uzasadniony z uwagi na charakter i przeznaczenie środków pochodzących z Funduszu Pracy stanowiących zajętą wierzytelność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2011 r., I FZ 38/11). Trudne do odwrócenia skutki natomiast to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., II FSK 1462/14). W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki, w szczególności zaś w odniesieniu do jego majątku. W rezultacie niemożliwa była ocena, czy na skutek wydania zaskarżonego postanowienia w majątku Skarżącego wystąpiłaby szkoda. Zabrakło bowiem konkretnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Skarżący nie odniósł się do stanu swoich finansów, a jedynie ograniczył się do wskazania charakteru i przeznaczenia środków pochodzących z Funduszu Pracy stanowiących zajętą wierzytelność. Zaznaczyć również należy, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego, tj. określenie wysokości tej wierzytelności nieprzekazanej przez dłużnika nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego wzruszenia zaskarżonego postanowienia istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty pieniężnej określonej w tym postanowieniu. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.