III SA/Wa 2179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "Naczelnik" lub "organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O. S.A. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2014 r. [...] wystawionych przez Burmistrza Miasta B., którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 rok w łącznej kwocie należności głównej 21.537 zł. Celem wyegzekwowania przedmiotowej należności Naczelnik, na podstawie zawiadomienia z dnia 11 lutego 2015 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono Spółce wraz z odpisem ww. tytułów wykonawczych 16 lutego 2015 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności 11 lutego 2015 r. 2. Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Spółka zgłosiła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, sformułowane na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej zwanej też "u.p.e.a." ) W ww. zakresie pełnomocnik Skarżącej podniósł, że przedmiotowa egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku przedawnionego. Termin płatności podatku od nieruchomości przypadał w 2009 r., co oznacza, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) zobowiązanie to przedawniło się z upływem 2014 r. Wskazując na brak wymagalności (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) dochodzonego obowiązku, z uwagi iż w decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tej sprawie nie zostało doręczone. Zdaniem Skarżącej decyzja Burmistrza Miasta B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nie może być wykonana, zaś określony w niej obowiązek jest niewymagalny. Z uwagi na powyższe. niedopuszczalna jest również egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji. która ze względu na nienadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. W związku z czym uznała zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej jako uzasadniony. Odnośnie zarzutu w trybie art. 33 § pkt 10 u.p.e.a. pełnomocnik uznał, że błędne oznaczenie, iż egzekwowana należność jest wymagalna, a także błędne określenie wysokości odsetek powodują, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany. 3. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., pismem z dnia 12 marca 2015 r., przekazał przedmiotowe zarzuty wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie. 4. Burmistrz Miasta B., w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2015 r., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. uchyliło ww. postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 5. Burmistrz Miasta B., po ponownym rozpatrzeniu sprawy. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. zajął stanowisko odnośnie wniesionych zarzutów Spółki uznając zarzut przedawnienia obowiązku podatkowego za niedopuszczalny. Wierzyciel uznał pozostałe zarzuty za nieuzasadnione. Odnośnie niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazał, iż egzekucja prowadzona jest w oparciu o decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 z dnia 23 grudnia 2014 r. której postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. 6. Od decyzji tej podatnik wniósł odwołanie, w którym podniesiony został zarzut przedawnienia zobowiązania, które do chwili wydania postanowienia, nie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. Zarzut przedawnienia zobowiązania jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postepowaniu podatkowym. Odnośnie zarzutu braku wymagalności, wierzyciel wskazał, iż decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nadano postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. rygor natychmiastowej wykonalności, które podatnik otrzymał w dniu 19 stycznia 2015 r. Odnosząc się do zarzutu, iż tytuł wykonawczy nie zawiera elementów wskazanych w art. 27 u.p.e.a. stwierdzono, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy, bowiem tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 650) według wzoru druku tam zawartego i zgodnie z objaśnieniami do wzoru. 7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. 8. W takim stanie rzeczy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niedopuszczalne, natomiast zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 pkt 6 i pkt 10 ww. ustawy za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., stwierdzając, iż organ egzekucyjny nie będąc jednocześnie wierzycielem co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym stwierdził, że skoro w rozpatrywanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e..a., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. stwierdził., iż wnosząc zarzut w ww. trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych. o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 3 ustawy egzekucyjnej. Podkreślił. iż zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej dotyczy takich sytuacji, gdy np. dany typ należności nie podlega trybowi egzekucji administracyjnej lub występuje inna okoliczność uniemożliwiająca prowadzenie egzekucji np. brak decyzji. Deklaracji z klauzulą o zagrożeniu egzekucją. gdy jest ona wymagana dla wszczęcia egzekucji lub sytuacji w której niewłaściwy podmiot uważa się za wierzyciela. Wskazał, iż zarzut oparty na ww. podstawie mógłby być uzasadniony, gdyby np.: właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna w przedstawionym wyżej znaczeniu przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. Podkreślił również. iż badanie dopuszczalności egzekucji jak i ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. przez organ egzekucyjny następuje w pierwszym stadium postępowania egzekucyjnego _ stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej. W sytuacji gdy organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi nadaje mu klauzule i doręcza jego odpis zobowiązanemu. Z kolei odnośnie zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 ww. ustawy, a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. tytuł wykonawczy z dnia 30 grudnia 2014 r. spełniał wszystkie wymogi zawarte w art. 27 u.p.e.a. zawierał dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informację. że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji. 9. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zgłoszonych uprzednio zarzutów. 10. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał art. 34 § 1 u.p.e.a. i wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie stanowiskiem wierzyciela organu egzekucyjnego w kwestii oceny zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie organ odwoławczy nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące dla organu wyższego stopnia sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Na podstawie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na gruncie zaś niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, który zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 (dochodzenie przedawnionego obowiązku) ustawy egzekucyjnej uznał za niedopuszczalne, natomiast zarzuty określone art. 33 § 1 pkt 2 (brak wymagalności dochodzonego obowiązku) ustawy egzekucyjnej uznał za nieuzasadnione. Zatem - w ocenie organu odwoławczego - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niedopuszczalne. natomiast zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie podzielił również zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej są w stosunku do siebie niekonkurencyjne. tzn. nie mogą być stosowane zamiennie. ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. Nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Organ nadzoru podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 30 grudnia 2014r, wystawiony przez właściwy organ I obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazał, iż w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. 11. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze z dnia 23 maja 2017 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je rozstrzygnięciem, w tym rozstrzygnięcia w przedmiocie stanowiska wierzyciela oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 i pk6t 6 u.p.e.a. oraz art. 34a § 1 ww. ustawy. 12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 13. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest niezasadny. 14. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 ww. ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. A zatem z woli ustawodawcy, w myśl przywołanego przepisu, zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla Strony. W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela i w tym zakresie SKO w B. w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu. Na podkreślenie zasługuje to, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK. 1490/10). Stanowiska tego nie zmienia nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., obowiązująca od dnia 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, zwana dalej "ustawą nowelizującą"), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Natomiast art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 13 października 2016 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepisy te jednak, jak wskazano, mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale nie mają zastosowania w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wynika z przytoczonego powyżej brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. przepis ten nie uległ zmianie, co oznacza, że pomimo zmiany kognicji sądów administracyjnych nie zmieniła się regulacja dotycząca związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Rację ma zatem organ odwoławczy, że organ egzekucyjny wydający rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutu wniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W związku z tym zarzut skargi podniesiony w tym zakresie należało uznać za niezasadny. W związku z tym podzielić należy stanowisko Skarżącej zgodnie z którym, jeśli nawet przyjąć, że w nowym stanie prawnym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu SKO z dnia [...] kwietnia 2016 r., to rozpatrujący niniejszą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien objąć kontrolą również powielone przez Dyrektora Izby stanowisko wierzyciela. Powyższe wynika choćby z uzasadnienia projektu zmian do P.p.s.a. – w szczególności zmian do art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. – obowiązujących od dnia 15 sierpnia 2015 r. Z uzasadnienia tego jednoznaczne wynika, że wymienione w tym przepisie, jako będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.) oraz postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 powołanej ustawy) mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów). 15. Zdaniem Sądu zmiana stanu prawnego wskazana przez Skarżącego nie wpłynęła na zmianę pozycji prawnej organu egzekucyjnego względem stanowiska przedstawionego w zakresie określnych zarzutów przez wierzyciela - jest on nadal nim związany. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok z dnia 25 sierpnia 2016 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (II FSK 2162/14). Sąd wskazuje, że zarzut podjęcia egzekucji w zakresie obowiązku przedawnionego nie mógł być rozpatrywany w przedmiotowej sprawie, gdyż kwestia ta mogła być przedmiotem postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku z wniesionym odwołaniem od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., której prawomocnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego nie mógł zatem inaczej ocenić zarzutów, a w efekcie Dyrektor Izby zobowiązany był utrzymać w mocy stanowisko Naczelnika w tym zakresie. 16. Wbrew stanowisku Skarżącej zarzut przedawnienia nie może zostać uznany za dopuszczalny w związku z tym, że został wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Uchodzi bowiem uwadze Skarżącej, że zarzut przedawnienia został wymieniony także w zdaniu pierwszym przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zatem przepis ten wyraźnie nakazuje zarzut ewentualnego przedawnienia należności rozpatrywać po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym, do tego rodzaju zarzutu znajduje w pełnym zakresie zastosowanie art. 34 § 1a u.p.e.a, nakazujący rozpatrzyć zarzut w postępowaniu głównym (wymiarowym), w którym zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu. Zatem zapatrywanie Skarżącej dotyczące przedawnienia zobowiązania nie mogło wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uwzględnienia skargi. Zarzut ten – podobnie jak pozostałe podniesione w skardze okazał się niezasadny. 17. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę