III SA/Wa 2160/17

| | | Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie

Skarżący R. W. na urzędowym formularzu PPF zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, że jest bez środków finansowych oraz jakiegokolwiek majątku. Jego sytuacja finansowa jest wynikiem złej kondycji spółki W. sp. z o.o., której jest udziałowcem. Dodał, że była ona jedynym źródłem jego dochodu. Skarżący wyjaśnił, że aby utrzymać działalność spółki udzielał jej pożyczek, które aktualnie są nie do odzyskania. Tym bardziej, że zajęto jej konto, zaś w październiku 2016 r. został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Skarżący wskazał, że jedynym jego majątkiem są wspomniane wyżej udziały. Skarżący oświadczył, że płaci alimenty na syna w kwocie 500 zł oraz na ZUS 1200 zł miesięcznie. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący oświadczył, że z uwagi na brak dochodów nie składał zeznań podatkowych za lata 2015-2016. Podał, że jest rozwiedziony i ma jedno dziecko na które zobowiązany jest płacić alimenty w kwocie 500 zł. Jako źródło utrzymania wskazał pomoc rodziny. Skarżący nadesłał dokumenty dotyczące Spółki W. tj. bilans, rachunek zysków i strat, wyciąg z rachunku bankowego oraz zeznania podatkowe. Nadmienił, że jego sytuacja materialna jest krytyczna. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako: "P.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do Sądu osobom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie prezentowano pogląd, że ochrona prawa do Sądu przysługuje tym wnioskodawcom, którzy wykażą istnienie przesłanek określonych w art. 246 P.p.s.a. poprzez wyczerpujące i rzetelne przedstawienie swojej sytuacji. Oznacza to, że to wnioskodawca powinien przekonać Sąd o swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej i ją odpowiednio uwiarygodnić, Sąd zaś ma dokonać jedynie jej oceny. Niewątpliwie im bardziej wnioskodawca zobrazuje, udokumentuje tę sytuację, tym większe możliwości wnikliwej oceny ma Sąd. W przeciwnym razie strona musi się liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami braku wykazania przesłanek z art. 246 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem ciężar dowodu spoczywa na stronie, która wnosi o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 11 stycznia 2017 r., II FZ 918/16). Z powyższego wynika zatem, że warunkiem oceny zasadności przyznania prawa pomocy jest rzetelne i wyczerpujące udowodnienie prawdziwości twierdzeń o ciężkiej sytuacji materialnej. W ocenie referendarza sądowego Skarżący warunku tego nie spełnił. Swoje wywody koncentruje wokół takich okoliczności jak: brak jakichkolwiek środków finansowych i majątku, egzystowanie dzięki pomocy rodziny. W wywodach tych brakuje jednak konkretów, w szczególności zaś dokumentów potwierdzających te okoliczności. Takim dokumentem może być np. pisemne potwierdzenie otrzymywanej pomocy, czy jest to pomoc finansowa, materialna, jak często udzielana i w jakiej wysokości. Skarżący twierdzi też, że nie składa zeznań podatkowych, nie posiada też rachunków bankowych. Jednak tym samym nie przedstawiając żadnych dokumentów, Skarżący uniemożliwił ocenę swojej sytuacji materialnej. Skarżący przedstawił wprawdzie dokumenty dotyczące sytuacji Spółki, której jest udziałowcem, jednakże nie obrazują one w pełni sytuacji Skarżącego, a jedynie sytuację Spółki. Nie wyjaśnione jest również w jaki sposób Skarżący nieposiadający dochodów reguluje wydatki na alimenty i ZUS w łącznej kwocie 1.700 zł miesięcznie. Ponadto Skarżący jest [...] w spółce R. sp. k.a., czego jednak nie wyjaśnił. Z tych wszystkich względów referendarz sądowy nie dopatrzył się uzasadnionych powodów do przerzucenia na współobywateli ciężaru kosztów sądowych związanych z zainicjowanym przez Skarżącego postępowaniem. W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.