III SA/Wa 2016/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") wniosła w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności przez dłużnika zajętej wierzytelności. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że istnieje wysokie ryzyko, iż Organ egzekucyjny przystąpi do egzekucji kwoty objętej zaskarżonym postanowieniem, tj. kwoty 738 000 zł, a to z kolei spowoduje wyrządzenie Spółce poważnej szkody majątkowej i może zakłócić prawidłowe funkcjonowanie Spółki na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wyrządzi jej poważną szkodę i może zakłócić jej prawidłowe funkcjonowanie na rynku. Sąd zauważa w tym miejscu, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.). Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi bowiem co do zasady do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec podnoszonej przez Skarżącą okoliczności, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może zakłócić jej prawidłowe funkcjonowanie na rynku, zaznaczenia wymaga fakt, iż przymusowa realizacja zobowiązań w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej. Wywieranie skutków finansowych dla Skarżącej jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie służy natomiast zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zgodnie z regułą wynikającą z art. 61 § 1 P.p.s.a., nie następuje bowiem w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, lecz wymaga zaistnienia szczególnych, nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, brak było podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.