II FZ 345/17

Dnia 20 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1639/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 27 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1639/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie S. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w N. na postanowienie tego Sądu z dnia 25 kwietnia 2017 r. w przedmiocie przyznania spółce prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając przyczyny odrzucenia zażalenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z art. 260 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") wynika, iż od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. 2. W złożonym zażaleniu, działający w imieniu spółki likwidator, wniósł o uchylenie powyższego postanowienia. Zdaniem autora zażalenia "rozstrzygniecie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, faktycznie pozbawia skarżącą możliwości weryfikacji postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez sąd wyższej instancji". 3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), modyfikująca, w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest niniejsza sprawa, m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ art. 260 P.p.s.a., przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowiący, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 260 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako Sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu aktualnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie. W konsekwencji zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Z tego powodu słuszne jest rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a.