III SA/Wa 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi U. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi oraz odmowy jego przywrócenia do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza o Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz U. M. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

U.M. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS" ) z [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego (dalej również: NUS) z [...] listopada 2019 r. (orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako byłego członka zarządu N. S.A. wraz ze spółką oraz pozostałymi członkami jej zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego) oraz odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Jak wynikało z akt sprawy postanowieniem z [...] września 2019 r. NUS wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako byłego członka zarządu N. S.A. wraz ze spółką oraz pozostałymi członkami jej zarządu za zaległości podatkowe spółki. Natomiast ww. decyzją z [...] listopada 2019 r. NUS orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącej. Z kolei pismem z 30 września 2022 r. (data wniesienia 3 października 2022 r.) Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, który nie został przez organ uwzględniony, stąd DIAS stwierdził (1) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu pierwszej instancji z [...] listopada 2019 r. oraz (2) odmówił jego przywrócenia. Organ drugiej instancji wskazał, że decyzja została doręczona Skarżącej w trybie zastępczym (art. 150 Ordynacji podatkowej) w dniu 20 grudnia 2019 r. (przesyłka po dwukrotnym awizowaniu niepodjęta wróciła do nadawcy). Ustawowy termin na złożenie odwołania od ww. decyzji upłynął wobec tego w dniu 3 stycznia 2020 r. Organ zauważył, że o fakcie wydania przedmiotowej decyzji skarżąca dowiedziała się w dniu 1 września 2022 r., następnie podczas osobistego stawiennictwa w [...] Urzędzie Skarbowym w W. w dniu [...] września 2022 r. spisano ze skarżącą "Protokół z czynności po wydaniu decyzji" i kolejny w dniu [...] września 2022 r., w którym karżąca zwróciła się z prośbą o sporządzenie kserokopii akt sprawy zakończonej wydaną decyzją z [...] listopada 2019 r. Kopie akt sprawy wraz z decyzją strona otrzymała [...] września 2022 r. Jednak mając na uwadze, że wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji powzięła już 1 września 2022 r., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony w dniu 3 października 2022 r. należało uznać za spóźniony, tj. po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie ma w tym stanie rzeczy konieczności analizowania, czy w przypadku skarżącej została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi (s. 5 i n. postanowienia). Ponadto podkreślono, że powoływanie się na nieskuteczne wysyłanie korespondencji przez organ, w tym decyzji z [...] listopada 2019 r., tj. kierowanie jej na nieaktualny adres, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Jak wynika z akt sprawy, NUS ustalił adres Skarżącej na podstawie danych wynikających z systemów teleinformatycznych. Adres korespondencyjny, który Skarżąca sama wskazała jako adres do doręczeń, pokrywał się z adresem siedziby prowadzenia działalności gospodarczej i od 2018 r. znajdował się w W. , przy ul. [...] . Na ten adres kierowano wszelką korespondencję w sprawie. Zatem decyzja NUS z [...] listopada 2019 r. (wysłana na ww. adres) została doręczona Skarżącej w sposób prawidłowy. Korespondencja była dwukrotnie awizowana w dniach: 6 grudnia 2019 r., 16 grudnia 2019 r. i została uznana za doręczoną w dniu 20 grudnia 2019 r. W tym stanie rzeczy, składając odwołanie w dniu 3 października 2022 r., Skarżąca uchybiła terminowi do dokonania tej czynności, gdyż termin na złożenie odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 3 stycznia 2020 r. (s. 7 i n. postanowienia). W skardze do tut. Sądu Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia, uchylenia dotychczasowych decyzji w sprawie i umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wszelkich czynności wierzycielskich i windykacyjnych, zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz wszelkich czynności wierzycielskich i windykacyjnych oraz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie szeregu dokumentów związanych z toczącym się wobec niej postępowaniem podatkowym (s. 4 i n. skargi). Skarżąca podniosła następujące zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego: 1) art. 150 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację i uznanie, że skarżącej została dostarczona decyzja pomijając fakt, że skarżąca nie mieszkała pod adresem ul. [...] W. i sprzedała powyższe mieszkanie, a tym samym z przyczyn fizycznych decyzja nie mogła zostać jej doręczona, 2) art. 212 Ordynacji podatkowej poprzez pomięcie, że organ podatkowy przyjął, że decyzja z [...] listopada 2019 została doręczona i weszła do obrotu, podczas gdy decyzja nigdy nie została doręczona skarżącej i nie weszła do obrotu prawnego, 3) art. 122 w zw. z art. 123, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie, wbrew treści dokumentów i dowodów zebranych w postępowaniu, że skarżąca odebrała decyzję NUS w roku 2019, gdy została ona wysłana na adres mieszkania pod którym skarżąca od 2016 roku nie mieszkała; od 2016 roku powyższe mieszkanie było zabezpieczeniem pożyczki poza-bankowej i w wyniku tego na początku roku 2020 Skarżąca sprzedała powyższe mieszkanie. Cały czas prowadziła działalność gospodarczą i NUS znany był adres skarżącej. Z tego też względu skarżąca nie wiedziała o toczącym się w stosunku do niej postępowaniu, czy wydanej decyzji. NUS w 2015 r. dostarczał skarżącej korespondencję na adres ul. [...] W., 4) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania i uzasadnienia przyczyny, dla której informacje zawarte w przedłożonej przez skarżącą dokumentacji nie zmieniły oceny rozpatrywanej sytuacji, 5) art. 228 § 2, art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie przywrócenia terminu pomimo istnienia przesłanki do przywrócenia terminu poprzez uznanie, że wydanie przez NUS w dniu [...] września 2022 r. decyzji nie uprawdopodabnia w wystarczającym stopniu braku zawinienia skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia odwołania lub/i wznowienia postępowania, 6) art. 220 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu tak istotnej przesłanki jak groźba utraty życia skarżącej i jej córki, zgłoszone do prokuratury w K. prowadzącej postępowania w stosunku do D.M. i kierowanej przez niego spółki N. S.A., aby Skarżąca nie podejmowała żadnych kroków zmierzających do upadłości spółki po wykryciu nieprawidłowości, oraz że D.M. ma w swojej karcie osobowej wiele spraw karnych związanych z oszukiwaniem i wyłudzeniem oraz przestępstw spowodowania uszczerbku zdrowia na osobach trzecich, 7) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego oraz zaniechanie jego uzupełnienia, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w wyniku uznania, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki, 8) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny dobrej wiary strony z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przy jednoczesnym braku ustaleń i nieudowodnieniu niedochowania należytej staranności, a w konsekwencji dokonanie wadliwej oceny okoliczności postępowania, a nadto brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wykroczenie poza zakres swobodnej oceny dowodów, w tym pomijanie dowodów korzystnych dla strony i wyciąganie z dowodów, niedotyczących bezpośrednio strony, negatywnych skutków, 9) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. naruszenie zasady in dubio pro tributario poprzez nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w tym pomijanie okoliczności powiadomienia skarżącej o toczącym się postępowaniu w zakresie odpowiedzialności za zobowiązania spółki pomimo posiadania przez organ jej prawidłowego adresu, 10) art. 123 Ordynacji podatkowej gdyż Skarżąca nie została poinformowana o wszczęciu przeciwko niej postępowania podatkowego, nie otrzymała żadnego upomnienia, wezwania do zapłaty i decyzji. W przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony oraz przez włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań z innych postępowań; zasada czynnego udziału skarżącej w postępowaniu zgodnie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej daje prawo stronie do obrony jej stanowiska poprzez realizację zaznajomienia się z tymi dowodami i umożliwienia wypowiedzenia się w ich zakresie oraz przedstawienie kontrdowodów, 11) art. 479 Kodeksu spółek handlowych; Skarżąca wskazała, że od momentu uzyskania informacji o działaniach niezgodnych z prawem D.M. i spółki N. S.A. w tym o nieregulowaniu zobowiązań w stosunku do instytucji publiczno-prawnych, pracowników, firm współpracujących oraz emisji akcji bez opłacenia czy dokonywania zakupu, Skarżąca zgłaszała osobiście powyższe fakty do [...] Urzędu Skarbowego w W. , rady nadzorczej, zarządu oraz innych instytucji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 736/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że korespondencja przekazywana na adres Skarżącej wynikający z urzędowych ewidencji nie wracała z adnotacjami, które mogłyby nasunąć wątpliwości co do jego prawidłowości, np. adresat wyprowadził się. Również Skarżąca na etapie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie wskazała na takie wątpliwości, które pozwalałyby organowi obalić domniemanie płynące z danych, którymi dysponował na podstawie systemów teleinformatycznych. Sąd zauważył również, że przesyłka z decyzją organu pierwszej instancji została prawidłowo opisana. W rezultacie WSA uznał, że skuteczność zastosowania w sprawie fikcji doręczenia, o której mowa w art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, nie nasuwa wątpliwości. Sąd stwierdził, że ustalenia Organu o (1) uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, które zostało złożone niemal trzy lata po skutecznym doręczeniu decyzji pierwszo-instancyjnej, jak i o (2) spóźnionym złożeniu wniosku o restytucję ww. terminu, nie nasuwają wątpliwości. Sąd w odniesieniu do wniosku dowodowego Skarżącej uznał, że nie zostały spełnione przesłanki podjęcia przez Sąd uzupełniających czynności dowodowych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku złożonej przez pełnomocnika Strony skargi kasacyjnej od powyższego wyroku WSA wyrokiem z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt III FSK 656/24 uchylił zaskarżony wyrok WSA w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA podzielił pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 5 października 2022 r, sygn. akt III FSK 2471/21, iż konstytutywna decyzja o odpowiedzialności podatkowej nie odnosi się do osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Nie ma również znaczenia fakt, czy w chwili orzekania przez Organ o odpowiedzialności podatkowej, dany podmiot prowadzi, czy też nie prowadzi działalności gospodarczej. Decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej ma charakter konstytutywny, co oznacza, że jest ona źródłem powstania po stronie osoby trzeciej odpowiedzialności za cudzy dług. W szczególności ewidencja PESEL, powinna być uwzględniana w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. NSA uznał, że w niniejszej sprawie doszło do braku podjęcia przez organy podatkowe, wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w wyniku czego doszło również do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie adresu miejsca zamieszkania Skarżącej (na moment dokonywania doręczeń decyzji NUS). Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z mocy art. 190 w zw. z art. 153 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest (co do zasady) wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 P.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna o charakterze wiążącym może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego jak też kwestii właściwego zastosowania konkretnego przepisu w odniesieniu do przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, podjętego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., I OSK 158/11; z 20 grudnia 2017 r., II GSK 1306/16 - dostępne w CBOSA). Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Z tych też względów w ramach obecnie prowadzonego postępowania, Sąd w niniejszej sprawie jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt III FSK 656/24. Sąd nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem oceny NSA w wydanym w tej sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie DIAS z [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji NUS z [...] listopada 2019 r. oraz odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. O ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania decyduje to, czy według stanu na moment podjęcia postanowienia ziściły się przesłanki do jego wydania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. W świetle tego przepisu Organ odwoławczy zobowiązany jest ustalić, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz kiedy zostało wniesione odwołanie od decyzji. Natomiast podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stanowił art. 162 § 1 i § 2 O.p. Warunkiem złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego uchybienie. Wniosek w tym zakresie, złożony mimo braku uchybienia terminowi, byłby niedopuszczalny. Kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest, czy decyzja NUS z [...] listopada 2019 r. została skutecznie doręczona na adres Skarżącej zgłoszony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (W. , ul. [...]). Jak zauważył Naczelny Sad Administracyjny w powyższym wyroku z dnia 16 października 2025 r. decyzja NUS z [...] listopada 2019 r. odnosi się do Skarżącej, jako osoby fizycznej, której odpowiedzialność ma charakter osobisty i obejmuje cały jej majątek. Zatem za prawidłowy adres do doręczeń decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, może być uznany adres zgłoszony do systemu tzw. PESEL lub inny adres. Natomiast adres zgłoszony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, nie miał statusu adresu miejsca zamieszkania, a jedynie był adresem strony do doręczeń jako przedsiębiorcy, dlatego nie można było traktować go jako adresu do doręczeń stronie w sprawie orzeczenia o jej odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki kapitałowej. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do braku podjęcia przez organy podatkowe, wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w wyniku czego doszło również do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie adresu miejsca zamieszkania Skarżącej (na moment dokonywania doręczeń ww. decyzji), na skutek ograniczenia się do sprawdzenia jej adresu w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników i weryfikacji danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej podczas, gdy decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej nie jest rozstrzygnięciem związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą a rejestrem miarodajnym dla ustalenia adresu w tego rodzaju sprawach, może być tzw. rejestr PESEL lub inny adres (np. podany przez Skarżącą, bądź wynikający z jej rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za dany rok podatkowy). Z tego rejestru wynika (zob. dowód z dokumentu w postaci zaświadczenia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2024 r. zawierającego pełny odpis danych Skarżącej, przetwarzanych w rejestrze PESEL, akta sądowe k. 205-208), że Skarżąca spod adresu W. , ul. [...] wymeldowała się [...] czerwca 2019 r. tj. na kilkanaście miesięcy przed datą doręczenia jej przedmiotowej decyzji. Na podstawie bazy PESEL Organ powinien się zorientować, że z powyższego adresu Skarżąca wymeldowała się, że adres jest nieaktualny i podjąć czynność wyjaśniające w celu ustalenia jaki adres Skarżącej jest aktualny. W razie zaś niemożności ustalenia adresu zamieszkania Strony, winien rozważyć ustanowienie kuratora. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie ustalić jaki adres Skarżąca podawała w zeznaniach podatkowych w podatku od osób fizycznych ( w szczególności w zeznaniu podatkowym za 2018 r.) ewentualnie sprawdzić, czy Organ dysponuje korespondencją od Skarżącej, w której wskazywała ww. adres jako adres do doręczeń. Jeśli adres Skarżącej podany w zeznaniach w podatku od osób fizycznych lub w korespondencji od Skarżącej pokrywał się z adresem wskazanym w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej to Organ przyjmie, że doręczenie decyzji NUS było prawidłowe. Jeśli natomiast Organ nie dysponuje dokumentem, z którego wynika ww. adres to doręczenie decyzji NUS było nieskuteczne, a tym samym decyzja nie weszła do obrotu. W związku z powyższym Skarżąca nie mogła uchybić terminowi do wniesienia odwołania od decyzji NUS. W konsekwencji bezprzedmiotowe byłoby rozważanie kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS z dnia [...] listopada 2019 r. W tym stanie rzeczy, Sąd za przedwczesne uznał ustosunkowywanie się do zarzutów w przedmiocie odmowy przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie narusza: art. 121 art. 122, art. 123 § 1, art. 127, art. 187 § 1 i 3 oraz art. 191 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz brak podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi P.p.s.a. Sąd zasądził na wniosek Skarżącej i na jej rzecz zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł, odpowiadającej sumie: wartości wniesionego wpisu od skargi w wysokości 100 zł, kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.