III SA/Wa 1805/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Wójt Gminy O.("Wójt", "Organ I instancji") ustalił J. S. ("Skarżąca", "Strona") wymiar podatku od rolnego i leśnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 w łącznej kwocie 266 zł. Na łączne zobowiązanie pieniężne złożył się podatek rolny w kwocie 86 zł oraz podatek leśny w kwocie 180 zł. Opodatkowano użytki rolne o powierzchni 16,48 ha i lasy o powierzchni 7,51 ha. W decyzji podano, iż wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano na podstawie danych z ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej dla celów wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, podatku rolnego, podatku leśnego oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki wskazane w obowiązujących przepisach podatkowych. J. S. zaskarżyła wyżej wymienioną decyzję zarzucając jej pogwałcenie wszystkich jej praw, na podstawie dokonanych fałszerstw przez urzędników w Urzędzie Gminy O., w Starostwie Powiatowym w O. oraz rodzinę S., G. i C. w jej dokumentach urzędowych i nieżyjącego brata S. Z.., pominięcia dowodów dotyczących gruntów w miejscowości Z.. o powierzchni 31,92 ha i Ż. o powierzchni 8,20 ha oraz nieuregulowania stanu prawnego i niezgodności w hektarach. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] stycznia 2019 r oraz uregulowanie stanu prawnego z urzędu w związku z dokonanymi fałszerstwami w jej dokumentach urzędowych dotyczących gruntów w miejscowości Z. o powierzchni 31,92 ha i Z. o powierzchni 8,20 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. ("Kolegium", "SKO") decyzją z dnia [...] maja 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Organ podatkowy I instancji w sposób prawidłowy ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego, przy zastosowaniu prawidłowych stawek podatkowych, zgodnie z mającymi zastosowanie w tej sprawie przepisami ustaw o podatku rolnym i o podatku leśnym oraz zgodnie z aktualnym stanem wynikającym z ewidencji gruntów. Na decyzję SKO Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o uchylenie jej w całości oraz o uregulowanie stanu prawnego z urzędu w związku z dokonanymi fałszerstwami w dokumentach urzędowych Skarżącej dotyczących gruntów Z.. o powierzchni 31,92 ha. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że SKO kolejny raz pominęło niepodważalne dowody, a dane w ewidencji gruntów są nieprawidłowe i świadczą o nieprawidłowościach w Urzędzie Gminy O. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O; podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest podstawa naliczenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku rolnego i podatku leśnego za 2019 rok. Skarżąca kwestionuje dane znajdujące się ewidencji gruntów, podnosząc, że nie mają one podstawy prawnej i są one dokonane na podstawie fałszerstw urzędników Gminy i innych osób trzecich. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1256 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Art. 6c tejże ustawy stanowi natomiast, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). W świetle tego przepisu Skarżąca jest podatnikiem podatku rolnego i leśnego, bowiem jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości Z. na terenie gminy O. o łącznej powierzchni 23,99 ha. O tym stanie świadczy ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy załączona jest informacja z rejestru gruntów według stanu na 5 kwietnia 2018 r., z którego wynika, że J. S. jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości Z. na terenie gminy O. o łącznej powierzchni 23,99 ha, w tym 16,48 ha użytków rolnych podlegających podatkowi rolnemu oraz 7,51 ha gruntów sklasyfikowanych symbolem LsVI podlegających podatkowi leśnemu. Z uwagi na to, że na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym użytki rolne klasy V, VI i VIz są zwolnione od podatku rolnego, do opodatkowania przyjęto tylko powierzchnię 0,63 ha przeliczeniowych. W ocenie Sądu, zarzuty zawarte w skardze należy uznać zatem za bezzasadne, ponieważ ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gruntów prowadzą Starostowie. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek właścicieli, co oznacza, że z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów w żadnym wypadku nie może występować organ podatkowy (w tym przypadku wójt). Organ podatkowy nie jest uprawniony również do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Dane zawarte w tej ewidencji zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej są dokumentem urzędowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Wpisu w ewidencji gruntów dokonano na podstawie prawomocnego Orzeczenia Sądu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...] października 2004 r., które wydano w wyniku działu spadku. Dane zawarte w tej ewidencji zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej są dokumentem urzędowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Jeżeli Podatnik kwestionuje dokument urzędowy, to powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego organu (starosty) o dokonanie zmian w ewidencji, o czym organy wielokrotnie informowały. Nie może tego uczynić z urzędu organ podatkowy, jak to sugeruje Skarżąca. To po stronie Skarżącej leży interes prawny i obowiązek wnioskowania do właściwego organu (starosty) o dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca podejmowała czynności zmierzające do dokonania takich zmian. Prezentowane okoliczności, które przedstawia Skarżąca nie mogą być uwzględnione, bowiem kwestionowanie dokumentu urzędowego (ewidencji gruntów i budynków) i dokonywanie w nim zmian wymaga odrębnego wniosku do właściwego organu (starosty). Należy wskazać, że Skarżąca kwestionuje prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...] października 2004 r., które wydano w wyniku działu spadku, jednak czyni to bez wiarygodnej argumentacji i dowodów na jej poparcie. Sąd uznał, że prezentowane przez Skarżącą okoliczności, w tym informacje o dokonywaniu fałszerstw nie mogą być uwzględnione bowiem nie mają żadnej podstawy faktycznej ani prawnej i nie są związane z postępowaniem podatkowym. Podsumowując, Sąd rozpatrując przedmiotową sprawę uznał, że organ podatkowy prawidłowo ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok biorąc za podstawę dane wynikające z ewidencji gruntów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.