III SA/Wa 1793/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2020 r. sprawy ze skargi I. I. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz I. I. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. I. (dalej "Skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] maja 2019 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. od dochodów z tytułu kapitałów pieniężnych uzyskanych z objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w kwocie [...] zł. Ww. decyzję doręczono w dniu 28 maja 2019 r. Powyższa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i trybie wniesienia odwołania. W dniu 12 czerwca 2019 r., Skarżąca przesłała za pośrednictwem poczty odwołanie od ww. decyzji (data stempla pocztowego 12 czerwca 2019 r.), które wpłynęło do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w dniu 13 czerwca 2019 r. - co oznacza, iż odwołanie to zostało złożone z uchybieniem 14-dniowego terminu zakreślonego w przepisie art. 223 § 2 O.p. Następnie, pismem z dnia 18 czerwca 2019 r., Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia [...] maja 2019 r. Wniosek ten został przesłany za pośrednictwem poczty (data nadania 18 czerwca 2019 r.) i wpłynął do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w dniu 21 czerwca 2019 r., który następnie przesłał ww. wniosek do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. przy piśmie z dnia 24 czerwca 2019 r. (wpływ do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w dniu 28 czerwca 2019 r.). Do ww. wniosku Skarżąca ponownie dołączyła przedmiotowe odwołanie. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu Skarżąca wskazała, iż w dniu [...] czerwca 2019 r. miało miejsce bolesne dla niej zdarzenie osobiste. Dostała [...]. Badający Skarżącą lekarz wypisał leki na [...] oraz lek o silnym działaniu [...] o silnych skutkach ubocznych w początkowym okresie stosowania, takich jak: [...]. Zdaniem Skarżącej, powyższe spowodowało, że na kilka dni straciła rachubę czasu i ostatecznie nadała odwołanie przekraczając termin o jeden dzień. Ponadto Skarżąca wskazała, że o niedotrzymaniu terminu na wniesienie ww. odwołania, dowiedziała się w dniu 17 czerwca 2019 r., kiedy to przeglądała dokumenty dotyczące przedmiotowego postępowania. Do tego momentu, przekonana była, że odwołanie złożone zostało w ustawowym terminie. W związku z powyższym, Skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu na złożenie odwołania. Do ww. wniosku Skarżąca dołączyła także dokument od badającego ją lekarza wraz z zaleceniami. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] maja 2019 r. została skutecznie doręczona w dniu 28 maja 2019 r. Zatem stosownie do treści art. 223 § 2 O.p., czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 11 czerwca 2019 r. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że zdarzenie, w wyniku którego Skarżąca utraciła poczucie czasu, a w konsekwencji nadała odwołanie przekraczając termin o jeden dzień, miało miejsce w dniu [...] czerwca 2019 r., a więc na jeden dzień przed upływem terminu na wniesienie odwołania. Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., choroba samej Skarżącej niekoniecznie świadczy o braku zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej wobec możliwości posłużenia się osobami trzecimi. Ciężar uprawdopodobnienia, iż w realiach rozpoznawanej sprawy niemożliwym było posiłkowanie się przez Skarżącą osobami trzecimi, nawet niebędącymi profesjonalnymi pełnomocnikami, spoczywał na Skarżącej. Sama bowiem choroba, nawet poświadczona zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczająca dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenie wnioskodawcy o chorobie jest wiarygodne (np. potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), ale musi również uwzględniać na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu, przykładowo poprzez wyręczenie się inną osobą. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., Skarżąca nie była pozbawiona możliwości złożenia odwołania przez pełnomocnika. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że w dniu 19 maja 2017 r. do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wpłynęło upoważnienie z dnia 4 maja 2017 r. udzielone przez Skarżącą W. A. (synowi Skarżącej) do jej reprezentowania. Z treści pisma wynika, iż zostało ono udzielone w sprawie toczącego się postępowania o nr [...] (podany numer odpowiada postanowieniu o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym, zakończonym decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] maja 2019 r. Zatem upoważnienie z dnia 4 maja 2017 r. uprawniało pełnomocnika Skarżącej także do złożenia za pośrednictwem powyższego organu odwołania od ww. decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby administracji Skarbowej w W. okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie Skarżąca miała możliwość działania, tj. złożenia odwołania przez pełnomocnika, nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] maja 2019 r. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że w dniu 28 maja 2019 r. otrzymała ww. decyzję określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu kapitałów pieniężnych uzyskanych z objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w kwocie [...] zł. Postępowanie trwało od 2015 r. i sprawa kilkukrotnie była przekazywana do ponownego rozpatrzenia do organu pierwszej instancji. Kwota zobowiązania jest wysoka i Skarżąca nie ma możliwości jej zapłacenia. Skarżąca podniosła, że w dniu [...] czerwca 2019 r. miała przygotowane i wydrukowane odwołanie, była w domu sama, syn z rodziną był poza granicami Polski. Telefonicznie otrzymała informację, że nagle zmarła jej przyjaciółka, co spowodowało u Skarżącej nagły wzrost [...]. Zażyła silne leki [...], zaś podczas wizyty u lekarza odmówiła skierowania do szpitala. Lekarz wypisał Skarżącej silny lek [...] o charakterze [...], który posiada skutki uboczne: [...]. W dniu 12 czerwca 2019 r. (po ustąpieniu ww. objawów spowodowanych zażywaniem ww. leku), Skarżąca nadała przesyłkę zawierającą odwołanie. W dniu 17 czerwca 2019 r. Skarżąca stwierdziła, że powinna uzupełnić odwołanie i wówczas okazało się, że odwołanie wniosła po ustawowym terminie. Stąd złożyła podanie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W podaniu wskazała przyczynę uchybienia terminowi oraz dołączyła dokumentacje lekarską. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - w skrócie: "p.p.s.a."). W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście sformułowanych w skardze zarzutów, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organu odwoławczego, który uznał, że Skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] maja 2019 r. Konsekwencją tego stanowiska było wydanie postanowienia odmawiającego Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu podatkowego podniesione przez Skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, wskazujące na jej chorobę i leczenie nie mogą świadczyć o braku winy strony w rozumieniu art. 162 § 1 O.p. w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Według Skarżącej uchybienie terminowi do wniesienia odwołania ze względu na przytoczone i wykazane załączonymi do wniosku dokumentami (zaświadczeniami lekarskimi z [...] czerwca 2019 r.) okoliczności związane ze stanem chorobowym oraz brakiem możliwości posłużenia się pełnomocnikiem miały charakter niezawiniony. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest błędne. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 O.p., w myśl którego, w razie uchybienia terminowi należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), zaś podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, przy czym jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Wskazana regulacja prawna kreuje cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej oraz dokonanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Podkreślenia wymaga, że instytucja przywrócenia terminu nie jest przedmiotem uznania organów. Omawiany przepis stanowi bowiem expressis verbis, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ zatem, w razie wystąpienia pozytywnych przesłanek objętych tym przepisem, zobligowany jest do przywrócenia terminu. Ponadto zauważyć należy, że warunkiem przywrócenia terminu, na podstawie art. 162 § 1 O.p., jest jedynie uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi. Zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 97/10 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 178/12). Przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, co do zasady, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności. Wniosek zainteresowanego wskazujący przyczynę uchybienia terminu nie zawsze daje podstawę do przywrócenia terminu, bo może to nastąpić tylko wówczas, gdy zainteresowany uprawdopodobni, że podawana przez niego przyczyna była nie do przewidzenia i nie do przezwyciężenia przy użyciu maksymalnego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 24 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1425/13, postanowienie NSA z 1 października 2013 r., sygn. akt I FZ 322/13). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się w zasadzie jednolicie, że przywrócenie terminu wyklucza każdy rodzaj winy. Usprawiedliwiają je okoliczności nagłe, nieprzewidywalne, takie, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1779/12). Ponadto w judykaturze wskazuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przyczyną niezawinionego nie dokonania w terminie czynności procesowej mogą być także klęska żywiołowa czy katastrofa. Nie można natomiast przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot się posługuje. Za brak działania przedstawiciela strony odpowiedzialność ponosi bowiem sama strona (por. wyrok NSA z 7 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 791/12). W kontekście bezspornych okoliczności sprawy i powołania się przez Skarżącą na chorobę, jako niezawinioną przez nią przyczynę uniemożliwiającą jej zachowanie terminu do złożenia odwołania, zaznaczenia wymaga, że w judykaturze zgodnie wskazuje się, że sama choroba, nawet poświadczona zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczająca dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W przypadku choroby trzeba wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w dokonaniu tej czynności. Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenie wnioskodawcy o chorobie jest wiarygodne (np. potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), ale musi również uwzględniać to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu. Jeżeli zatem z treści przedłożonego przez stronę zwolnienia lekarskiego wynika, że choroba była tego rodzaju, iż pacjent ma leżeć, to nie może budzić wątpliwości, że w takiej sytuacji - w świetle zaświadczenia lekarskiego - strona nie mogła osobiście złożyć odwołania, np. choćby w zakresie czynności jego wysłania. W tym zakresie organ podatkowy winien wskazać okoliczności przeciwne, które mogłyby być podstawą do podważenia treści złożonego zaświadczenia lekarskiego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 25 października 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 791/17). Oceniając, czy choroba stanowi okoliczność uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu, organ podatkowy, uwzględniając zasady logiki i doświadczenia życiowego, ocenia, czy rodzaj i charakter choroby uniemożliwiał podjęcie działań w stosownym do tego momencie przez osobę składającą wniosek o przywrócenie terminu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 916/17). Nadto zauważyć należy, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 599/17, wyrok NSA z 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1580/12, wyrok NSA z 19 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1347/11). Należy także podkreślić, że przy ocenie okoliczności sprawy o przywrócenie terminu należy wypośrodkować, aby z jednej strony nie doprowadzać do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw. Wychodząc z powyższych założeń Sąd stwierdza, że w sprawie ziściły się wszystkie cztery przesłanki z art. 162 O.p., warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że decyzja organu I instancji została doręczona Skarżącej w dniu 28 maja lipca 2019 r. W konsekwencji tych ustaleń należy stwierdzić, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie upływał z dniem 11 czerwca 2019 r. Skarżąca złożyła odwołanie w dniu 12 czerwca 2019 r., a zatem już po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Okoliczność uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie była w ogóle kwestionowana przez Skarżącą. W ocenie Sądu, nie budzi także wątpliwości, że Skarżąca wykazała, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożyła w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny tego uchybienia. Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że 17 czerwca 2019 r. powzięła informację o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jednak mając na względzie, że przyczyną uchybienia terminu była choroba objawiająca się między innymi [...] i poczucia czasu, oraz fakt nadania odwołania w dniu 12 czerwca 2019 r., zatem uznać należy, że dolegliwości zdrowotne Strony ustały w tym właśnie dniu i od tego dnia mogła ona podjąć działania w sprawie. Skoro zatem przyczyna uchybienia terminu ustała 12 czerwca 2019 r., a wniosek o przywrócenie terminu został złożony 18 czerwca 20119 r. to jest oczywiste, że 7-dniowy termin został zachowany. Skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożyła odwołanie, a tym samym wypełniła trzecią z przesłanek z art. 162 O.p. Zdaniem Sądu, w sprawie ziściła się także czwarta z przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, albowiem Skarżąca, wbrew twierdzeniom organu, uprawdopodobniła, że pomimo zachowania należytej staranności nie mogła złożyć odwołania od decyzji organu I instancji w terminie, a tym samym wykazała brak swojej winy w uchybieniu terminowi. W tym zakresie należy przede wszystkim stwierdzić, że z przedłożonego przez Skarżącą zaświadczenia lekarskiego z 10 czerwca 2019 r. wynika, że stan zdrowia Skarżącej w dniu 10 czerwca 2019 r. był zły ([...]), w konsekwencji lekarz zaordynował leki [...] oraz pozostanie w domu w czasie upału. Podkreślić tu należy, że już w dniu następnym (11 czerwca 2019 r.) upływał termin do wniesienia odwołania. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca rozwinęła argumentację dotyczącą swojego stanu zdrowia wskazując, że miało miejsce bolesne dla niej zdarzenie osobiste, które wywołało [...]. Na skutek przyjęcia leku [...] na kilka dni straciła rachubę Organ zanegował te twierdzenia, podnosząc, że Skarżąca mogła posłużyć się pełnomocnikiem ustanowionym w sprawie, którym jak wskazuje DIAS był jej syn W. A. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że zostało ono udzielone w sprawie toczącego się postępowania o nr [...] (podany numer odpowiada postanowieniu o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego) w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym, zakończonym decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...].05.2019 r. Nr [...]. W ocenie organu upoważnienie z dnia 4 maja 2017 r. uprawniało pełnomocnika Strony także do złożenia za pośrednictwem powyższego organu odwołania od ww. decyzji. Wobec braku w/w upoważnienia, Sąd nie może dokonać oceny, czy stanowisko organu w tym zakresie jest zasadne. Nie można bowiem wykluczyć, że syn Skarżącej został upoważniony do dokonania określonej czynności w toku postępowania kontrolnego i powołane przez organ pełnomocnictwo nie uprawniało go do jej reprezentowania w toku postępowania podatkowego. Nie mniej zdaniem Sądu, zaświadczenie lekarskie z 10 czerwca 2019 r., z treści którego wynika, że u Skarżącej występowały [...], a także, że Skarżąca wymagała w toku leczenia podania leków [...], wywołujących zaburzenia [...], oceniane w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, w sposób przekonujący i obiektywny wskazuje, że problemy zdrowotne Skarżącej stanowiły niemożliwą do pokonania przeszkodę. W konsekwencji powyżej wykazanych przez Skarżącą okoliczności Sąd stwierdza, że stan jej zdrowia uniemożliwił jej wniesienie odwołania w terminie, który w niniejszej sprawie upływał 11 czerwca 2019 r. W tym stanie Skarżąca mogła też prawdopodobnie mieć trudności w skontaktowaniu się ze swoim synem, który mógłby ją wyręczyć i nadać przesyłkę z odwołaniem, czy też ustanowić pełnomocnika. Tym samym Skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jednocześnie należy zaznaczyć, że po ustaniu dolegliwości zdrowotnych 12 czerwca 2019 r. Skarżąca niezwłocznie podjęła czynności procesowe i złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Sąd przyjmując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy, a także mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, stoi na stanowisku, że nie można Skarżącej zarzucić niedbalstwa, a tym samym zawinionego opóźnienia we wniesieniu odwołania. W związku z powyższym Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 162 § 1-4 O.p., albowiem Skarżąca stosowną argumentacją uwiarygodniła swoją staranność oraz okoliczność, że przeszkoda była od niej niezależna. Tym samym należy uznać że uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Ponadto Sąd zaznacza, że nie może stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu fakt, że przeszkoda uniemożliwiająca terminowe dopełnienie czynności wystąpiła dopiero w ostatnich dniach terminu. Okoliczność, że Skarżąca mogła wcześniej dokonać czynności, nie może stanowić podstawy do nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. W tym miejscu należy zaakcentować, że strona nie może bowiem przewidywać, że w ostatnich dniach terminu zaistnieje nieprzewidziana sytuacja uniemożliwiająca jej wniesienie odwołania. Strona ma pełne prawo wnieść środek odwoławczy w ostatnim dniu ustawowego terminu, nie może przy tym przewidywać, że w ostatnim dniu tego terminu wystąpi sytuacja uniemożliwiająca jej złożenie odwołania od decyzji. Sąd uznał także, że organ naruszył przepisy art. 121, art. 122, art. 124 i art. 125 O.p. poprzez niewyjaśnienie w całości stanu faktycznego sprawy. W szczególności należy stwierdzić, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia przebiegu choroby Skarżącej, zwłaszcza w kontekście treści zaświadczenia lekarskiego z 10 czerwca 2019 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.