III SA/Wa 1597/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A.M. (zwana dalej "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2013 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia Skarżącej środków niezbędnych do prowadzenia jej działalności gospodarczej, a w konsekwencji likwidacji tej działalności. Skarżąca wskazała też, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, natomiast Skarżąca czyni starania, aby po zweryfikowaniu prawidłowości tej decyzji w toku postępowania sądowego, kwota zaległości podatkowej mogła zostać przez nią spłacona. W opinii Skarżącej, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znajduje swoje potwierdzenie w zarzutach podniesionych w jej skardze, zaś określenie przez organ podatkowy wysokości zobowiązania podatkowego na kwotę około 65.000 zł jest niewspółmierne do dokonanego przez nią naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz jest rażąco krzywdzące. Dlatego Sąd badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winien, zdaniem Skarżącej, mieć na względzie w szczególności zarzuty stawiane tej decyzji. Zdaniem Skarżącej wadliwość zaskarżonej decyzji jest niewątpliwa, co uzasadnia wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd. Skarżąca wskazała też, że za 2013 r. uzyskała dochód z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, jednakże już w 2014 r. poniosła stratę na skutek prowadzonej wobec niej egzekucji i dokonanego zajęcia rachunków bankowych. Powyższe zmusiło też Skarżącą do zwolnienia zatrudnianych pracowników. Ponadto Skarżąca w ostatnim okresie czasu przeszła operację w związku ze schorzeniami kręgosłupa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca w niniejszej sprawie nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącą jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej informacji. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty Skarżącej podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.