III SA/Wa 1564/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent stażysta Paweł Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 21 sierpnia 2020 r. nr XX/127/2020 w przedmiocie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki takiej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz określenia stawki opłaty podwyższonej oddala skargę.

Rada Gminy P. w dniu 21 sierpnia 2020 r. podjęła uchwałę nr XX/127/2020 w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz określenia stawki opłaty podwyższonej. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej zwanej "u.s.g.") oraz art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 2a pkt 1, ust. 3, ust. 4a, art. 6j ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010, 1579 oraz z 2020 r. poz. 150, 284 i 875 ze zm., dalej też "u.c.p.g."). Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 26 sierpnia 2020 r. pod poz. 8899. Z podjętej uchwały wynikało, że: § 1. Dokonuje się wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, stanowiącej iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty ustalonej w § 2. § 2. Ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny wynosi 15,00 zł miesięcznie od mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość. § 3. Właścicielowi nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym kompostującym bioodpady stanowiące odpady komunalne w przydomowym kompostowniku przysługuje zwolnienie z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 5,00 zł miesięcznie od mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość. § 4. Ustala się stawkę opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, która wynosi odpowiednio trzykrotność stawki opłaty określonej w § 2 tj. 45,00 zł od każdego mieszkańca miesięcznie. § 5. Traci moc uchwała Nr II/15/2018 Rady Gminy P. z dnia 27 grudnia 2018 r. w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 882). § 6. Wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy P. § 7. Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego i wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 roku. Prokurator Rejonowy w S. (dalej jako: "prokurator" lub "skarżący"), pismem z 13 czerwca 2022 r. złożył skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy P. zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: 1) art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483; dalej: "Konstytucja RP"), art. 42 u.s.g., art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1461 z późn. zm.) oraz art. 6k u.c.p.g. polegające na przyjęciu w § 7 zaskarżonej uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, że uchwała wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 r. i podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, podczas, gdy zgodnie z przepisami prawa dla skutecznego wejścia w życie uchwały - stanowiącej akt prawa miejscowego - wymagany jest upływ okresu 14 dni od dnia jej ogłoszenia; 2) art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6j ust. 3b u.c.p.g. poprzez wprowadzenie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w trakcie roku kalendarzowego, tj. od dnia 1 października 2020 roku. W uzasadnieniu zarzutów skargi prokurator zwrócił, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy, podniósł, że regulacja § 7 zaskarżonej uchwały zawiera niezgodne z prawem uregulowanie. Zgodnie z przepisami prawa dla skutecznego wejścia w życie uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagany jest upływ okresu 14 dni od dnia jej ogłoszenia. Zdaniem prokuratora w orzecznictwie niejednokrotnie już wskazywano, że wejście w życie i uzyskanie mocy przez akt prawny są zdarzeniami tożsamymi. Wejście w życie przepisu oznacza, że uzyskuje on moc prawną i w konsekwencji ma zastosowanie do określonych zdarzeń i stosunków. Akt prawny (przepis) nie może bowiem wejść w życie bez uzyskania przez niego mocy obowiązującej, a uzyskanie mocy obowiązującej oznacza jego wejście w życie. Data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Uznając za nieczytelny oraz wprowadzający w błąd co do daty wejścia w życie uchwały przepis § 7 zaskarżonej uchwały, prokurator zauważył, że początek mocy obowiązującej uchwały oznacza jej wejście w życie. Tym samym – stwierdził - taka regulacja jest nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa, gdy chodzi o przepisy prawa miejscowego. W jego przekonaniu dodatkowo spójnik "i" w żaden sposób nie rozwiązuje tego problemu, bowiem inna jest data wejścia w życie aktu na podstawie wskazanego w § 7 terminu i inna na podstawie publikacji w dzienniku urzędowym. Określenie momentu wejścia w życie uchwały w taki sposób jak w skazuje § 7 ww. uchwały nie warunkuje wejścia w życie tego aktu normatywnego od jego ogłoszenia w dzienniku urzędowym. Opierając się wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 marca 1994 r. w sprawie K 13/93, gdzie za utrwalony uznano pogląd, iż nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian podatkowych w trakcie roku podatkowego, stanął na stanowisku, że zakaz dokonywania zmian podatkowych dotyczy nie tylko zobowiązań podatkowych, ale także innych danin publicznoprawnych, do których należy opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z treści § 7 uchwały wynika, iż uchwala wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 r., a więc w trakcie roku podatkowego. Mając powyższe na uwadze, stwierdzone i opisane powyżej uchybienia, zakwalifikował jako istotne naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Rada Gminy P. (dalej jako: "organ") w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu stanowiska organ podniósł, że przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, które adresowane jest do każdego mieszkańca gminy, znajdującego się w określonej w tej normie sytuacji. Stwierdził, że warunkiem jej wejścia w życie musi być jej ogłoszenie w odpowiednim dzienniku, a data wejścia w życie aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości czy wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Według organu § 7 uchwały nie stanowi naruszenia art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 ustawy ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, gdyż w świetle daty opublikowania skarżonego aktu prawa miejscowego stwierdzenie, że "uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego i wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 r." nie zawiera sprzecznych ze sobą norm prawnych i nie wprowadza w błąd ich adresatów co do daty jej wejścia w życie. Zdaniem organu, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (dalej jako: "ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych"), to od woli prawodawcy miejscowego zależy, czy okres vacatio legis będzie równy okresowi minimalnemu, czy też dłuższy. Tym samym - skoro przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 26 sierpnia 2020 r. (pod poz. 8899) - został zachowany minimalny standard 14 dniowego okresu vacatio legis, wynikający z ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Zgodnie ze wskazanym w skardze art. 4 ust. 1 tej ustawy, w zaskarżonej uchwale określono dłuższy termin wejścia jej w życie. Wobec przewidzianej w uchwale daty wejścia w życie - 1 października 2020 r., nie został przy tym naruszony obowiązek ustanawiania "odpowiedniego" vacatio legis. Stąd w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o istotnym naruszeniu prawa w postaci niewłaściwego określenia momentu wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Organ za nietrafny uznał również zarzut Prokuratora dotyczący naruszenia art. 6j ust. 3b u.c.p.g. Według organu ta kwestia nie jest w ogóle regulowana i poruszana. Zauważyła przy tym, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. dnia 21 sierpnia 2020 r., nie istniało uregulowanie art. 6j ust. 3bc u.c.p.g. Przepis ten został wprowadzony z dniem 23 września 2021 r. ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 1648). Z przepisu art. 6j ust. 3b wymienionej ustawy obowiązującej w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały, nie wynikał zakaz, termin prowadzenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącymi domów letniskowych w trakcie roku kalendarzowego. Organ podniósł, że zgodnie z wymienionym przepisem, jak również ze stanowiskiem sądów administracyjnych, nie złamałaby prawa ustalając ryczałtową opłatę za wywóz śmieci, nawet jeżeli wprowadziła ją w połowie roku. Reasumując organ doszedł do przekonania, że warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich aktów prawa powszechnie obowiązującego, jest jego ogłoszenie, co wynika wprost z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Jeżeli zatem uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące, to powinna być, zgodnie z art. 42 u.s.g. ogłoszona na zasadach i w trybie określonym w ustawie ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Przepisy tej ustawy stanowią, że ogłoszenie aktu normatywnego (w tym akty prawa miejscowego stanowione przez organ gminy) w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe, zaś akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały we wskazanych wyżej granicach sąd doszedł do przekonania, że uchwała ta odpowiada prawu. Uchwała nr XX /127/2020 Rady Gminy P. została zaskarżona przez prokuratora w całości. Z treści skargi (a przede wszystkim – z jej uzasadnienia) wynika, że nieważnością – w ocenie prokuratora – dotknięta jest jedynie część przedmiotowej uchwały. Prokurator zarzuca, że § 7 uchwały narusza przepis art. 88 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. W ocenie sądu powyższy zarzut skargi jest bezzasadny. Zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Z treści powołanego art. 88 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że data ogłoszenia przepisu prawnego, w tym m.in. uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego jest datą początkową, od której może on wejść w życie. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy wskazać, że wejście w życie i uzyskanie mocy przez akt prawny są zdarzeniami tożsamymi. Wejście w życie przepisu oznacza, że uzyskuje on moc prawną i w konsekwencji ma zastosowanie do określonych zdarzeń i stosunków. Akt prawny (przepis) nie może bowiem wejść w życie bez uzyskania przez niego mocy obowiązującej a uzyskanie mocy obowiązującej oznacza jego wejście w życie (por wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 2713/21). Należy – co do zasady – zgodzić się z prokuratorem, że termin wejścia w życie aktu prawa miejscowego, określony w tym akcie, musi zostać w skazany w sposób czytelny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się zgodnie, że data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2022 roku, sygn.. akt III FSK 4610/21, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 633/17). Zdaniem sądu, wskazana w treści § 7 zaskarżonej uchwały data jej wejścia w życie – wbrew stanowisku skargi – nie budzi wątpliwości. W § 7 uchwały wskazano bowiem: "Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego i wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 r.". Powyższe – zdaniem sądu – nie pozostawia wątpliwości co do daty wejścia w życie przedmiotowej uchwały, którą jest 1 października 2020 roku. Uchwałodawca w niniejszej sprawie określił zatem dłuższe vacatio legis, niż wynikające z treści powołanego wyżej przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Należy bowiem mieć na uwadze, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego 26 sierpnia 2020 roku (pod poz. 8899). Minimalny termin czternastu dni, po upływie których – w myśl zasad ogólnych – uchwała wchodziłaby w życie upływał 9 września 2020 roku. Zatem z świetle daty opublikowania skarżonego aktu prawa miejscowego stwierdzenie, że "uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego i wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 r." nie zawiera sprzecznych ze sobą norm prawnych i nie wprowadza w błąd ich adresatów co do daty jej wejścia w życie. Swego rodzaju potwierdzeniem tego stanowiska jest treść drugiego (omówionego niżej) zarzutu postawionego w skardze, opierającego się na założeniu wejścia w życie uchwały 1 października 2020 roku. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, w przedmiotowej uchwale Rady Gminy P. określono dłuższy termin wejścia jej w życie. Wobec przewidzianej w uchwale daty jej wejścia w życie - 1 października 2020 r., nie został naruszony obowiązek ustanawiania "odpowiedniego" vacatio legis. Z uwagi na powyższe, w ocenie sądu, w sprawie niniejszej nie może być mowy o istotnym naruszeniu prawa w postaci niewłaściwego określenia momentu wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Drugim zarzutem podniesionym w skardze jest sprzeczność uchwały z 21 sierpnia 2020 roku (a ściślej – jej § 7) z treścią art. 6j ust. 3b u.p.c.g. i dokonanie zmian podatkowych w trakcie roku podatkowego. Zdaniem sądu, także ten zarzut podniesiony w skardze jest niezasadny. Zgodnie z treścią art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wyższą niż 10% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem - za rok od nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z treści tego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że odnosi się on do nieruchomości na których znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno – wypoczynkowe. Przepis ten – jak zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę – nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Jak bowiem wskazano w samym tytule zaskarżonej uchwały, jak również w treści jej § 1, przedmiotowa uchwała dotyczy nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Podkreślić przy tym należy, że na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazane wyżej dwa rodzaje nieruchomości, tj., nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, to dwa odrębne rodzaje nieruchomości. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 6i ust. 1 u.c.p.g.. W myśl tego przepisu, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec; 2) w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne; 3) w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe - za rok bez względu na długość okresu korzystania z nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną i ma ona charakter obowiązkowy. Z treści powołanego przepisu art. 6i ust. 1 pkt 1) u.c.p.g., w odniesieniu do nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy (a więc takich, których dotyczy zaskarżona uchwała) opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmuje okres miesiąca kalendarzowego. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewiduje możliwości uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za część miesiąca. "Niepodzielność" opłaty wynika z art. 6i ust. 2 u.c.p.g. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku gdy w danym miesiącu na danej nieruchomości mieszkaniec zamieszkuje przez część miesiąca, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w miesiącu, w którym nastąpiła zmiana, uiszcza się w gminie, w której dotychczas zamieszkiwał, a w nowym miejscu zamieszkania - począwszy od miesiąca następnego, po którym nastąpiła zmiana (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 stycznia 2018 roku, sygn. akt I SA/Gl 1111/17). Jak to już zostało wcześniej wyjaśnione, zaskarżona uchwała Rady Gminy P. i ustalone w niej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odnoszą się do nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Ponieważ – w świetle powołanych przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania na nieruchomości, dopuszczalna jest zmiana w zakresie zasad i wysokości tej opłaty, również "w trakcie roku podatkowego" – od początku miesiąca – w dacie wejścia w życie uchwały. Zaznaczyć przy tym należy, co zostało wykazane w odniesieniu pierwszego z zarzutów postawionych w skardze, że podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dysponowali wiedzą co do jej zmienionej wysokości, w okresie poprzedzającym powstanie w tym zakresie obowiązku. W konsekwencji powyższego, również drugi z zarzutów podniesionych w skardze, należy uznać za bezzasadny. W ocenie sądu, z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, aby zaskarżona uchwala Rady Gminy P. naruszała prawo w sposób istotny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, skarga została oddalona, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.