III SA/Wa 1053/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty prolongacyjnej postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy)

Postanowieniem z 15 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącej J. O. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został A. J. Tenże w piśmie z 20 czerwca 2016 r. wniósł m. in. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zaś w dniu 14 marca 2017 r. stawił się na rozprawie. Wyrokiem z tej samej daty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania doszło bowiem w marcu 2016 r., tj. pod rządami powyższego rozporządzenia, które weszło w życie 1 stycznia 2016 r. W tej sytuacji za reprezentację Skarżącej przed Sądem I instancji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, co wynika z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 rozporządzenia. Przepis § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia określa bowiem maksymalną wysokość opłaty, jaką przyznać można w sprawie, w której - tak jak w niniejszym przypadku – przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna. Opłata ta wynosi mianowicie 480 zł. Wynagrodzenie w takiej właśnie wysokości można jednak przyznać, gdy uzasadnia to stopień zawiłości sprawy, nakład pracy adwokata oraz wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi o tym § 4 ust. 2 rozporządzenia, który wprowadza wyjątek od zasady przewidzianej w ust. 1, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4. Analizując stopień aktywności pełnomocnika oraz podjęte przezeń czynności (zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie pisma z 20 czerwca 2016 r., udział w rozprawie oraz zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku) referendarz sądowy nie znalazł podstaw do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty w wysokości wyższej niż określona z uwzględnieniem reguły wyrażonej w § 4 ust. 1 rozporządzenia, tj. 240 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.