III SA/Po 689/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Wójta Gminy [...], M. P., J. C., A. S., E. K., D. P., W. P., E. P., M. P., K. R., J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2026 r. (znak: [...]) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań postanawia odrzucić skargę E. P..

Jednym pismem z dnia 28 maja 2026 r. Wójt Gminy [...], M. P., J. C., A. S., E. K., D. P., W. P., E. P., M. P., K. R., J. Ł. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2026 r. (znak: [...]) uchylającą decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 listopada 2025 r. (znak: [...]) oraz określającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia p.n. "Budowa kompostowni płytowej selektywnie zbieranych bioodpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą we wsi [...], w gminie [...]". Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III tutejszego Sądu z dnia 29 czerwca 2026 r. wezwano skarżącą E. P. do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braku formalnego skargi (pod rygorem jej odrzucenia), poprzez wykazanie naruszenia własnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną decyzją a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca E. P. wskazała, że jest właścicielem nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Nadmieniła także, że oddziaływanie przedsięwzięcia może powodować w szczególności emisję odorów, hałasu, pyłów, odcieków powstających w wyniku rozkładu biomasy, zwiększony ruch pojazdów ciężarowych oraz ryzyko pogorszenia warunków korzystania z nieruchomości skarżącego. E. P. nie wskazała jednak dokładnie, której nieruchomości jest właścicielem. Wobec powyższego, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 14 lipca 2026 r. wezwano skarżącą E. P. do uzupełnienia złożonego oświadczenia, poprzez precyzyjne oznaczenie nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, do którego odnosi się zaskarżona decyzja, a także do wykazania przysługującego prawa do tej nieruchomości. Pouczono także skarżącą, że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, poskutkuje odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej E. P. w dniu 20 lipca 2026 r. (k. 147 akt sądowych). Skarżąca nie udzieliła jednak na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Usunięcie braków formalnych skargi w powyższym zakresie następuje w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie jednym pismem skargę wniosło wiele podmiotów, które jak wynika z akt administracyjnych, mają różne miejsca zamieszkania. Ponieważ zaskarżona decyzja dotyczy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia ulokowanego na nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie miejsca zamieszkania skarżących, to każdy ze skarżących może mieć swój odrębny interes prawny w skarżeniu decyzji. Dlatego też niezbędnym było wezwanie skarżącej E. P. do uzupełnienia złożonego oświadczenia, poprzez precyzyjne oznaczenie nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, do którego odnosi się zaskarżona decyzja, a także do wykazania przysługującego prawa do tej nieruchomości. Bez tych informacji niemożliwym było wykazanie naruszenia własnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną decyzją a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją skarżącej. Co istotne, potencjalna nieruchomość skarżącej nie widnieje w znajdującym się w aktach administracyjnych wykazie nieruchomości (i ich właścicieli) położonych w odległości 100m od lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Pomimo stosownego wezwania oraz stosownego pouczenia o konsekwencjach jego niewykonania, skarżąca E. P. nie udzieliła na nie odpowiedzi. Tym samym skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, co musiało poskutkować odrzuceniem jej skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.