III SA/Po 617/17

Dnia 29 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi R.U. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek oddala skargę

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], odmówił R.U., zwanemu dalej Skarżącym, umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie [...] zł, ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie [...] zł oraz na Fundusz Pracy w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu Zakład wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. Skarżący zwrócił się o umorzenie należności informując, że nie posiada żadnego majątku. Od paru lat jest osobą bezrobotną. Obecnie jest na utrzymaniu swojej matki, która pobiera świadczenie emerytalne. W 2012 r. leczył się w szpitalu psychiatrycznym w [...] oraz w 2014 r. w szpitalu w [...] przy ul. [...]. Do wniosku dołączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego - [...]: pobyt w szpitalu od [...].09.2012 r. do [...].10.2012 r., kartę informacyjną leczenia szpitalnego - [...] w [...]: pobyt w szpitalu od [...].01.2014 r. do [...].02.2014 r. oraz oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej z dnia [...].03.2017 r. W dniu [...] maja 2017 r. Skarżący, w odpowiedzi na pismo Zakładu z dnia [...] kwietnia 2017 r., skorzystał z przysługującego prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Oświadczył, iż nie wie jakie dokumenty powinien jeszcze dołączyć oraz zastrzegł sobie prawo do przedłożenia dodatkowych dokumentów. Wskazał ponadto, że nie ma zastrzeżeń formalnych do prowadzonego postępowania. Zakład ustalił, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego pod numerem: [...], a następnie pod numerami: [...], a wykreślonego w dniu [...] października 2015 r. Na dzień złożenia wniosku, tj. [...] marca 2017 r. posiadał zaległości z tytułu nieopłaconych składek na: – ubezpieczenia społeczne za okres od [...]/2013 r. do [...]/2014 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł, oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł, – ubezpieczenie zdrowotne za okres od [...]/2013 r. do [...]/2014 r. i [...]/2015 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł, koszty upomnienie w kwocie [...] zł, – Fundusz Pracy za okres od [...]/2014 r. do [...]/2014 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł, koszty upomnienie w kwocie [...] zł. Biorąc pod uwagę zakres wniosku łączna kwota zadłużenia wyniosłą [...] zł, w tym należność główna w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę naliczone na dzień złożenia wniosku w kwocie [...] zł i koszty upomnienia w kwocie [...] zł. W wyniku dokonanych czynności egzekucyjnych powstało zadłużenie z tytułu kosztów egzekucyjnych należnych Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] jako organowi egzekucyjnemu w kwocie [...] zł. Według oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że Skarżący nie pracuje, nie pobiera świadczeń, nie posiada dochodu z innych źródeł, nie pobiera zasiłków, ani nie korzysta z innych form pomocy. Natomiast z ustaleń Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od dnia [...] maja 2017 r. zgłoszony jest do ubezpieczeń w [...], jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług. Prowadzi gospodarstwo domowe z matką - w oświadczeniu Skarżący wskazał, iż nie wie w jakiej wysokości uzyskuje ona dochód. Ponosi stałe wydatki związane z utrzymaniem z tytułu kosztów leczenia w kwocie [...] zł. miesięcznie. We wniosku wskazał, że jest na utrzymaniu matki. Posiada zobowiązania pieniężne z tytułu zaciągniętych kredytów z ratą w kwocie [...] zł miesięcznie (nie podał informacji o wysokości zobowiązania). Wskazał, że powyższe zobowiązania nie są spłacane. Powołuje się na stan zdrowia. Według ustaleń Zakładu jest właścicielem samochodu marki ALFA ROMEO 156, rok produkcji 2001. Nie posiada nieruchomości i wierzytelności. Skarżący dokonał wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej i nie posiada majątku, na którym Zakład mógłby dokonać zabezpieczenia. W ocenie organu Skarżący posiada dochód z tytułu zatrudnienia, zatem istnieje możliwość spłaty zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek w dłuższym okresie czasu np. w formie układu ratalnego, zatem nie wykazano przesłanki określonej w art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W stosunku do zaległości z tytułu nieopłaconych składek jest prowadzone postępowanie egzekucyjne i do dnia wydania niniejszej decyzji żaden uprawniony organ nie stwierdził braku majątku, z którego można dochodzić należności. Organ uznał zatem, iż nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Z takiego samego powodu nie jest również oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne (art. 28 ust. 3 pkt 6 ustawy). Skarżący nie wskazał na problemy w regulowaniu bieżących opłat i konieczność korzystania z pomocy instytucjonalnej w formie zasiłków celowych, co byłoby potwierdzeniem trudnej sytuacji finansowej, nie powołał innych okoliczności, które mogłyby uzasadniać umorzenie należności. Podkreślenia wymaga również fakt, iż jak wynika z ustaleń Zakładu, obecnie zgłoszony jest do ubezpieczeń w firmie [...], a więc uzyskuje dochód z tego tytułu, zatem uzyskiwany dochód pozwoli na spłatę zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek w dłuższym okresie czasu, np. w formie dobrowolnych wpłat, czy układu ratalnego, tym bardziej, że okres spłaty można dostosować do możliwości finansowych płatnika. Podsumowując należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Zadłużenie nie powstało na skutek klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, zatem nie została spełniona przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia. Nadto Skarżący dokonał wykreślenia wpisu z ewidencji działalności. W ocenie Zakładu Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki sformułowanej w § 3 ust. 1 pkt 3 powołanego Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r., tj. ciężkiej choroby własnej lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Na potwierdzenie stanu zdrowia przedłożył dokumentację medyczną (karty informacyjne leczenia szpitalnego), jednakże nie przedłożył orzeczenia stwierdzającego częściową, czy całkowitą niezdolność do pracy. Ponadto wg ustaleń Zakładu jest osobą aktywną zawodowo - uzyskuje dochód z tytułu zatrudnienia. W przedmiotowej sprawie umorzenie należności byłoby przedwczesne, gdyż Skarżący posiada składniki majątkowe, z których Zakład może dochodzić należności i które mogą być przedmiotem skutecznej egzekucji i zaspokojenia wierzytelności Zakładu. W ocenie Zakładu nie została zatem wykazana przesłanka uzasadniająca umorzenie zaległości wskazana w § 3 ust. 1 pkt 3 ww. Rozporządzenia. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżący zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych. Stwierdził, że już nie posiada samochodu Alfa Romeo z 2001 r., który sprzedał za [...] zł, żeby pokryć koszty utrzymania. Myjnię samochodową otworzył na nieruchomości matki i zaciągnął kredyt na jej uruchomienie, który spłacał również w chwili wniesienia skargi. Myjnia okazała się niewypałem i działała tylko do listopada 2013 r. W grudniu 2013 r. choroba Skarżącego dała znać o sobie – przestał panować nad sobą i pracą. W styczniu 2014 r. Skarżący trafił do szpitala, zatem myjnia od grudnia 2013 r. była nieczynna, jednak Skarżący zgłosił to dopiero gdy doszedł do równowagi psychicznej. Składki były naliczone, a Skarżący nie zarabiał, czego dowodem są PITy za lata 2013-2015, których obecnie nie posiada (Skarżący wnosi o zwrócenie się do Urzędu Skarbowego o ich nadesłanie, by udowodnić brak dochodu w tych latach). Skarżący przedstawił cechy swej choroby, wskazał, że jest osobą bez wykształcenia, obarczoną niepełnosprawnością, może wykonywać lekką pracę, a tej jest brak. Przez maj i czerwiec Skarżący był zatrudniony jako portier na zastępstwo, zaś dochody z tego tytułu przeznaczał na spłatę długów osobistych, leków i zaległych rachunków. W załączeniu Skarżący przedstawił m.in. orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, wydanym do [...] maja 2018 r. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice niniejszej sprawy nakreślone zostały we wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2017 r., którym wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1778, ze zm., zwanej dalej: u.s.u.s.) należności z tytułu składek - pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.) - mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach enumeratywnie wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. W przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ustawodawca wskazał siedem przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia, gdyż w tym względzie organ działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Możliwość umorzenia należności jest zastrzeżona dla sytuacji szczególnie drastycznych, gdy nie jest realnie możliwe wywiązanie się z ciążącego na zobowiązanym obowiązku wobec ZUS również w dłuższej perspektywie czasowej. Sąd nie może nakazać Zakładowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, bowiem jest to wyłączna kompetencja organu. Kontrola sądu obejmuje jedynie zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tj. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy oraz rozważył i ocenił wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi – w postaci umorzenia należności. Nadto należy mieć na uwadze, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi dokonywać oceny konkretnej sytuacji w oparciu o obiektywne kryteria i to zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości. Ustawowym obowiązkiem ZUS jest dochodzenie należności, albowiem zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne są uprzywilejowane i podlegają – co do zasady – zaspokojeniu przed innymi należnościami. Umarzanie należności z tytułu składek ma i musi mieć charakter wyjątkowy, gdyż zasadą jest ich uregulowanie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 403/12). Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek i nie ma żadnych podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 marca 2013r., sygn. akt II GSK 2269/11). Z kolei w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Dotyczy to jednakże wyłącznie należności ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek (definicję ustawową płatnika składek zawiera art. 4 pkt 2 u.s.u.s.). Przesłanki umorzenia należności w oparciu o wymieniony przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określone zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365, zwanego dalej rozporządzeniem), gdzie wskazane zostały okoliczności związane z wykazaniem przez zobowiązanego, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 44/12). Należy stwierdzić, że organ orzekający w sprawie trafnie uznał, że w sprawie niniejszej nie wystąpiła przesłanka umorzenia należności z uwagi na ich całkowitą nieściągalność. Okoliczności uzasadniające stwierdzenie jej istnienia zostały w sposób wyczerpujący określone przez ustawodawcę, co wyłącza możliwość uwzględnienia przez organ sytuacji innych niż wymienione w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W świetle tego przepisu nieściągalność należności z tytułu składek związana jest generalnie z brakiem majątku umożliwiającego skuteczne ich dochodzenie w postępowaniu egzekucyjnym oraz racjonalnością wszczęcia takiego postępowania. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Skarżący wedle ustaleń ZUS był zgłoszony do ubezpieczeń od dnia [...] maja 2017 r. u przedsiębiorcy [...]. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zasadnie przyjął, że brak jest wystąpienia przesłanek zawartych w art. 28 ust. 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a tym samym brak podstaw dla uznania całkowitej nieściągalności zadłużenia. Odrębnej oceny zaś wymaga przyjęte przez organ uzasadnienie niezastosowania w sprawie przesłanki określonej w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. umorzenia należności pomimo braku ich całkowitej nieściągalności na zasadach określonych w rozporządzeniu. W art. 28 ust. 3b. została określona delegacja, w której określono, że Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. W § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r., Nr 141, poz. 1365) określono, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Należy jednak mieć na uwadze, iż ustalenia, czy uregulowanie zaległych należności z tytułu składek może pociągnąć dla skarżącej i jej rodziny zbyt ciężkie skutki, czynione są w oparciu o materiał dowodowy oferowany przez wnioskodawcę. Skoro przepis stanowi wprost, że to zobowiązany ma wykazać spełnienie przesłanek do umorzenia, to znaczy że w tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2410/11). W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów pozwalających na zastosowanie powyższych regulacji. Jak słusznie wskazał organ – skarżący był zgłoszony do ubezpieczenia u przedsiębiorcy [...]. Prowadzi gospodarstwo domowe z matką i ponosi stałe koszty leczenia w wysokości [...] zł oraz posiada zobowiązania pieniężne z tytułu zaciągniętych kredytów [...] zł miesięcznie. Należy mieć również na uwadze, iż skarżący w skardze sam wskazał, że w maju i czerwcu był zatrudniony jako portier i dochody otrzymane z tego tytułu przeznaczył m.in. na spłatę długów osobistych, leki i zaległe rachunki. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Jeżeli zatem, tak jak w rozpatrywanej sprawie, jak zasadnie wskazały organy w decyzjach odmawiających umorzenia należności, istnieje możliwość wyegzekwowania zaległych składek, to podjęte w ramach uznania administracyjnego negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie - nie może być uważane za dowolne. Zatem to czy ocena materiału dowodowego w konkretnej sprawie została przeprowadzona przez organ w sposób prawidłowy wynika z uzasadnienia decyzji, w której zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., organ wskazuje dowody, na których oparł rozstrzygnięcie oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Podkreślić należy, że organ zebrał w sprawie materiał dowodowy, na podstawie którego, dokonana została wszechstronna i wyczerpująca analiza sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej. Tak prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy poddany został ocenie pod kontem przesłanek umorzenia wskazanych w art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ zasadnie przyjął, że w sprawie nie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności należności. Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 28 ust. 3a ustawy, których rozwinięcie zawiera § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, organ zasadnie stwierdził, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że spłata zadłużenia w dłuższym okresie czasu nie spowoduje sytuacji, w której skarżący nie będzie dysponował środkami niezbędnymi dla zachowania podstawowych potrzeb życiowych. Jeszcze raz podkreślić należy, że decyzja o umorzeniu zaległych należności ma charakter tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ może ale nie musi umorzyć zaległe należności, nawet w sytuacji, gdy istnieją pozytywne przesłanki do ich umorzenia. Rolą Sądu jest w takich sprawach ocena, czy organ przeprowadził w sposób prawidłowy, rzetelny i wyczerpujący postępowanie dowodowe, którego celem jest ustalenie sytuacji ekonomicznej i rodzinnej skarżącego oraz odniesienie jej do przesłanek umorzenia wynikających ze wskazanych przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniające wybór rozstrzygnięcia są rzeczywiste i stanowią zgodną z prawem podstawę odmowy umorzenia zaległości z uwagi na obowiązek ochrony interesu publicznego, którym jest dbałość o stan finansów ubezpieczeń społecznych. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 86 i art. 107 k.p.a. W ocenie Sądu postępowanie prowadzone przez organ było prawidłowe i prawidłowo zastosowano również w sprawie przepisy prawa materialnego. W konsekwencji należało uznać, iż zaskarżoną decyzją organ trafnie odmówił umorzenia składek. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.