III SA/Po 581/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Protokolant starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 23 grudnia 2025 roku znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. P. kwotę 200,- (słownie : dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 22 kwietnia 2026 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 23 grudnia 2025 r., znak sprawy: [...] r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 12 września 2025 r. M. P. wniósł o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wynajmu boiska sportowego przy Zespole Szkół im. [...]. Wniosek obejmował kopie wszystkich umów cywilnoprawnych (najmu, dzierżawy, użyczenia) dotyczących korzystania z boiska sportowego zawartych od 01.01.2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi, kopie aneksów, porozumień i wypowiedzeń dotyczących ww. umów, kopie cenników opłat za korzystanie z boiska od 2020 roku do dnia udzielenia odpowiedzi i informacje o dacie ich pierwszej publikacji z BIP. Pismem z dnia 26 listopada 2025 r. wezwano M. P. do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji, wyznaczając mu 14 dniowy termin na wykonanie wezwania. Wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie. Decyzją z dnia dnia 23 grudnia 2025 r., znak sprawy: [...] 3 października 2025 r., znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił udostępnienia tych informacji z uwagi na niewskazanie interesu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. P. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zobowiązanie organu do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 12 września 2025 r. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 22 kwietnia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 23 grudnia 2025 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że rozstrzygniecie niniejszej sprawy osadza się przede wszystkim na rozważeniu, czy faktycznie wnioskowana przez Odwołującego informacja jest informacją przetworzoną. W ocenie Kolegium organ prawidłowo ustalił ten fakt. Przywołane przez organ orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny, choć (co zostało wskazane w poprzedniej decyzji Kolegium) same w sobie nie stanowią źródła prawa w Rzeczypospolitej Polskiej, to jednak wyznaczają kierunki interpretacji przepisów prawnych. Kolegium podziela stanowisko, że wnioskowana w sprawie informacja jest informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Za nietrafne uznać należy zarzuty Odwołującego się dotyczące błędnego utożsamienia przez organ nośnika informacji z samą informacją. Odwołujący się wprost wnosi o przedstawienie mu kopii harmonogramów rezerwacji boiska szkolnego, organ natomiast wskazał, że dokument taki nie istnieje, stąd potrzeba jego stworzenia, i w konsekwencji stąd też konieczność uznania wnioskowanej informacji z informację przetworzoną. Jako pozbawione znaczenia dla sprawy uznano zarzuty Odwołującego się, iż organ mylnie utożsamia informację z nośnikiem. Żądaną przez Odwołującego się informację — harmonogram wynajmu boiska — należy sporządzić. Kolegium uznało za uzasadnioną argumentację organu w tym zakresie, stąd też prawidłowo wezwano Odwołującego się do wykazania interesu publicznego. Nie sposób również nie wziąć pod uwagę istniejącego konfliktu między Odwołującymi się oraz organem I instancji. W swoich pismach sam Odwołujący się wskazywał, że wnioskowane informacje mają służyć mu w postępowaniach cywilnych, karnych i administracyjnych przeciwko Gminie. Choć w dalszych pismach Odwołujący się częstokroć odwołuje się do interesu publicznego, to Kolegium uznało, że nie można okoliczności konfliktu między stronami traktować jako nie mającej znaczenia dla sprawy. Mając więc na względzie trafne uznanie wnioskowanej informacji za informację przetworzoną organ prawidłowo wezwał Odwołującego się do wykazania interesu publicznego. Co istotne, zdaniem SKO, Odwołujący się na wezwanie nie zareagował. Tym samym oceniając czy faktycznie we wniosku Odwołującego się wyrażony jest interes publiczny organ I instancji, jaki i Kolegium, ograniczony jest do materiału znajdującego się w aktach sprawy. Kolegium przychyliło się do twierdzenia organu, że nie wykazany został żaden interes publiczny w przedstawieniu Odwołującemu się wnioskowanej przez niego informacji. Wręcz przeciwnie ustalić należy, że interes w uzyskaniu tej informacji ma tylko sam Odwołujący się, tym samym organ I instancji nie był zobowiązany do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem. Odwołujący domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej dla wykazania w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego powinien wyjaśnić w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej. Wnioskujący nie wykazał w tym postępowaniu, aby żądana informacja miałaby pomóc mu w ochronie interesu publicznego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył M. P. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 7, art. 8 § 1-2, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie i utrzymanie w mocy decyzji wewnętrznie sprzecznej co do przedmiotu sprawy, niewyjaśniającej w sposób dokładny stanu faktycznego i niewskazującej w sposób logiczny, jaki wniosek był faktycznie rozpoznawany; przepisy te wymagają działania na podstawie prawa, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, budowania zaufania oraz należytego uzasadnienia. 2. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez błędne uznanie, że jego wniosek dotyczył informacji przetworzonej, mimo że obejmował kopie istniejących umów, aneksów, porozumień, cenników w aktualnej postaci albo jednoznaczne oświadczenie o ich braku, bez żądania tworzenia nowych zestawień lub opracowań. Ustawa przewiduje dostęp do informacji przetworzonej tylko w zakresie szczególnie istotnym dla interesu publicznego. 3. naruszenie art. 2 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez wadliwe przerzucenie na mnie ciężaru wykazania interesu publicznego i wyprowadzenie z braku odpowiedzi na wezwanie wniosku, że interes w uzyskaniu informacji mam "tylko sam", mimo że co do zasady od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego ani faktycznego, a w aktach sprawy już wcześniej odnotowano publiczny sens żądania. 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Uwzględnienie skargi następuje natomiast w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej: "u.d.i.p."). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacją o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p., a także art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.i.d.p., wynika, że informacją publiczną jest informacja sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, a także o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.p.i.p.). Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że żądana we wniosku informacja stanowi informację publiczną, co nie było kwestionowane przez organy wydające decyzję odmowną. Niewątpliwie Burmistrz Miasta i Gminy [...], do którego został skierowany wniosek Skarżącego z 12 września 2025 r. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Istotą sporu w niniejszej sprawie była okoliczność, czy informacja żądana przez Skarżącego jest informacją publiczną przetworzoną. Taka argumentacja stała się bowiem podstawą do wydania decyzji odmownej w niniejszej sprawie. Organ uznał, że wnioskowana przez Odwołującego informacja stanowi informację przetworzoną, wobec czego pismem z dnia 26 listopada 2025 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego wyznaczając mu termin 14 dni na wykonanie wezwania. Odwołujący nie odpowiedział na wezwanie. Informacją publiczną przetworzoną jest taka informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Zanim jednak dokonana zostanie analiza w tym zakresie należy zauważyć, że organy w niniejszej sprawie przedwcześnie uznały, że w istocie konieczne było odnoszenie się do definicji informacji przetworzonej. Przypomnieć bowiem należy literalną treść wniosku Skarżącego M. P. z dnia 12 września 2025 r.: "Na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wnoszę o udostępnienie prostych informacji publicznych w formie wskazanych dokumentów lub jednoznacznych oświadczeń, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek analiz, zestawień, syntez czy opracowań. Wszystkie żądane informacje mają charakter informacji prostej w rozumieniu orzecznictwa sądów administracyjnych (m. in. wyrok NSA z 10.08.2016 r. I OSK 668/16; wyrok WSA w Warszawie z 09.02.2017 r. II SAB/Wa 699/16). 1. Kopie wszystkich umów cywilnoprawnych (najmu, dzierżawy, użyczenia) dotyczących korzystania z boiska sportowego przy Zespole Szkół im. [...], zawartych w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi; 2. Kopie wszystkich aneksów, porozumień i wypowiedzeń dotyczących umów wskazanych w pkt 1; 3. Kopie obowiązujących w latach od 2020 do dnia udzielenia odpowiedzi cenników opłat za korzystanie z boiska sportowego oraz informację o dacie ich pierwszej publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej. W razie braku poszczególnych dokumentów – jednoznaczne oświadczenie o braku (czego i dlaczego). Już więc z samego wniosku wynika, że Skarżący nie domagał się niczego więcej poza informacjami prostymi, bez dokonywania analiz, a gdyby taka informacja nie istniała, to wprost wnosił o poinformowanie go o tym fakcie. Takie samo stanowisko Skarżący podtrzymywał w odwołaniu i skardze do Sądu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądnej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 roku, I OSK 807/07; wyr. WSA w Warszawie z 11 maja 2021, II SAB/Wa 877/19 i z 11 grudnia 2017 roku, II SAB/Wa 355/17; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W zasadzie, więc bezpodstawnie organy obu instancji przyjęły, że zobligowane są w odpowiedzi na wniosek Skarżącego do wytworzenia nowego jednego dokumentu wyłącznie w celu jej udostępnienia. W ocenie Sądu takie stanowisko organów wykracza poza zakres wniosku, który organy winny odczytać wprost, zgodnie z jego dosłowną treścią, w przeciwnym razie dopuszczają się jego bezpodstawnej zmiany. Skoro przyczyną wydania decyzji odmownej było niewykazanie przez Skarżącego (na wezwanie organu) szczególnej istotności dla interesu publicznego, to organy powinny przedstawić argumenty przemawiające za przyjętą przez nie kwalifikacją żądanej informacji. Zaznaczyć przy tym należy, że nie wystarczą w tym zakresie ogólne twierdzenia, ale wskazanie na konieczność konkretnych działań uzasadnionych specyfiką zadań i organizacji organu. Organ wskazał, że co wniosku o przedstawienie mu kopii harmonogramów rezerwacji boiska szkolnego, to dokument taki nie istnieje, stąd potrzeba jego stworzenia, i w konsekwencji stąd też konieczność uznania wnioskowanej informacji z informację przetworzoną. Natomiast co do pozostałej części wniosku organ się nie ustosunkował w ogóle. Wskazać należy, że regulacja określona w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przepisach u.d.i.p. pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane. Ukształtowało się ono jednak jednolicie tak w judykaturze, jak i doktrynie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Przetworzenie informacji wymaga zazwyczaj dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (zob. wyroki NSA z dnia: 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12 oraz 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, CBOSA). Za informację przetworzoną uznaje się zatem wyodrębnienie (wyselekcjonowanie po analizie posiadanych zbiorów) informacji prostych ze zbiorów informacji znajdujących się w posiadaniu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia, jeżeli wymagają podjęcia działań twórczych i analitycznych, opracowania zestawień, list lub wykazów czy odpowiedniego zredagowania, których efektem końcowym jest jakościowo nowa informacja (dotychczas samoistnie nieistniejąca), a nawet sporządzenie wielu kserokopii dokumentów wymagających podjęcia działań organizacyjnych oraz zaangażowania środków i osób (por. M. Jabłoński, Udostępnianie przetworzonej informacji publicznej, Wrocław 2015 r., s. 114, 126, 133 i n. oraz wyroki NSA z dnia: 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10; 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13 i 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, dostępne CBOSA). Innymi słowy, informacja przetworzona jest to informacja przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15, CBOSA). Skarżący nie domagał się specjalnie przygotowanej dla niego informacji w postaci jednego dokumentu, tylko udostępnienia informacji prostych. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie wynika, ile było tych informacji prostych, jakiego nakładu pracy ze strony organu wymagały i o jakim charakterze. W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie przedwcześnie uznały wnioskowaną przez Skarżącego informację za przetworzoną i wydały decyzje odmowne co do jej udzielenia, wobec niewykazania istotności interesu publicznego w pozyskaniu wnioskowanej informacji. W przypadku gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej, niezwykle istotne jest sporządzenie przez organ prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia decyzji. Oznacza to konieczność szczegółowego przedstawienia w podjętej decyzji okoliczności przemawiających za uznaniem informacji publicznej za informację przetworzoną, takich jak choćby ilość prowadzonych przez organ rejestrów i ewidencji, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, dostępne zasoby kadrowe i techniczne, zakres nakładów, jakie musi ponieść, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań. Uzasadnienie decyzji obu instancji jest ogólnikowe i nie spełnia reguł zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ w uzasadnieniu decyzji nie wskazuje na czym w szczególności miałby polegać w przedmiotowej sprawie charakter przetworzonej informacji. Organ nie wykazał wielkości nakładów, jakie będzie musiał ponieść w związku z rozpoznaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Uzasadnienie decyzji to zacytowanie tez wyroków oraz przepisów ustawy. Uzasadnienie nie zawiera jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za trafnością poglądów wyrażonych przez organ I instancji (choć zasadniczo trudno to nazwać poglądem, bowiem organ I instancji nie wyraża własnej opinii, co do przedmiotowego wniosku). Brak jest natomiast jakichkolwiek konkretnych danych na poparcie stanowiska organów w kwestii charakteru żądanej informacji. Organ nie podaje nawet nieprecyzyjnie ile może być tych umów, w ile teczkach czy harmonogramach mogą się one znajdować. Organ nie wskazuje też jak dużym obciążeniem byłoby oddelegowanie jednego pracownika do tej pracy, tj. nie odnosi tego do ogólnej liczby pracowników i ich obowiązków, czy potrzebnego czasu pracy wykraczającego poza zwykłe obowiązku pracowników organu. W tej sytuacji ani arbitralne stanowisko organu odnośnie waloru wnioskowanej informacji, ani brak wykazania przez Skarżącego przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie uprawnia organów do wydania decyzji odmownej. Zarzuty Skarżącego w tym zakresie okazały się uzasadnione. Natomiast biorąc pod uwagę wcześniejszą argumentację i zasadnicze naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegały uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.p.i.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Należy też podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 k.p.a.) oraz zgodnie z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Podkreślenia wymaga, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W okolicznościach badanej sprawy, w istocie nie wyjaśniono na jakiej podstawie organy ustaliły, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, a w konsekwencji, że ziściły się przesłanki uzasadniające wydanie decyzji odmownej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie rozpoznać wniosek Skarżącego zgodnie z jego brzmieniem, bez niezasadnej modyfikacji. Jeżeli organ ponownie stwierdzi, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, to stanowisko swoje szczegółowo uzasadni wskazując konkretne okoliczności i dane, w sposób poddający się kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art.135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji wyroku. Na kwotę tych kosztów składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł. na podstawie § 2 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535).