III SA/Gl 707/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Antonina Karmańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 16 kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 16 kwietnia 2026 r., nr [...] (L.dz. [...]) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. (dalej też jako: organ, MOPS) odmówił P. z siedzibą w W. (dalej jako: Federacja, Strona, skarżąca) udostępnienia informacji publicznej. W podstawie prawnej powołano się na art. 16 ust. 1, art. 1 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej u.d.i.p.) w związku z art. 104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2p25 r., poz. 1691; dalej k.p.a.). Stan sprawy przedstawiał się następująco: Zaskarżona decyzja MOPS o odmowie udostępnienia informacji publicznej została wydana po ponownym rozpoznaniu wniosku Federacji z dnia 14 lipca 2025 r., dotyczącego wysokości wynagrodzenia zasadniczego pracowników Ośrodka za miesiąc czerwiec 2025 r., przedstawionej w podziale na poszczególne stanowiska oraz obejmującej wszystkich pracowników zatrudnionych w jednostce. We wniosku skarżąca domagała się informacji o wynagrodzeniach pracowników MOPS, w tym o danych odnoszących się do poszczególnych stanowisk. Pismem z 28 lipca 2025 r. organ udostępnił część informacji, przekazując zestawienie dotyczące stanowisk powtarzalnych oraz minimalnej i maksymalnej wysokości wynagrodzenia zasadniczego. Organ uwzględnił w tym zestawieniu również wynagrodzenia pracowników, których uznał za osoby pełniące funkcje publiczne. Natomiast pierwotną decyzją z 13 sierpnia 2025 r. odmówił udostępnienia danych przypisanych do stanowisk niepowtarzalnych, które – według jego oceny – można było łatwo przypisać do konkretnej osoby. Jako podstawę odmowy wskazano art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a także art. 104 i art. 107 k.p.a. Organ przyjął wówczas, że ujawnienie wynagrodzenia pracownika niepełniącego funkcji publicznej, którego można zidentyfikować na podstawie jednoosobowego obsadzenia stanowiska, naruszałoby jego prywatność. Wyrokiem z 3 lutego 2026 r., o sygn. akt III SA/Gl 950/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił tę decyzję z 13 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu wskazano, że organ wydał decyzję o nieoznaczonym zakresie, nie wskazując konkretnych stanowisk uznanych za niepowtarzalne. Sąd zobowiązał organ, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, do wskazania konkretnych stanowisk, przedstawienia motywów ich zakwalifikowania jako niepowtarzalnych, a następnie do zbadania, czy w odniesieniu do tych stanowisk zachodzą przesłanki ograniczenia prawa do informacji określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ wydał zaskarżoną decyzję. Wskazał w niej, że w dacie złożenia wniosku, przy uwzględnieniu wynagrodzenia za czerwiec 2025 r., po jednej osobie zatrudnione były na stanowiskach: inspektora, specjalisty, starszego księgowego, głównego księgowego, aspiranta pracy socjalnej, specjalisty pracy socjalnej, asystenta rodziny, młodszego asystenta rodziny, instruktora terapii zajęciowej, głównego specjalisty oraz inspektora ochrony danych. Zdaniem organu ujawnienie wynagrodzenia przypisanego do każdego z tych stanowisk pozwalałoby na ustalenie wynagrodzenia konkretnego pracownika. MOPS uznał ponadto, że osoby zatrudnione na wymienionych stanowiskach nie pełnią funkcji publicznych. Odwołał się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2014 r., II SA/Ol 1048/13, zgodnie z którym poza zakresem funkcji publicznej pozostają stanowiska usługowe i techniczne. W konsekwencji organ zastosował ograniczenie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i odmówił udostępnienia informacji. W skardze Federacja zarzuciła organowi: - naruszenie art. 11, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p. przez wadliwe uzasadnienie decyzji; - naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przez brak analizy zakresu czynności pracowników, błędną wykładnię pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną, bezpodstawne przyjęcie braku rezygnacji z prawa do prywatności oraz odmowę udostępnienia informacji mimo braku przesłanek z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko, że wynagrodzenie osoby możliwej do zidentyfikowania na podstawie jednoosobowego stanowiska podlega ochronie prywatności. Wskazał również, że art. 28 ustawy o związkach zawodowych daje organizacji związkowej dostęp do informacji o zasadach wynagradzania, nie zaś do indywidualnych wynagrodzeń pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.; dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z definicją określoną w przepisie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie "sprawa publiczna" wiąże się ściśle z przepisem art. 1 ust. 1 Konstytucji RP, którzy prawo do informacji łączy z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LexPolonica nr 36465). Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wymienionych wyżej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Natomiast w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o powyższe regulacje w pierwszej kolejności należało odnieść się do stanowiska organu, który w toku wcześniejszego postępowania kwestionował dopuszczalność skargi z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a miejski ośrodek pomocy społecznej jest jednostką organizacyjną gminy to jego dyrektor, rozstrzygając w sprawie dostępu do informacji publicznej, działa jako podmiot obowiązany do udostępnienia informacji. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Z kolei art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przewiduje odpowiednie stosowanie art. 16 do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, oraz możliwość wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w tej sprawie skarżąca powinna wnieść odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., I OSK 2373/17, a także w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 950/25. Wnioskodawca może skorzystać z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 52 § 1 i art. 53 p.p.s.a. Wobec tego skarga podlegała rozpoznaniu merytorycznemu. Przechodząc do merytorycznego badania zasadności i legalności wydanej decyzji wskazać należy, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne wynika z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach oraz w trybie określonych w tej ustawie. Art. 2 ust. 1 u.d.i.p. przyznaje prawo dostępu każdemu, a art. 2 ust. 2 wyłącza obowiązek wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Informacja o wynagrodzeniu zasadniczym pracowników jednostki organizacyjnej gminy, wypłacanym ze środków publicznych, dotyczy gospodarowania mieniem publicznym i funkcjonowania podmiotu wykonującego zadania publiczne. W zakresie objętym wnioskiem ma zatem charakter informacji publicznej. Okoliczność, że dane przypisane do jednoosobowego stanowiska mogą prowadzić do identyfikacji pracownika, nie pozbawia ich charakteru informacji publicznej. Może natomiast uzasadniać rozważenie ograniczenia dostępu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, ani sytuacji, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przepis ten wymaga zatem zindywidualizowanej oceny. Organ powinien ustalić, czy dana osoba pełni funkcję publiczną, czy żądana informacja ma adekwatny związek z pełnieniem tej funkcji, a w przypadku odpowiedzi negatywnej – czy ujawnienie konkretnej informacji narusza prywatność osoby fizycznej. Samo wystąpienie możliwości identyfikacji osoby nie przesądza jeszcze o prawidłowości odmowy. Oceniając zasadność zarzutów skargi trzeba zauważyć naruszenie przez MOPS art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Organ obowiązany był podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy oraz ocenić go na podstawie całokształtu materiału. Obowiązek ten obejmował nie tylko ustalenie, że na określonym stanowisku zatrudniona była jedna osoba, lecz także ustalenie rzeczywistego charakteru zadań wykonywanych na tym stanowisku. Organ w ogóle nie wskazał, aby przeanalizował zakresy czynności poszczególnych pracowników, regulamin organizacyjny MOPS, zakres kompetencji komórek organizacyjnych ani przepisy szczególne regulujące zadania asystenta rodziny, pracownika socjalnego, głównego księgowego i inspektora ochrony danych. Nie wynika również, aby organ dokonał odrębnej oceny każdego stanowiska. Zamiast tego zastosował zbiorcze założenie, że stanowiska wskazane w decyzji nie są związane z pełnieniem funkcji publicznej. Nie jest natomiast wystarczające powołanie się na nazwę stanowiska ani na jego zakwalifikowanie w przepisach płacowych jako stanowiska pomocniczego lub obsługi. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych może mieć znaczenie pomocnicze, lecz nie zastępuje analizy faktycznych obowiązków i kompetencji pracownika na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zasadny jest również zarzut błędnej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną ma na gruncie tego przepisu znaczenie szersze niż pojęcie funkcjonariusza publicznego. Obejmuje osoby, których zadania pozostają w związku z realizacją zadań publicznych, dysponowaniem środkami publicznymi, zarządzaniem sprawami publicznymi albo przygotowywaniem lub wykonywaniem rozstrzygnięć dotyczących innych osób. W wyroku NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14, wskazano, że bezpośrednie oddziaływanie na sytuację prawną innych osób nie jest warunkiem koniecznym uznania danej osoby za pełniącą funkcję publiczną. W wyroku NSA z dnia 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21, podkreślono natomiast, że konieczne jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień i obowiązków, przy czym poza zakresem tego pojęcia pozostają pracownicy wykonujący wyłącznie czynności usługowe lub techniczne i nieposiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne. Organ odwołał się do drugiej części tej argumentacji, pomijając konieczność indywidualnego ustalenia, czy konkretne stanowisko rzeczywiście ma charakter wyłącznie usługowy lub techniczny. Tym samym organ zastosował kryterium formalne w miejsce kryterium funkcjonalnego, które wynika z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i orzecznictwa sądów administracyjnych. Analizując poszczególne, sporne stanowiska objęte wnioskiem Strony to stwierdzić trzeba, że organ powinien uwzględnić zakres zadań poszczególnych pracowników określony w ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz w ustawie o pomocy społecznej i faktycznie wykonywany; powinien zbadać, czy pracownicy zatrudnieni na wskazanych stanowiskach wykonywali zadania mieszczące się w tym ustawowym katalogu. Brak takiej analizy tych zakresów czynności nie pozwala na ustalenie czy faktycznie nie należeli do personelu funkcyjnego mającego wpływ na procesy decyzyjne w wydatkowaniu środków publicznych. W odniesieniu do głównego księgowego nie można poprzestać na stwierdzeniu, że wykonywał on funkcje pomocnicze wobec kierownika jednostki. Art. 54 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wiąże z tym stanowiskiem prowadzenie rachunkowości jednostki, wykonywanie dyspozycji środkami pieniężnymi oraz wstępną kontrolę zgodności operacji gospodarczych i finansowych z planem finansowym, a także kompletności i rzetelności dokumentów. Są to zadania związane z kontrolą i gospodarowaniem środkami publicznymi, wymagające oceny ich rzeczywistego wykonywania. Odnośnie inspektora ochrony danych organ powinien uwzględnić art. 39 rozporządzenia 2016/679. Do zadań inspektora należy m.in. informowanie administratora i pracowników o obowiązkach dotyczących ochrony danych, monitorowanie przestrzegania przepisów, udzielanie zaleceń dotyczących oceny skutków dla ochrony danych oraz współpraca z organem nadzorczym. Sam fakt, że zadania te mają częściowo charakter doradczy, nie pozwala automatycznie uznać stanowiska za techniczne i pozbawione związku z funkcjonowaniem jednostki publicznej. Podobnie co do stanowisk inspektora, specjalisty, starszego księgowego, głównego specjalisty oraz instruktora terapii zajęciowej organ powinien ustalić, jakie konkretne czynności wykonywali pracownicy, komu podlegali, czy przygotowywali projekty rozstrzygnięć, prowadzili postępowania, sporządzali opinie lub dokonywali czynności wpływających na przyznawanie świadczeń, gospodarowanie mieniem albo organizację realizacji zadań publicznych. Dopiero takie ustalenia mogą uzasadniać zakwalifikowanie stanowiska jako publicznego albo czysto usługowego. W konsekwencji powyższych uchybień zarzut naruszenia art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. również jest zasadny. Art. 107 § 3 k.p.a. wymaga, aby uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne powinno natomiast wyjaśniać podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem właściwych przepisów i ich zastosowaniem do ustalonego stanu faktycznego. Zaskarżona decyzja wskazuje wprawdzie konkretne stanowiska, lecz nie przedstawia argumentacji pozwalającej ustalić, dlaczego każde z nich uznano za pozbawione związku z pełnieniem funkcji publicznej. Organ nie wykazał, jakie czynności faktycznie wykonywali poszczególni pracownicy i dlaczego czynności te miałyby być wyłącznie usługowe lub techniczne. Uzasadnienie nie zawiera więc wymaganej subsumcji, lecz jedynie ogólny wniosek organu. Wadliwość ta ma znaczenie procesowe i materialnoprawne. Bez prawidłowych ustaleń co do charakteru stanowisk nie można prawidłowo zastosować art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd nie może zastąpić organu w dokonywaniu ustaleń, których organ nie przeprowadził, ani po raz pierwszy rozstrzygnąć, czy określone osoby pełniły funkcję publiczną. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut, że organ miał obowiązek każdorazowo zwrócić się do pracowników o zgodę na udostępnienie danych. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje rezygnację osoby fizycznej z prawa do prywatności jako jedną z okoliczności, w których ograniczenie nie znajduje zastosowania, ale nie ustanawia generalnego obowiązku uprzedniego uzyskania oświadczenia każdego pracownika. Powyższe nie oznacza jednak, że organ mógł pominąć tę kwestię całkowicie. Jeżeli organ uznaje, że osoba nie pełni funkcji publicznej, powinien ocenić, czy zachodzi ustawowa podstawa ograniczenia, a przy tej ocenie powinien uwzględnić zakres i charakter konkretnej informacji oraz możliwość identyfikacji osoby. Brak zgody pracownika nie prowadzi automatycznie do odmowy bez przeprowadzenia pozostałych ocen wymaganych przez art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie można podzielić stanowiska organu, że sam status Federacji jako organizacji związkowej wyłącza możliwość korzystania z u.d.i.p. Art. 28 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych określa obowiązek pracodawcy udzielenia informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej, w szczególności informacji dotyczących warunków pracy i zasad wynagradzania. Jest to odrębna podstawa uzyskiwania informacji od pracodawcy i nie wyłącza prawa do informacji publicznej, gdy przedmiot wniosku mieści się w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Również ewentualna ocena, że wniosek dotyczy indywidualnych wynagrodzeń, nie prowadzi do jego automatycznego uznania za nadużycie prawa. Art. 2 ust. 2 u.d.i.p. nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego, a organ powinien rozpoznać wniosek w granicach przewidzianych przez ustawę. Jeżeli konkretna część informacji podlega ograniczeniu, rozstrzygnięcie powinno opierać się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a nie na wyłączeniu stosowania ustawy z uwagi na status wnioskodawcy. Konkludując powyższe rozważania należało stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Organ nie przeprowadził koniecznej analizy faktycznej, zastosował ogólne kryterium nazwy i jednoosobowego obsadzenia stanowiska, a następnie przedwcześnie przyjął, że zachodzi ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność. Naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe ustalenie charakteru obowiązków pracowników mogło prowadzić do odmiennej oceny przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, gdyż art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zastosowano bez uprzedniego ustalenia wszystkich przesłanek jego zastosowania. Z tych względów zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie związany oceną prawną i wskazaniami Sądu, stosownie do art. 153 p.p.s.a. W pierwszej kolejności powinien ustalić, jakie osoby były zatrudnione na wskazanych stanowiskach w okresie właściwym dla wniosku oraz jaki był rzeczywisty zakres ich obowiązków w czerwcu 2025 r. Następnie organ powinien odrębnie dla każdego stanowiska ustalić, czy wykonywane zadania pozostawały w związku z realizacją zadań publicznych, dysponowaniem środkami publicznymi, przygotowywaniem rozstrzygnięć lub oddziaływaniem na sytuację innych osób. Ocena powinna opierać się na zakresie czynności, regulaminie organizacyjnym, przepisach szczególnych i innych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, a nie wyłącznie na nazwie stanowiska. W odniesieniu do osób, które nie zostaną zakwalifikowane do kategorii pełniących funkcje publiczne, organ powinien ustalić, czy ujawnienie konkretnej informacji narusza prywatność, uwzględniając możliwość identyfikacji, zakres danych i zasadę proporcjonalności ograniczenia prawa do informacji. Jeżeli po przeprowadzeniu postępowania organ nadal uzna, że zachodzi przesłanka odmowy, powinien w decyzji wskazać dokładny zakres odmowy, konkretne ustalenia faktyczne, dowody, podstawę prawną i pełną argumentację odnoszącą się do każdego stanowiska. Uzasadnienie powinno umożliwiać stronie i sądowi odtworzenie toku rozumowania organu. Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.