III SA/Po 412/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. Z. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENI0045 W dniu 10 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącej złożył do tut. Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO") z 10 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 1 lipca 2025 r. nr [...] SKO uwzględniło ww. skargę w całości i uchyliło zaskarżone postanowienie z 10 kwietnia 2025 r. Jednocześnie organ stwierdził, że postanowienie z 10 kwietnia 2025 r. nie zostało wydane bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę, w związku z wydanym postanowieniem autokontrolnym, pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie z 28 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że nie cofa skargi, jednakże, zdaniem pełnomocnika, postępowanie sądowoadministracyjne powinno zostać umorzone, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 t.j. dalej "p.p.s.a."). Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć. Uwzględnienie przez SKO skargi wniesionej do tut. Sądu oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia z 10 kwietnia 2025 r. należało uznać jako działanie autokontrolne, o którym mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu organ prawidłowo skorzystał z przysługującego mu uprawnienia samokontrolnego. Uzasadnił w orzeczeniu autokontrolnym, że wydając przedmiotowe postanowienie z 10 kwietnia 2025 r. SKO rozstrzygało na podstawie dokumentów przekazanych przez organ I instancji, w których nie było koperty, w której skarżący przesłał odwołanie. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że odwołanie zostało jednak wniesione w terminie. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postepowania, gdy stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Zatem już po wniesieniu skargi, a przed wydaniem wyroku, na skutek orzeczenia autokontrolnego, przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Tym samym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu spowodowało, że zbędnym stało się dalsze procedowanie w niniejszej sprawie. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Wydanie postanowienia autokontrolnego uzasadniało zwrot poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w tym kosztów zastępstwa procesowego, o których mowa w art. 205 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis art. 209 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w wysokości stawki minimalnej, wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j.) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 209 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.