III SA/Po 405/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że wobec Skarżącego toczy się kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej. Wykonanie decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej, co w efekcie zagrozi zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej i utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania dla niej i rodziny. Pełnomocnik zauważył, że jest wysokie prawdopodobieństwo, że decyzje zostaną uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2017 r., poz. 1369) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ogólną zasadą na stronie występującej z wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności faktycznych, na które się powołuje i z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest rzeczywiście uzasadnione. Brak takich elementów uzasadnienia powoduje, że jest ono niewystarczające, gdyż pozbawia Sąd możliwości oceny czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym zakresie niewystarczające jest samo powołanie się na treść wskazanego przepisu ze wskazaniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków W rozpatrywanej sprawie reprezentujący stronę skarżącą adwokat uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się na pogorszenie sytuacji materialnej i potencjalne zakończenie działalności gospodarczej, jednak nie przedstawił żadnych dokumentów odnoszących się do sytuacji materialnej strony. Nie można zatem rzetelnie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości już wymierzonych lub potencjalnie grożących Spółce innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy wyjaśnić, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z przesłankami przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 38/04). Z tego względu rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wysokości obciążeń finansowych strony wymierzonych przez organ, a także jej możliwości finansowych, jeżeli strona skarżąca nie wyjaśniła w jakim stopniu mogą one rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresatów zaskarżonych orzeczeń. Kluczowa w tym względzie pozostaje okoliczność, że kara finansowa wymierzona w zaskarżonej decyzji ma charakter pieniężny i z natury rzeczy jest odwracalna, a fakt ewentualnego wcześniejszego uregulowania takiego zobowiązania nie tworzy takiego stanu rzeczy, w którym na skutek wykonania decyzji strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiły skutki trudne do późniejszego odwrócenia. Reasumując należy stwierdzić, że w świetle okoliczności zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu brak jest podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki wymienione w przytoczonym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym brak podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia