III SA/Po 393/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. T. i A. S. na decyzję Wojewody z dnia 10 lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 grudnia 2025 r. nr [...]; 2. stwierdza nieważność decyzji Wojewody z dnia 9 czerwca 2025 r. nr [...]; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących B. T. i A. S., solidarnie, kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją Wojewody z 10 lutego 2026 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. S. oraz B. T. (dalej też jako "inwestorzy", "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 8 grudnia 2025 r. (znak: [...]) o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę schodów zewnętrznych oraz budowę budynku garażowego na nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], [...], [...], [...], ark. 20, obręb [...]), utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z 24 stycznia 2025 r. inwestorzy, zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie pozwolenie na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego o balkony i schody zewnętrzne oraz budowę budynku garażowego wolnostojącego na nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. 20, obręb [...]). Postanowieniem z 4 marca 2025 r. Prezydent Miasta [...] zobowiązał inwestorów do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Pismami z 20 i 27 marca 2025 r. inwestorzy dokonali uzupełnienia, rozszerzając zakres wniosku o działki nr [...], [...] i [...]. Pismem z 14 kwietnia 2025 inwestorzy dokonali uzupełnienia braków. Decyzją z 16 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta [...] udzielił pozwolenia na budowę. Od tej decyzji pismem z 30 kwietnia 2025 r. J. D. wniosła odwołanie. Pismem z 5 maja 2025 r. Prezydent Miasta [...] przekazał akta sprawy wraz z odwołaniem organowi II instancji. Pismem z 26 maja 2025 r. J. D. wycofała odwołanie. Decyzją z 9 czerwca 2025 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z 7 sierpnia 2025 r. Prezydent Miasta [...] zobowiązał inwestorów do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Postanowieniem z 4 września 2025 r. Prezydent Miasta [...] zawiesił postępowanie na wniosek inwestorów. Pismem z 6 października 2025 r. inwestorzy wnieśli uzupełnienie dokumentacji. Postanowieniem z 1 grudnia 2025 r. Prezydent Miasta [...] podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z 8 grudnia 2025 r. Prezydent Miasta [...] odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdza m.in.: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego (...). Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje, zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Badając sprawę w powyższym zakresie, organ odwoławczy w toku rozpatrywania odwołania J. D., stwierdził niezgodność lokalizacji projektowanego garażu z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) - dalej: warunki techniczne, co stało za uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta [...]. W rozstrzygnięciu Wojewody z 9 czerwca 2025 r. wskazano, że ogólną zasadą, jaka wynika z § 12 ust. 1 warunków technicznych, jest nakaz sytuowania budynków w odległości 4 m ścianą z oknami lub drzwiami i 3 m ścianą pełną od granicy działki budowlanej. Przywołując przepisy § 12 ust. 2-4 warunków technicznych oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 lipca 2020 r. (sygn. II SA/Kr 349/20) zwrócono uwagę, że sytuowanie budynku odmiennie od wskazanej wyżej zasady możliwe jest jedynie w ściśle określonych w przypadkach tj. gdy dopuszczono to w planie miejscowym (ust. 2); gdy budynek przylega do budynku na działce sąsiedniej (ust. 3); gdy działka jest węższa niż 16 m (ust. 4 pkt 1); oraz gdy wymiary garażu nie przekraczają 6,5 m długości i 3 m wysokości. Dalej, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. II SA/Go 425/21) zwrócono uwagę, iż przywołane przepisy wykluczają lokalizację budynku w dowolnej odległości od granicy, a nakazują usytuowanie ściśle bezpośrednio przy granicy albo w odległości 1,5 m od niej. Ze względu na projektowanie garażu na terenie leżącym poza miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; przy jednoczesnym braku zbliżenia do budynku sąsiedniego; na działce o szerokości ok. 18 m; garażu o wymiarach 8,8 x 7,5 x 3,73 m (dłg. x szer. x wys.); oraz w odległości ok. 1 m od granicy działek sąsiednich nr [...] i [...]; Wojewoda uznał lokalizację garażu za uchybienie, które winno być naprawione w toku ponownego postępowania organu I instancji. Stosując ww. wykładnię, Prezydent Miasta [...] zobowiązał inwestorów postanowieniem z 7 sierpnia 2025 r. do poprawienia projektu zgodnie z § 12 ust. 1 warunków technicznych. W odpowiedzi na powyższe, inwestorzy 6 października 2025 r. przedstawili zaktualizowany projekt budowlany, który nieznacznie zredukował wymiary garażu do wartości 8 x 7 x 3,5 m, bez zmiany jego lokalizacji względem granic działek nr [...] i [...], a także doprojektowano w nim nawierzchnie utwardzone na działce nr [...]. Dołączono również oświadczenie J. D., jako współwłaścicielki działki nr [...], o wyrażeniu zgody inwestorom na dysponowanie ww. nieruchomością na cele budowlane i sytuowanie garażu w odległości 1 m od jej granicy. Dalej, w wyjaśnieniach inwestorów z 19 marca 2020 r. (data wpływu: 5 grudnia 2025 r.) wskazano, że inwestycja wykracza poza działkę nr [...], wobec tego działki nr [...] i [...] winno traktować się jako jedną działkę budowlaną, a w następstwie tego odległości garażu, wynikające z § 12 warunków technicznych, mają nie dotyczyć granicy między tymi działkami. W odwołaniu natomiast podtrzymano ww. stanowisko, podkreślając, że inwestor złożył oświadczenie do dysponowania na cele budowlane działkami nr [...], [...], [...], [...], stąd należy traktować je jak jedną dużą działkę budowlaną, a w konsekwencji § 12 ust. 1 warunków technicznych należy uznać za spełniony. Zdaniem Wojewody w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystarczy kierować się jedynie wykładnią literalną przepisu § 12 warunków technicznych, a należy wziąć pod uwagę wykładnię celowościową i systemową tego przepisu, a więc cel i sens stosowania przepisu i w tym kontekście należy interpretować pojęcie odległości od granicy działki, przy której stoi przedmiotowy budynek. Normy § 12 warunków technicznych zostały wprowadzone aby chronić interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, a także zapobiegać przyszłym konfliktom, nawet w przypadku uzyskania zgody sąsiada na realizację inwestycji. Formalne włączenie działek sąsiednich, będących we własności innych osób niż inwestorzy, funkcjonalnie i przestrzennie niezależnych względem działki nr [...], w skład oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zmienia stanu faktycznego, jakim jest to, że stanowią one dalej odrębne działki budowlane. Wniosek odmienny, z pewnością nie służyłby zachowaniu wartości, dla których ustanowiono § 12 warunków technicznych. Skargę na powyższą decyzję wywiedli do Sądu A. S. oraz B. T. wnosząc o jej uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego: a) art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, b) art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130), c) § 3 pkt 1a, § 12 ust. 1 pkt 2, § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez błędne uznanie, że projekt zagospodarowania jest sprzeczny z § 12 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w ten sposób, że projektowany jest budynek garażowy o wymiarach 8 m x 7 m x 3,5 m na działce nr [...], na terenie leżącym poza miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy jednoczesnym braku zbliżenia do budynku sąsiedniego, na działce o szerokości ok. 18 m, w odległości ok. 1 m od granicy działek nr [...] i [...], gdy tymczasem projekt zagospodarowania przestrzennego wyznacza jako obszar inwestycji działki nr [...], [...], [...], [...], ark. 20, obręb [...] i tak wyznaczony w projekcie zagospodarowania terenu obszar inwestycji należy uznać za jedną działkę budowlaną w rozumieniu § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym samym projektowany budynek garażowy znajduje się w odległości ponad 3 m od granicy działki budowlanej i spełnia wymóg § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i w konsekwencji istnieje podstawa do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pojęcie "działki budowlanej" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, że "ilekroć w ustawie mowa jest o "działce budowlanej" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Stosownie zaś do art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami należy przez "działkę budowlaną" rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Zgodnie zaś z definicją określoną w § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pod pojęciem działki budowlanej należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, iż tak samo jak kilka działek ewidencyjnych może stanowić działkę budowlaną, tak część działki ewidencyjnej może być w określonych uwarunkowaniach planistycznych, uznana za działkę budowlaną. Zwykłą sytuacją jest wydanie pozwolenia na budowę inwestycji sytuowanej na dwóch odrębnych (ewidencyjnie) działkach gruntu, co do których inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z powyższych względów zdaniem skarżących, teren inwestycji obejmujący kilka działek geodezyjnych nr [...], [...], [...], [...], ark. 20, obręb [...] należy uznać za jedną działkę budowlaną w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W takiej sytuacji projektowany budynek garażowy znajduje się w odległości ponad 3 m od granicy działki budowlanej i spełnia wymóg § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a odmowa pozwolenia na budowę jest bezzasadna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym kontekście Sąd uznał, że skargę w niniejszej sprawie należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów aniżeli wskazane w skardze. Sądowa kontrola legalności, wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie decyzji wydanych z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy i dlatego należało je wyeliminować z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie decyzją z 16 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta [...] udzielił A. S. oraz B. T. pozwolenia na budowę. Od tej decyzji pismem z 30 kwietnia 2025 r. J. D. wniosła odwołanie. Pismem z 5 maja 2025 r. Prezydent Miasta [...] przekazał akta sprawy wraz z odwołaniem organowi II instancji. Pismem z 26 maja 2025 r. J. D. wycofała odwołanie. Decyzją z 9 czerwca 2025 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Organ odwoławczy jest zobowiązany do dokonania oceny decyzji organu I instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym (wyrok NSA z 22 kwietnia 1994 r., I SA 119/94, ONSA 1995, nr 1, poz. 47). Organ odwoławczy jest zobowiązany do stwierdzenia, że cofnięcie odwołania nie wywołuje skutków prawnych, jeżeli decyzja wydana w I instancji narusza prawo lub interes społeczny (wyrok NSA z 20 maja 1998 r., IV SA 1196/96, LEX nr 43272). Odmowa uznania cofnięcia odwołania za skuteczne następuje w formie postanowienia organu odwoławczego. Postanowienie to jest wydawane na podstawie art. 137, a nie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 (wyrok NSA z 18 października 1996 r., I SA/Lu 55/96, LEX nr 28510). Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Skuteczne cofnięcie odwołania oznacza niedopuszczalność rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Następstwem skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, w związku z czym zostaje ono umorzone (wyrok NSA z 14 października 1999 r., I SA 980/98, LEX nr 48565). Podstawą do umorzenia postępowania w przypadku cofnięcia skargi jest art. 137, a nie art. 105 § 2 (wyrok NSA z 22 sierpnia 2000 r., II SA/Gd 1857/98, LEX nr 44232). Dalszym następstwem cofnięcia skargi jest zatem uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję wydaną przez organ I instancji. Należy podkreślić, że strona, która cofnęła odwołanie, tym samym nie wyczerpała środków odwoławczych, które przysługiwały jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wobec czego skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna (wyrok NSA z 18 października 1996 r., I SA/Lu 55/96, LEX nr 28510). Wymaganie wyczerpania przez stronę wnoszącą skargę do sądu administracyjnego środków zaskarżenia przysługujących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie wynika obecnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. Organ odwoławczy ocenia zatem dopuszczalność cofnięcia odwołania na podstawie przesłanek w nim określonych, to jest czy cofnięcie odwołania prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Na organie odwoławczym - w omawianym przypadku - spoczywa zatem obowiązek zbadania zaskarżonej decyzji w kontekście jej legalności, tj. zgodności z prawem, a także zgodności z interesem społecznym. Tego rodzaju ocena powinna znaleźć stosowne odniesienie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Wojewoda miał obowiązek wyjaśnienia, a następnie dania temu wyrazu w uzasadnieniu swej decyzji, dlaczego uznał, że odwołanie J. D. z 30 kwietnia 2025 r. podlegało jednak rozpoznaniu mimo jego cofnięcia dokonanego jeszcze 26 maja 2025 r. Organ odwoławczy powinien rozstrzygnąć "sprawę cofnięcia odwołania" w ten sposób, że albo uwzględni cofnięcie odwołania w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, albo odmówi uwzględnienia cofnięcia odwołania w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie. Ponieważ w sprawie nie zostały wydane żadne rozstrzygnięcia dotyczące oceny dopuszczalności złożonego odwołania i cofnięcia tego odwołania ani też organ II instancji nie dokonał jakiejkolwiek oceny tych czynności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji Wojewody z 9 czerwca 2025 r. Ponieważ kolejne decyzje, będące przedmiotem niniejszej skargi zostały podjęte w następstwie decyzji Wojewody z 9 czerwca 2025 r. wydanej z naruszeniem prawa, należało te decyzje uchylić, albowiem ich merytoryczna ocena byłaby przedwczesna. Na marginesie Sąd wskazuje, że Wojewoda wydając ponownie decyzję z 10 lutego 2026 r. naruszył art. 15 k.p.a. i nie rozpoznał sprawy jej w całokształcie. Organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nie uzasadnił w sposób wyczerpujący swojej decyzji. Uzasadnienie zawiera w głównej mierze streszczenie przebiegu postepowania, zacytowanie przepisów postepowania mających zastosowanie w sprawie oraz przytoczenia treści wyroków WSA. Pomimo faktu, że sprawa dotyczy rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego o balkony i schody zewnętrzne oraz budowę budynku garażowego organ odniósł się jedynie do kwestii usytuowania garażu, pomijając resztę wniosku skarżących. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono w pkt. 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda zobligowany będzie do dokonania oceny, o której mowa w art. 137 zd. drugie k.p.a., a w dalszej kolejności także do uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie w wydanym rozstrzygnięciu.