III SA/Po 381/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia 16 października 2025 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

III SA/Po 381/26 Uzasadnienie Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z 16.10.2025 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku poz. 572 z późniejszymi zmianami, dalej jako k.p.a.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej własność [...] spółka z o.o., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], arkusz mapy 8, obręb [...], dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], z uwagi na to, że taka opinia została już wydana postanowieniem nr [...] z dnia 29.09.2022 roku utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 9.03.2023 roku. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że wnioskiem z dnia 30.09.2025 r. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], arkusz mapy 8, obręb [...] - wystąpiła [...] Spółka z o.o. (dalej jako skarżąca). Ustalono, że wcześniej na wniosek skarżącej z dnia 1.09.2022 r. Burmistrz Miasta [...] wydał postanowieniem nr [...] z dnia 29.09.2022 r. negatywną opinię co do projektowanego podziału w/w nieruchomości z uwagi na to, że jej podział jest niezgodny z ustaleniami § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w P. w rejonie pomiędzy [...], ul. [...], rzeka [...], ul. [...] i ul. [...], obręb [...], ark. 8, 9, 10 i 12 - część A1 zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 16 października 2018 roku, ogłoszoną w Dzienniku Województwa [...] z dnia 25 października 2018 r., poz. [...]. Postanowienie Burmistrza Miasta [...] utrzymane zostało w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 9.03.2023 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który wydane było postanowienie Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia 29.09.2022 r., nadal obowiązuje. Zatem z uwagi na to, że z wnioskiem z dnia 30.09.2025 r. o zaopiniowanie wstępnego podziału nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], arkusz mapy 8, obręb [...] wystąpił jej pełnomocnik oraz z uwagi na to, że obowiązuje ten sam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jaki obowiązywał w dniu wydania przez Burmistrza Miasta [...] postanowienia nr [...] z dnia 29.09.2022 r. zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek z dnia 30.09.2025 r. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie : 1. art. 61a § 1 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wniosek skarżącej dotyczy sprawy tożsamej z tą, która została zakończona postanowieniem Burmistrza Miasta [...] z dnia 29 września 2022 r. nr [...], podczas gdy wniosek z dnia 30 września 2025 r. dotyczy nowego stanu faktycznego oraz projektu podziału nieruchomości, zgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, brak analizy przedstawionego projektu podziału oraz dowolną, a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że zgodnie z §15 m.p.z.p. dla nieruchomości ustalono tymczasowe zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów, przeznaczenie terenu w całości pod parking naziemny niekubaturowy dla zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów osobowych, na potrzeby istniejącego w dniu uchwalenia planu budynku wielorodzinnego, zlokalizowanego na terenie oznaczonym symbolem 8MN, do czasu spełnienia funkcji budynku jako mieszkalnego wielorodzinnego. We wniosku skarżącej z 30 września 2025 r. wprost wskazano, iż projektowany podział został opracowany z uwzględnieniem ustaleń m.p.z.p. Nowy projekt zakłada podział nieruchomości w sposób zgodny z przeznaczeniem planistycznym - w przeciwieństwie do wniosku z 2022 r., który zakładał przeznaczenie nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jednocześnie, stosownie do § 9 ust. 2 pkt 1 lit. j m.p.z.p., dla nowych podziałów działek ustalono minimalną powierzchnię działki wynoszącą 1000 m2. Projekt podziału spełnia ten wymóg. W konsekwencji złożony wniosek dotyczył nowego stanu faktycznego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym nie zachodziła tożsamość sprawy w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2025 r. II SA/Łd 419/25 "Warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta istnieje wówczas gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy. Zmiana okoliczności faktycznych sprawia, że kolejna sprawa jest sprawą nową.". Skoro zatem nowy projekt podziału różni się w sposób istotny od projektu będącego przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 29 września 2022 r. zarówno pod względem celu, jak i zgodności z ustaleniami planu miejscowego, to Burmistrz nie był uprawniony do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. i powinien przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej. W konsekwencji organ pierwszej instancji błędnie uznał, że wniosek skarżącej dotyczy sprawy już rozstrzygniętej, podczas gdy faktycznie dotyczy on innego, zgodnego z m.p.z.p. projektu podziału. Burmistrz, odmawiając wszczęcia postępowania, ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że wniosek z 2025 r. dotyczy tej samej sprawy, co wniosek z 2022 r., nie przeprowadzając żadnej merytorycznej analizy różnic pomiędzy tymi projektami podziału. Tym samym organ zaniechał ustalenia, czy nowy wniosek faktycznie obejmuje identyczny stan faktyczny i prawny, czy też dotyczy nowej sytuacji, w szczególności w kontekście aktualnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ całkowicie pominął wskazany we wniosku cel podziału, w którym wskazano na faktyczne przeznaczenie terenu wynikające z m.p.z.p. Brak odniesienia się do celu podziału, skutkował wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Zaniechanie przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy porównawczej dokumentów złożonych wraz z wnioskiem z 2025 r. z dokumentami stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia z 2022 r. stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które nakazują organowi podejmowanie wszelkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jednocześnie, poprzez przyjęcie założenia o "tożsamości sprawy" bez wskazania jakichkolwiek argumentów faktycznych lub prawnych, organ dopuścił się dowolnej oceny dowodów, sprzecznie z art. 80 k.p.a. W konsekwencji, organ oparł swoje rozstrzygnięcie na niepełnym i błędnie ocenionym materiale dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 15.01.2026 r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium wskazało, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art.61 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Powodem do wydania postanowienia w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przykładowo, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, lub gdy w tej samej sprawie toczy się już postępowanie administracyjne albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym a nie merytorycznym. W niniejszym przypadku wystąpiły właśnie takie okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Mianowicie ostatecznym postanowieniem Kolegium z 9 marca 2023 nr [...] utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości położonej w P. dz.nr [...], a wiec w tożsamej sprawie w porównaniu z obecnym wnioskiem. Zatem w rozpatrywanym przypadku występuje powaga rzeczy osądzonej. Zaistnienie tej przesłanki wymaga ustalenia tożsamości sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa ma miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Natomiast sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym, gdy podstawa prawna rozstrzygnięcia, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają są identyczne. Powaga rzeczy osądzonej istnieje tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między stronami. Taka tożsamość występuje w rozpatrywanej sprawie, z tego względu, że wnioskodawca domaga się ponownie zaopiniowania projektu podziału wyżej wskazanej nieruchomości mimo, że w takim samym stanie prawnym i faktycznym rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii już zapadło i posiada walor ostateczności. Skargę na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 61a § 1 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wniosek Spółki dotyczy sprawy tożsamej z tą, która została zakończona postanowieniem Burmistrza Miasta [...] z dnia 29 września 2022 r. nr [...], podczas gdy wniosek z dnia 30 września 2025 r. dotyczy nowego stanu faktycznego oraz odmiennego projektu podziału nieruchomości, zgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, brak analizy przedstawionego projektu podziału oraz dowolną, a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego. Organ całkowicie pominął dokumentację złożoną wraz z wnioskiem, w tym mapę projektową oraz uzasadnienie zmiany przeznaczenia działki, 3. art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia, zawierające jedynie ogólnikowe stwierdzenia, uniemożliwiające jego kontrolę oraz realizację zasady zaufania obywateli do organów państwa, 4. art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez sporządzenie postanowienia w sposób niespełniający wymogów formalnych aktu administracyjnego, w szczególności poprzez występowanie rozbieżności pomiędzy oznaczeniem członka składu orzekającego w komparycji a podpisem pod postanowieniem. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia 16 października 2025 r. 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych. alternatywnie: w przypadku gdyby Sąd uznał, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy zgodnie z art. 145a § 1 p.p.s.a. wniesiono : 1. o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia 16 października 2025 r. oraz zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] do wydania w określonym terminie decyzji w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału spornej nieruchomości, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu 01 września 2022 r. skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o wstępne zaopiniowanie projektu podziału Nieruchomości, wskazując, iż w wyniku planowanego podziału część nieruchomość przeznaczona zostanie na cele mieszkaniowe, a część zabudowana jest parkingiem. W ramach tego postępowania, Burmistrz wydał negatywną opinię co do projektowanego podziału nieruchomości z uwagi na fakt, że jest on niezgodny z ustaleniami §15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w P. w rejonie pomiędzy [...], ulicą [...], rzeką [...], ulicą [...] i ulicą [...], obręb [...], ark. 8, 9, 10 i 12 - część A1. SKO postanowieniem z dnia 09 marca 2023 r. utrzymało w mocy w/w postanowienie. Zgodnie z §15 m.p.z.p. dla nieruchomości ustalono tymczasowe zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów, przeznaczenie terenu w całości pod parking naziemny niekubaturowy dla zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów osobowych, na potrzeby istniejącego w dniu uchwalenia planu budynku wielorodzinnego, zlokalizowanego na terenie oznaczonym symbolem 8MN, do czasu spełnienia funkcji budynku jako mieszkalnego wielorodzinnego. W złożonym w dniu 30 września 2025 r. wniosku skarżąca wprost wskazała, iż projektowany podział został opracowany z uwzględnieniem ustaleń m.p.z.p. Nowy projekt podziału zakłada podział nieruchomości w sposób zgodny z przeznaczeniem planistycznym. W postępowaniu z wniosku z 2022 r., projekt podziału zakładał oprócz przeznaczenia nieruchomości na parking, również jej przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jednocześnie, stosownie do § 9 ust. 2 pkt 1 lit. j m.p.z.p. dla nowych podziałów działek ustalono minimalną powierzchnię działki wynoszącą 1000 m2. Projekt podziału przedstawiony przez Spółkę spełnia ten wymóg, co zostało wykazane w treści wniosku i w załączonej mapie projektowej. W konsekwencji złożony wniosek dotyczył nowego stanu faktycznego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym nie zachodziła tożsamość sprawy w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. Skoro zatem nowy podział różni się w sposób istotny od projektu będącego przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 29 września 2022 r. i to zarówno pod względem celu, jak i dosłownej zgodności z ustaleniami planu miejscowego, to organ nie był uprawniony do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. i powinien przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej. W konsekwencji organ pierwszej oraz drugiej instancji błędnie uznał, że wniosek Spółki dotyczy sprawy już rozstrzygniętej, podczas gdy faktycznie dotyczy on innego projektu podziału, zgodnego z literalnym brzmieniem m.p.z.p. W konsekwencji nie zachodzą warunki dla przyjęcia tożsamości sprawy w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. Nowy wniosek dotyczy odmiennych okoliczności faktycznych, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co obligowało organ do jego merytorycznego rozpoznania. Odmawiając wszczęcia postępowania, ograniczono się do lakonicznego stwierdzenia, że wniosek z 2025 r. dotyczy tej samej sprawy, co wniosek z 2022 r., nie przeprowadzając żadnej merytorycznej analizy różnic pomiędzy tymi projektami podziału o czy mowa powyżej. Tym samym SKO zaniechało ustalenia, czy nowy wniosek faktycznie obejmuje identyczny stan faktyczny i prawny, czy też dotyczy nowej sytuacji, w szczególności w kontekście aktualnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ całkowicie pominął załączoną przez skarżącą dokumentację - w szczególności nowy wstępny projekt Podziału, aktualną mapę do celów projektowych oraz uzasadnienie wniosku, w którym wskazano na faktyczne przeznaczenie terenu wynikające z m.p.z.p. Brak odniesienia się do tych dokumentów i twierdzeń strony skutkował wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Zaniechanie przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy porównawczej dokumentów złożonych wraz z wnioskiem z 2025 r. z dokumentami stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia z 2022 r. stanowi oczywiste naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie, poprzez przyjęcie założenia o "tożsamości sprawy" bez wskazania jakichkolwiek argumentów faktycznych lub prawnych, organ dopuścił się dowolnej oceny dowodów, co pozostaje w sprzeczności z art. 80 k.p.a. W konsekwencji, SKO oparł swoje rozstrzygnięcie na niepełnym i błędnie ocenionym materiale dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazano, że zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. wymaga ustalenia tożsamości sprawy pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Jednak SKO w żaden sposób nie odniosło się do kluczowego argumentu Spółki, że wniosek z dnia 30 września 2025 r. dotyczy innego przeznaczenia nieruchomości niż wskazany we wcześniejszym postępowaniu, literalnie zgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zmiana przeznaczenia nieruchomości stanowi istotną modyfikację stanu faktycznego i prawnego, ponieważ: 1. nowy projekt przewiduje Podział Nieruchomości w sposób literalnie zgodny z obowiązującym m.p.z.p. (§ 15), podczas gdy wniosek z 2022 r. zakładał zarówno przeznaczenie na parking jak i na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, 2. doprecyzowanie przeznaczenia nieruchomości w ramach podziału wpływa na prawa i obowiązki strony w zakresie sposobu jej zagospodarowania, realizacji inwestycji oraz obowiązków wobec organów administracji planistycznej. 3. stan faktyczny, który ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (tj. zgodność projektu z m.p.z.p.), jest odmienny od tego, który był podstawą postanowienia z 2022 r. Podkreślono, że w postanowieniu z dnia 29 września 2022 r. jedyną przesłanką odmowy wydania pozytywnej opinii w przedmiocie podziału nieruchomości była niezgodność projektowanego podziału z obowiązującym m.p.z.p. w zakresie oznaczenia fragmentu nieruchomości przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową. W złożonym w dniu 30 września 2025 r. wniosku przedstawiono projekt podziału zakładający wyłącznie przeznaczenie pod zabudowę parkingiem, co jest przeznaczeniem w całości literalnie zgodnym z obowiązującym m.p.z.p., co oznacza, że przesłanka stanowiąca podstawę wcześniejszej odmowy nie występuje w nowym stanie faktycznym. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie nie spełnia wymogów ustawowych. Uzasadnienie ogranicza się do ogólnikowych, lakonicznych stwierdzeń, które nie odnoszą się do stanu faktycznego sprawy, podniesionej przez skarżącą argumentacji ani nie wyjaśniają przesłanek oddalenia wniosku. W szczególności SKO nie wykazało, dlaczego różnice wskazane przez skarżącą, nie uzasadniają uznania sprawy za odrębną, co stanowi istotny brak merytorycznej analizy organu. W takiej sytuacji szczególnie istotne było przedstawienie w uzasadnieniu szczegółowej analizy porównawczej obu wniosków oraz jednoznaczne wykazanie, że organ dokonał samodzielnej, aktualnej oceny materiału przedstawionego przez skarżącego. Brak takiej analizy prowadzi do wniosku, że uzasadnienie nie spełnia standardów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucono także, że zaskarżone postanowienie nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych w art. 107 § 1 k.p.a., gdyż w komparycji postanowienia wskazano jako członka składu orzekającego osobę o imieniu i nazwisku A. K., natomiast podpis pod rozstrzygnięciem widnieje w imieniu osoby o odmiennych danych osobowych - A. M.. Tego rodzaju rozbieżność uniemożliwia stronie ustalenie, kto faktycznie brał udział w wydaniu postanowienia, a tym samym podważa pewność co do prawidłowości działania organu odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Podkreślono, że nowa, kolejna deklaracja o sposobie zagospodarowania wydzielonych działek nie zmienia tożsamości sprawy podziałowej. Podział ma charakter jedynie ewidencyjny (geodezyjny i wszelkie kwestie dotyczące przyszłego zainwestowania na danym terenie nie mogą świadczyć o zmianie stanu faktycznego): Przy podziale dokonywanym na podstawie art. 93 u.g.n., organ bada zgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jeśli plan dopuszcza dany podział, deklaracja inwestora o tym, co konkretnie postawi na działce (np. parking), jest na tym etapie prawnie nieistotna. Skoro geometria podziału (liczba działek, ich granice i powierzchnia) jest identyczna jak w poprzednim wniosku, to przedmiot rozstrzygnięcia się nie zmienił. Jeśli poprzednia decyzja odmowna jest ostateczna, organ nie może orzekać w tej samej sprawie tylko dlatego, że wnioskodawca dopisał uzasadnienie funkcjonalne, które nie wpływa na parametry geodezyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 15.01.2026 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] z 16.10.2025 r. nr [...], wydane na podstawie art. 61a k.p.a., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej własność [...] spółka z o.o., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], arkusz mapy 8, obręb [...], dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], z uwagi na to, że taka opinia została już wcześniej wydana postanowieniem nr [...] z dnia 29.09.2022 r. utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 9.03.2023 r. W pierwszej kolejności wskazać należy na to, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Istotą rozpoznawanej sprawy jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności przepisy art. 93 i art. 97 przywołanej ustawy. Niespornym jest, że przedmiotowa działka nr [...] położona jest na terenie dla którego Rada Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia 16 października 2018 roku, ogłoszoną w Dzienniku Województwa [...] z dnia 25 października 2018 roku, poz. [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w P. w rejonie pomiędzy [...], ul. [...], rzeka [...], ul. [...] i ul. [...], obręb [...], ark. 8, 9, 10 i 12 - część A1. Zgodnie z § 15 m.p.z.p. w zakresie sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów ustala się, dla terenu 9MN, przeznaczenie terenu w całości pod parking naziemny niekubaturowy dla zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów osobowych, na potrzeby istniejącego w dniu uchwalenia planu budynku wielorodzinnego, zlokalizowanego na terenie oznaczonym symbolem 8MN, do czasu spełnienia funkcji budynku jako mieszkalnego wielorodzinnego. W przypadku gdy nieruchomość położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W myśl bowiem art. 93 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1 zd. 1). Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (ust. 4). Opinię wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust. 5). Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział (art. 96 ust. 1). W art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. przyjęto unormowanie, że wskazany organ opiniuje proponowany podział nieruchomości, wyrażając opinię w formie postanowienia, którego przedmiotem jest wyłącznie zgodność proponowanego podziału z planem miejscowym. Uzyskanie pozytywnej opinii w przedmiocie podziału w tym zakresie jest zatem warunkiem wstępnym do wydania decyzji o podziale nieruchomości. Przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że postanowienie opiniujące zgodność projektowanego podziału z treścią planu miejscowego jest wydawane tylko w postępowaniu podziałowym prowadzonym na wniosek strony. Nie ma bowiem uzasadnionej potrzeby by ten sam organ, który zatwierdza podział nieruchomości, odrębnie wypowiadał się o zgodności tego podziału z ustaleniami planu miejscowego. W takiej sytuacji wystarczy ocena organu, że wymagana zgodność występuje, Stanowisko to, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela. Podkreślić jednak należy, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do merytorycznej oceny wniosku, lecz organ I instancji procesowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wcześniej kryteriów stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę prawną wydania kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia, czyli postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. II GSK 735/12 wyjaśnił, że użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte" wskazuje, że przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. musi być więc oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Przez to postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stanowi jedynie formalne rozstrzygnięcie stwierdzające zaistnienie trwałej przeszkody do procedowania. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania, czyli - po pierwsze - gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną i - po wtóre - jeżeli z "jakichkolwiek innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Pierwsza podstawa unormowana w art.61a § 1 k.p.a. niewątpliwie nie ma zastosowania w kontrolowanej sprawie. Organy przyjęły, że w kontrolowanej sprawie występuje druga z podstaw unormowanych w art.61a § 1 k.p.a. Do "innych uzasadnionych przyczyn" zaliczyć można sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie (res iudicata) lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Przesłanki te mają charakter samoistny, co oznacza, że wystąpienie jednej zamyka dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie. Wskazane w zacytowanym przepisie "inne uzasadnione przyczyny", to bez wątpienia także stan res iudicata, czyli funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej przedmiotu sprawy lub gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy takiego postępowania, które już się toczy przed właściwym organem administracji. Nie ulega wątpliwości, że nie można ponownie żądać wszczęcia postępowania w sprawie już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną, bądź gdy toczy się już postępowanie administracyjne dotyczące tego samego przedmiotu. Organ nie może w postanowieniu wydanym na podstawie 61a § 1 k.p.a. zawrzeć wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, wydane w trybie art. 61a § 1, ma bowiem charakter rozstrzygnięcia formalnego, a nie merytorycznego. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania. Przeszkoda wszczęcia postępowania musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie musi wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Doktryna i orzecznictwo sądowe są zgodne co do tego, że warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Jak trafnie wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 10.06.2025 r. o sygn. II SA/Łd 419/25 (publ. CBOSA) tożsamość ta istnieje wówczas gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy. Zmiana okoliczności faktycznych sprawia, że kolejna sprawa jest sprawą nową (por. np. wyrok NSA z 6 lipca 2020 r., I OSK 3032/19, orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak słusznie wskazał NSA w swym wyroku z z dnia 02 lipca 2025 r. o sygn. II OSK 467/23, publ. LEX nr 3902414, aby stwierdzić istnienie tożsamości sprawy, należy ustalić, czy wnioskodawca powołuje się na nowe okoliczności, nie będące przedmiotem analizy w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, czy też na okoliczności stanowiące podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie już rozstrzygniętej, mając przy tym na względzie złożone przez niego dowody. Co istotne, niezmienność stanu faktycznego przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać wyłącznie w odniesieniu do tzw. faktów prawotwórczych, czyli takich, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sprawy będą bowiem tożsame wówczas, gdy m.in. stan faktyczny, który był podstawą rozstrzygnięcia o ich meritum, okazał się taki sam. Innymi słowy, chodzi o taki stan faktyczny, od którego zależy treść rozstrzygnięcia sprawy ujętego w decyzji administracyjnej, tj. okoliczności faktyczne, które były podstawą do stwierdzenia konkretyzowanych w decyzji uprawnień i obowiązków. Jednocześnie należy mieć na względzie, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. To, że strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej odnośnie ustalenia danego faktu, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie przeszkodą do wszczęcia postępowania w odniesieniu do wniosku skarżącej z dnia 30 września 2025 r. - w ocenie organów administracji obu instancji - był fakt wydania przez Burmistrza Miasta [...] w dniu 29.09.2022 r. ostatecznego postanowienia nr [...] zawierającego negatywną opinię co do projektowanego podziału w/w nieruchomości z uwagi na to, że jej podział jest niezgodny z ustaleniami § 15 miejscowego planu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do oceny, czy występuje tożsamość spraw wszczętych : - z wniosku [...] sp. z o.o. z 1 września 2022 r. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału działki nr [...], ark. 8 , obręb [...] – dalej jako: "postępowanie nr [...]"; - z wniosku [...] sp. z o.o. z 30 września 2025 r. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału działki nr [...], ark. 8 , obręb [...] – dalej jako: "postępowanie nr [...]". Postępowanie nr [...] zakończyło się wydaniem przez SKO w [...] w dniu 09 marca 2023 r. ostatecznego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji. Nie ulega wątpliwości, że w obu sprawach - zainicjowanej wnioskiem z dnia 01 września 2022 r., do której odnosi się postanowienie Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia 29.09.2022 r., jak i zainicjowanej wnioskiem z dnia 30 września 2025 r. - występuje ten sam podmiot, bowiem wnioskodawcą jest skarżąca spółka. W obu wnioskach skarżąca wnosiła o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej własność [...] spółka z o.o., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. Tożsamy jest więc także przedmiot. Jak już wspomniano warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta istnieje wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W ocenie Sądu organy przedwcześnie przyjęły, że sprawy w postępowaniu nr [...] i w postępowaniu nr [...] są tożsame. Niewątpliwie w obu sprawach : - występują te same podmioty w sprawie, czyli Burmistrz Miasta i Gminy [...] jako organ, a jako wnioskodawca [...] sp. z o.o., - obydwa wnioski dotyczą zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki nr [...], ark. 8 , obręb [...], a więc tego samego przedmiotu; - w treści wniosku z postępowania nr [...] wskazano, że: "Podziału nieruchomości dokonuje się w celu zgodnie z MPZP." - w treści wniosku z postępowania nr [...] wskazano, że: "Podziału nieruchomości dokonuje się w celu wydzielenie działek na podstawie Uchwały Nr [...] z dnia 2018-10-16". W ocenie Sądu mimo innego sformułowania językowego znaczenie powyższych wyrażeń jest tożsame, ponieważ w obu przypadkach wskazuje, że planowany podział ma nastąpić zgodnie z ww. uchwałą. - zaproponowany podział działki nr [...] na załącznikach graficznych jest tożsamy i obejmuje podział działki na 3 części o powierzchni: 0,1000 ha, 0,1000 ha, 0,1633 ha (w załączniku w postępowaniu nr [...] przed wartościami zamieszczono przedrostek: "ca", jednak nie ma to wpływu na różnicowanie tych projektów); Zasadny jednak jest zarzut skarżącej dotyczący nie odniesienia się Kolegium do "kluczowego argumentu Spółki, że wniosek z dnia 30 września 2025 r. dotyczy innego przeznaczenia Nieruchomości niż wskazany w Postępowaniu 1, literalnie zgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP). Zmiana przeznaczenia nieruchomości stanowi istotną modyfikację stanu faktycznego i prawnego, ponieważ: 1. nowy projekt przewiduje podział Nieruchomości w sposób literalnie zgodny z obowiązującym MPZP (§ 15), podczas gdy wniosek z 2022 r. zakładał zarówno przeznaczenie na parking, jak i na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, 2. doprecyzowanie przeznaczenia Nieruchomości w ramach Podziału wpływa na prawa i obowiązki strony w zakresie sposobu zagospodarowania Nieruchomości, realizacji inwestycji oraz obowiązków wobec organów administracji planistycznej. 3. stan faktyczny, który ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (tj. zgodność projektu z MPZP), jest odmienny od tego, który był podstawą postanowienia z 2022 r." Co prawda treści wniosków z 2022 r. i z 2025 r. w istocie są tożsame i nie wynika z nich wprost sposób przeznaczenia nieruchomości, to jednak należy pamiętać, że sąd administracyjny dokonuje oceny na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego. Z treści uzasadnienia postanowienia Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia 29.09.2022 r., zawierającego negatywną opinię co do projektowanego podziału w/w nieruchomości, jak i z uzasadnienia utrzymującego w mocy to postanowienie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 9.03.2023 r., wynika, że wnioskowany w 2022 r. podział nieruchomości przewidywał przeznaczenie trzech nowo wydzielonych działek pod zabudowę mieszkaniową, co jest sprzeczne z § 15 m.p.z.p. Tak więc o ile niewątpliwie w obydwu postępowaniach występują te same podmioty w sprawie, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, to przedwcześnie organy przyjęły, że występuje niezmieniony stan faktyczny w kontrolowanej sprawie. Bowiem w postępowaniu nr [...] organy brały pod uwagę nie tylko samą treść wniosku z 29.09.2022 r., lecz także dokumenty z których wynikało, że projektowane działki przeznaczone będą pod zabudowę mieszkaniową. W kontrolowanej sprawie organy analogicznie nie mogą się opierać wyłącznie na samej treści wniosku (jak to uczyniono), lecz także na załączonych do niego dokumentach na podstawie których powinny ocenić także planowany sposób zagospodarowania projektowanych działek, skoro sposób zagospodarowania oceniały w postępowaniu z 2022 r. Skarżąca spółka w zażaleniu argumentowała, że wniosek z 30.09.2025 r. dotyczył nowego stanu faktycznego, gdyż nie przewidywał na nowo wydzielonych działkach zabudowy mieszkaniowej, lecz zgodnie z § 15 m.p.z.p. parkingi. Organy obu instancji w kontrolowanej sprawie nie oceniły kwestii sposobu zagospodarowania przewidywanego w postępowaniu nr [...] i nie oceniły czy jest on tożsamy. Nie ustaliły też, czy skarżąca spółka istotnie na nowo wydzielonych działkach zgodnie z wnioskiem i projektem podziału z 30.09.2025 r. przewiduje wyłącznie parkingi w odróżnieniu od projektu będącego przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 29 września 2022 r. i jakie ma to znaczenie dla sprawy. Odnosząc się do zarzutu skargi, że w komparycji zaskarżonego postanowienia SKO wskazano jako członka składu orzekającego osobę o imieniu i nazwisku A. K., natomiast podpis pod rozstrzygnięciem widnieje w imieniu osoby o odmiennych danych osobowych - A. M. Sąd wskazuje, że jest on niezasadny. Jak bowiem wynika z pisma SKO w [...] z 21.05.2026 r., stanowiącego odpowiedź na zapytanie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu SKO w [...] omyłkowo wskazano w komparycji jako członka składu orzekającego A. K., gdyż powinno być A. M.. Kolegium wyjaśniło, że A. K. zmieniła nazwisko, obecnie nazywa się A. M. i jest etatowym członkiem Kolegium oraz jego Wiceprezesem. Sąd nie widzi powodu, by kwestionować tą informację. Podpisy pod rozstrzygnięciem oraz na protokole z posiedzenia Kolegium są prawidłowe. W tej sytuacji w ocenie Sądu uchybienie to ma znamiona omyłki pisarskiej i nie jest uchybieniem istotnym, mającym wpływ na wynik kontrolowanej sprawy, gdyż podpisy w istocie złożyła ta sama osoba uprawniona do ich złożenia. Z opisanych powodów Sąd orzekł jak w wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę organy będą zobowiązane do uwzględnienia ww. oceny prawnej przedstawionej przez Sąd, przy czym Sąd nie przesądza, jakie rozstrzygnięcie ma zapaść w ramach ponownego rozpatrywania sprawy przez organy, gdyż będzie to uzależnione od poczynionych ponownie przez organy ustaleń zwłaszcza w zakresie stanu faktycznego zgodnie z wymogami określonymi w przepisach k.p.a., zwłaszcza zaś w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przyjęte w sprawie rozstrzygnięcie organy uzasadnią stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji (pkt 1 sentencji wyroku). O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., w wysokości 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi.