III SA/Po 376/19

Dnia 10 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi Wielobranżowego Przedsiębiorstwa "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania oddala skargę

Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: DIAS) po rozpatrzeniu zażalenia Wielobranżowego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "strona", "spółka") na postanowienie tego organu z [...] lutego 2019 r., nr [...], pozostawiające podanie spółki bez rozpatrzenia, utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Spółka [...] grudnia 2018 r. wystąpiła do DIAS z kolejnym żądaniem wyznaczenia terminu rozprawy. DIAS pismem z [...] stycznia 2019 r. wezwał spółkę na podstawie art. 169 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) do uzupełnienia podania, jako nie spełniającego wymogów określonych przepisami prawa. Jednocześnie pouczono stronę, że w razie nieusunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wskazanego braku podanie – na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej – pozostawione zostanie bez rozpatrzenia. Wezwanie doręczono [...] stycznia 2019 r. Pozostało ono bez odpowiedzi. DIAS postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...], pozostawił podanie spółki bez rozpatrzenia. Na skutek złożonego zażalenia DIAS – utrzymując w mocy ostatnio wskazane postanowienie – stwierdził, że stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy nie zawierał uzasadnienia potrzeby jej przeprowadzenia. Strona nie wskazała okoliczności, jakie jej zdaniem powinny być wyjaśnione ani czynności, jakie powinny być dokonane na rozprawie. Z uwagi na nieuzupełnienie w terminie rzeczonego wniosku pozostawiono go bez rozpatrzenia. W skardze do tut. Sądu spółka wystąpiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc, że DIAS błędnie uznał, że postępowanie powinno być prowadzone na podstawie Ordynacji podatkowej i strona nie miała prawa wystąpić o przeprowadzenie rozprawy na podstawie ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."). W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. W piśmie procesowym z [...] września 2019 r. spółka podniosła, że uznanie jej za podatnika podatku akcyzowego i stronę postępowania stanowi – w świetle prawa unijnego – rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością zaskarżonego postanowienia. Stanowisko to spółka chciała przedstawić na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu do jakiego doszło w kontrolowanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy DIAS prawidłowo uznał, że wniosek skarżącej spółki zawarty w piśmie z [...] grudnia 2018 r. o przeprowadzenie rozprawy obarczony jest brakami formalnymi, do których zastosowanie znajduje art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, a także, czy w związku z ich nieuzupełnieniem w wyznaczonym terminie wniosek ten podlegał pozostawieniu bez rozpatrzenia stosownie do art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W oparciu o ostatnio przywołaną podstawę prawną DIAS pismem z [...] stycznia 2019 r. wezwał skarżącą o uzupełnienie wniosku z [...] grudnia 2018 r. We wniosku o przeprowadzenie rozprawy, co wynika z art. 200a § 2 Ordynacji podatkowej, strona uzasadnia bowiem potrzebę przeprowadzenia rozprawy, wskazuje jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie. Jak słusznie zauważył DIAS elementów tych wniosek skarżącej nie zawierał. Pomimo skutecznego doręczenia rzeczonego wezwania spółka w wyznaczonym terminie nie uzupełniła wskazanych braków, a DIAS prawidłowo – w oparciu o art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej – postanowił o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia. Brak jest w tych okolicznościach podstaw do uznania, aby doszło do takiego naruszenia prawa, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia rozpatrywanej skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 bądź pkt. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Nie jest przy tym zasadna argumentacja strony, zgodnie z którą złożony wniosek – zważywszy zresztą na jego treść, w której wprost przywołano art. 89 § 1 K.p.a. – powinien być rozpatrzony na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zaś Ordynacji podatkowej. Stronie umyka bowiem to, że ze spornym wnioskiem wystąpiła ona w toku postępowania prowadzonego w oparciu o Ordynację podatkową, a konkretnie rzecz ujmując na etapie postępowania zażaleniowego, jakie zostało przez nią zainicjowane w związku z postanowieniem DIAS o pozostawieniu bez rozpoznania poprzedniego wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Nie może także odnieść zamierzonego skutku argumentacja strony, poprzez którą próbuje ona obecnie uzasadnić potrzebę przeprowadzenia rozprawy. Instytucja uregulowana w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej sprowadza się do wyznaczenia stronie terminu, w którym strona powinna usunąć stwierdzone przez organ braki formalne wniosku. Przekroczenie tego terminu powoduje konsekwencje ujęte w art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, a więc prowadzi do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Nie można zatem uznać, aby do skutecznego usunięcia tych braków mogło dojść w terminie późniejszym, w tym zwłaszcza na dalszych etapach postępowania, bowiem czyniłoby to termin nakreślony stosownie do art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej zbytecznym. W tych okolicznościach, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.