III SA/Po 369/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 17 grudnia 2024 r. nr XI/75/2024 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kępno dla obszaru miasta Kępno 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy Kępno na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Rada Miejska w Kępnie, w dniu 17 grudnia 2024 roku, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) w związku z art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465; zm.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1572), podjęła uchwałę Nr XI/75/2024 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kępno dla obszaru miasta Kępno. Wojewoda Wielkopolski, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, pismem z dnia 14 kwietnia 2025 roku, wystąpił do sądu administracyjnego ze skargą na powyższą Uchwałę i zażądał stwierdzenia jej nieważność w całości, a także zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Wojewody zaskarżona Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał, że: 1. W uchwale przyjęto przeznaczenie terenów niezgodne z oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kępno w zakresie: a) terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej o symbolach 3MNW-MNB, 4MNW-MNB i 61MNW-MNB, które wyznaczono na obszarze terenów zieleni oznaczonych w studium symbolem Z; b) terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub usług o symbolu 4MNW-U, który wyznaczono na obszarze terenu zieleni oznaczonego w studium symbolem Z; c) terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług o symbolu 29MN-U, który wyznaczono na obszarze terenu zieleni oznaczonego w studium symbolem Z; d) terenu zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej o symbolu 26MNW-MNB, który wyznaczono na obszarach terenów usługowych i zieleni, oznaczonych w studium symbolami U i Z; e) terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej o symbolu 24MNS, który wyznaczono na obszarze terenów zieleni, oznaczonych w studium symbolem Z; f) terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o symbolu 3MW, który wyznaczono na obszarze terenów produkcyjno-usługowych, oznaczonych w studium symbolem PU; g) terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług o symbolu 32MN-U, który wyznaczono na obszarze terenów produkcyjnych, oznaczonych w studium symbolem P; h) terenu parkingu o symbolu 6KOP, który wyznaczono na obszarze terenów zieleni, oznaczonych w studium symbolem Z. 2. Części tekstowa uchwały jest niezgodna z rysunkiem planu, gdyż: a) dla terenów wyznaczonych na rysunku planu o symbolach: 92MNW-MNB, 18MW-U i 54U, brakuje ustaleń w tekście uchwały; b) tereny, dla których ustalono w tekście uchwały szczegółowe przeznaczenie i zasady zagospodarowania, oznaczone symbolami: 15U (§ 65), 13P (§ 66) i 10KDZ (§ 68), nie zostały wyznaczone na rysunku planu; c) teren oznaczony symbolem 4IC, dla którego ustalono w tekście uchwały szczegółowe przeznaczenie i zasady zagospodarowania, nie został oznaczony symbolem na rysunku planu; d) w § 27 i § 30 uchwały ustalono odmienne wskaźniki i zasady zagospodarowania dla tego samego terenu oznaczonego symbolem 18MW; e) w § 30 i § 31 uchwały ustalono odmienne wskaźniki i zasady zagospodarowania dla dwóch wyznaczonych na rysunku planu terenów oznaczonych tym samym symbolem 24MW-U; f) ustalenia widoczne na rysunku planu, na każdym z jego 55 arkuszy, są niekompletne z powodu zasłonięcia ich części blokami tekstowymi z białym tłem zawierającymi nazwę planu, numer załącznika i skalę rysunku; g) w wersji elektronicznej uchwały przekazanej do nadzoru Wojewody, która została opublikowana 15 stycznia 2025 roku w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 2025 r. pod poz. 500, dwukrotnie powtórzono treść arkusza rysunku nr 32, przez co rysunek planu jest niekompletny, nie zawiera treści graficznej arkusza nr 33. 3. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub mieszkaniowej wielorodzinnej pierzejowej o symbolu MN-MWK przyjęte zostały standardy akustyczne określone przepisami odrębnymi jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. 4. W tekście uchwały występują niezgodności oraz ustalenia niejednoznaczne i zbędne, gdyż: a) w § 7 pkt 4 lit. d) uchwały ustalono standardy akustyczne dla terenów oznaczonych symbolami MN-US i ZP-ZP, dla których nie ma w uchwale żadnych innych ustaleń i które nie występują na rysunku planu; b) w § 11 pkt 1 uchwały ustalono sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów w odniesieniu do "terenów i obiektów podlegających ochronie w myśl ustawy o ochronie i opiece nad zabytkami - zgodnie z § 7", gdy tymczasem w § 7 uchwały znajdują się postanowienia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody oraz zasad kształtowania krajobrazu; c) w § 11 pkt 2 uchwały ustalono, w zakresie sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, "zakazy, ograniczenia i nakazy, zgodnie z przepisami odrębnymi oraz zgodnie z § 6 pkt 8", gdy tymczasem w § 6 pkt 8 uchwały znajdują się postanowienia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego o treści: "dopuszcza się przebudowę lub nadbudowę budynków istniejących w dniu wejścia w życie planu, w tym zlokalizowanych w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki oraz w granicach działek, zgodnie z przepisami odrębnymi"; d) w § 16 pkt 1 uchwały ustalono stawkę procentową stanowiącą podstawę do określenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust 4 ustawy, dla terenu oznaczonego symbolem MN-US, dla którego nie ma w uchwale żadnych innych ustaleń i który nie występuje na rysunku planu; e) w § 46 pkt 3 lit. d) tiret pierwsze i w § 46 pkt 3 lit. f) tiret pierwsze ustalono dla terenów usług i handlu oznaczonych symbolem UH: "maksymalny udział powierzchni zabudowy: - 80% z zastrzeżeniem ppkt. b)" i "minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej: 20% z zastrzeżeniem ppkt. b", gdy ustalenie z § 46 pkt 3 lit. b) uchwały dotyczy minimalnej powierzchni nowowydzielonych działek dla terenu UH; f) w § 58 uchwały teren usług biurowych i administracji lub usług edukacji o symbolu UA-UE został opisany jako "teren usług kultury i rozrywki lub usług edukacji"; g) w § 91 uchwały tereny komunikacji pieszo-rowerowej lub zieleni urządzonej o symbolu KP-ZP opisano jako "tereny zieleni urządzonej"; h) w § 92 uchwały teren parkingu lub zieleni urządzonej o symbolu KOP-ZP, opisano jako "teren zieleni urządzonej"; i) w § 63 pkt 4 lit. e) i f) uchwały, dla terenu usług lub parkingu o symbolu U-KOP, ustalono oddzielnie wskaźniki intensywności zabudowy dla każdego z przeznaczeń, gdy zamiar ustalenia osobnych wskaźników zagospodarowania dla dwóch przeznaczeń powinien być przesłanką wyznaczenia dla nich osobnych terenów; j) w § 64 pkt 4 lit. b) i c) uchwały, dla terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub parkingu o symbolu MW-KOP ustalono osobno dla każdego z przeznaczeń dwa różne wskaźniki intensywności zabudowy, gdy zamiar ustalenia osobnych wskaźników zagospodarowania dla dwóch przeznaczeń powinien być przesłanką wyznaczenia dla nich osobnych terenów; k) w § 73 uchwały ustalono zasady zagospodarowania dla terenów komunikacji kolejowej o symbolach od 1KKK do 11KKK oraz w ramach przeznaczenia uzupełniającego dopuszczono na tym terenie realizacje: drogi kolejowej, budynków, budowli i urządzeń przeznaczonych do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych oraz przewozu osób i rzeczy, jednak pomimo dopuszczenia realizacji budynków i budowli w uchwale nie ustalono żadnych wskaźników ani parametrów takiej zabudowy, l) w ust. 1 i ust. 2 załącznika nr 3 (opisanego również jako załącznik nr 60) do uchwały określono sposób i zasady realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych wspólnoty, które należą do zadań własnych miasta i gminy. Jednak w ust. 3 tego załącznika znajduje się zapis że: "na terenie objętym planem nie wystąpią inwestycje z zakresu infrastruktury technicznej, które należ do zadań własnych gminy, a zatem koszt realizacji infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, a zatem koszty realizacji niezbędnej infrastruktury technicznej będą należały do właścicieli nieruchomości". 5. W § 36 pkt 3 lit. b), § 38 pkt 3 lit. c) oraz § 41 pkt 3 lit. b) uchwały ustalony został "zakaz wtórnego podziału nieruchomości" lub "zakaz wtórnego podziału działki", gdy w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb jedynie minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Wojewoda wskazał ponadto, że poza powyższymi istotnymi naruszeniami stwierdził w uchwale również naruszenia zasad sporządzania planu o charakterze nieistotnym. W § 62 pkt 4 lit. a) i b) uchwały ustalono dla terenu rzemiosła i usług lub elektroenergetyki o symbolu UL-IE sprzeczne wskaźniki maksymalnego udziału powierzchni zabudowy (60%) i maksymalnej intensywności zabudowy (0,2), co nie wyklucza jednak możliwości zagospodarowania terenu w granicach wyznaczonych przez wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy. Treść załącznika nr 2 do uchwały (opisany również jako załącznik nr 59), zawierający rozstrzygnięcia Rady Miejskiej w Kępnie w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu uchwały, stanowi wierne powtórzenie treści dokumentów o sposobie rozpatrzenia tych uwag przez Burmistrza. Analiza treści uchwały i dokumentacji prac planistycznych ujawnia jednak, że do projektu uchwały wprowadzono zmiany zgodne z treścią rozstrzygnięć Burmistrza odnośnie uwag wniesionych do projektu planu. W odpowiedzi na skargę Gmina Kępno wniosła o jej oddalenie w części, w jakiej organ nadzoru domaga się stwierdzenia nieważności uchwały w całości. W ocenie Gminy ewentualne wątpliwości co do wybranych zapisów uchwały mogą zostać usunięte poprzez ich uchylenie w drodze orzeczenia sądu administracyjnego, bez konieczności eliminowania całego aktu z obrotu prawnego. W uzasadnieniu zgłoszonego żądania Gmina podniosła i wyjaśniła co następuje. 1) Zarzuty, że zapisy uchwały naruszają ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego pozostają całkowicie nieuzasadnione i nie znajdują potwierdzenia ani w stanie faktycznym, ani w obowiązującym orzecznictwie. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako dokument strategiczny, wyznacza ogólne kierunki rozwoju przestrzennego gminy. Nie jest ono aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają charakter kierunkowy, co oznacza, że nie podlegają bezpośredniemu odwzorowaniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ gminy, jako uprawniony podmiot planistyczny, ma możliwość dokonywania autointerpretacji ustaleń studium, pod warunkiem zachowania spójności z polityką przestrzenną gminy. Przyjęte w planie rozwiązania pozostają w pełni zgodne z kierunkowymi ustaleniami studium, mieszcząc się w dopuszczalnych granicach samodzielności planistycznej gminy, prawa rady gminy do autointerpretacji studium. Terenom o symbolach 3MNW-MNB, 4MNW-MNB, 61MNW-MNB, 4MNW-U oraz 29MN-U, w studium częściowo oznaczonym jako tereny zieleni, przypisano w planie przeznaczenie mieszkaniowe jednorodzinne lub mieszkaniowe z usługami. Jednak granice terenów wyznaczonych w zaskarżonym planie pozostają tożsame z granicami określonymi w uprzednio obowiązującym planie miejscowym, który utracił moc z chwilą uchwalenia zaskarżonego aktu. Zachowano funkcje terenów wynikającą z poprzednich ustaleń planistycznych oraz wówczas obowiązującego studium, a nie studium z 2022 roku. Obszary oznaczone na rysunku studium jako tereny zieleni obejmują niewielkie powierzchnie i nie stanowią strategicznych obszarów zielonych o istotnym znaczeniu w skali miasta lub gminy. Nie doszło do radykalnej zmiany funkcji. Obowiązujące studium dopuszcza zmianę przebiegu granic terenów wyznaczonych w studium poprzez dopasowanie do aktualnych podziałów geodezyjnych, klasyfikacji gruntów, a także dróg i innych, ciągów komunikacyjnych. Tereny o symbolach 26MNW-MNB i 24MNS pozostają tożsame z granicami określonymi w poprzednio obowiązującym planie, który utracił moc z chwilą uchwalenia zaskarżonego aktu. Teren o symbolu 3MW to obszar objęty uchwałą nr XIII/80/2019 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 29 października 2019 roku, którą ustalono lokalizację inwestycji mieszkaniowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2018 roku o ułatwieniach w przygotowywaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Taka decyzja zapadła w zgodności ze studium zatwierdzonym uchwałą Nr XXXVI/222/2013 z dnia 11 kwietnia 2013 roku, w którym omawiany teren znajdował się w jednostce bilansowej M – oznaczającej wielofunkcyjne tereny osadnicze, co obejmowało również funkcje mieszkaniową. Wojewoda odniósł się jedynie do ostatniego, obowiązującego studium przyjętego dopiero w 2022 roku, nie biorąc pod uwagę zachodzącego w gminie Kępno procesu ciągłej aktualizacji dokumentów planistycznych. Teren o symbolu 32MN-U został oznaczony w studium jako produkcyjny lub produkcyjno-usługowy (symbol PU lub P). Jednak studium, jako dokument o charakterze strategicznym, nie wyklucza możliwości elastycznego dostosowania funkcji terenów do aktualnych uwarunkowań lokalnych. Teren był objęty wcześniej obowiązującym planem, w którym przewidywano przeznaczenie mieszkaniowe. Granice i funkcja obszaru 32MN-U pozostały niezmienione, stanowią kontynuację ustaleń planistycznych obowiązujących od 2013 roku. Teren o symbolu 6KOP zgodnie z ustaleniami studium został zakwalifikowany jako teren zieleni. Jednak na moment uchwalania planu około 50% jego powierzchni faktycznie zagospodarowana była jako ogólnodostępny parking. Ustalona planem funkcja odpowiada istniejącemu sposobowi użytkowania oraz rosnącemu zapotrzebowaniu na miejsca postojowe. 2) Zarzut niezgodności pomiędzy tekstem uchwały a rysunkiem planu nie znajduje uzasadnienia ani w świetle ustalonego stanu faktycznego ani obowiązujących przepisów prawa. Ujawnione przez Wojewodę różnice mają wyłącznie charakter redakcyjny lub techniczny i nie wypływają na spójność planu jako aktu prawa miejscowego. Nie stanowią one podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały. Ewentualne redakcyjne uchybienia mogą zostać usunięte w drodze działań porządkowych, bez potrzeby eliminowania uchwały z obrotu prawnego. Teren 92MNW-MNB został prawidłowo oznaczony na rysunku planu. W § 19 wystąpiła oczywista omyłka pisarska. Zamiast wskazania właściwego symbolu "92MNW-MNB" w wyniku błędu edycyjnego wpisano symbol "1-MNB", który nie odpowiada rzeczywistej numeracji terenów oznaczonych na rysunku planu. Teren 18MW-U został prawidłowo wyznaczony na rysunku planu miejscowego. W § 30 uchwały wskazano symbol 18MW, co wynika z oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie Gminy z pozostałych zapisów § 30 wynika, iż przepis dotyczy terenów o przeznaczeniu mieszkaniowo-usługowym (między innymi symboli 17MN-U oraz 19MN-U). Wobec tego oczywistym jest, że również symbol "18MW" powinien być oznaczony jako "18MN-U". Brak pełnego oznaczenia nie powoduje niezgodności pomiędzy częścią graficzną a tekstową aktu. Twierdzenie o braku ustaleń dla terenu 54U pozbawione jest podstaw prawnych. Teren został jednoznacznie oznaczony na rysunku planu i obejmuje działki nr 1866/2 oraz 1865/9. W trakcie opracowywania dokumentacji planistycznej teren ten został objęty zakresem planu w sposób analogiczny dla terenów oznaczonych symbolem "U", dla których przyjęto wspólne parametry i zasady zagospodarowania wskazane w § 44 uchwały. Brak wymienienia oznaczenia 54U w treści § 44 stanowi oczywistą omyłkę redakcyjną. W projekcie planu oraz w dokumentacji planistycznej teren 54U był kwalifikowany jako usługowy. W ocenie Gminy brak odrębnego paragrafu dla tego terenu nie oznacza, że plan nie przewiduje dla niego ustaleń planistycznych. Brak wyznaczenia na rysunku planu terenów 15U-P (§ 65 uchwały), 13P (§ 66 uchwały) oraz 10KDZ (§ 68 uchwały), które zostały ujęte w treści uchwały ma charakter omyłek redakcyjnych powstałych na etapie końcowej kompilacji projektu planu i nie wypływa na treść normatywną uchwały w zakresie obowiązujących ustaleń planistycznych. Wskutek przesunięcia numeracji terenów usługowo-produkcyjnych, wskazane oznaczenia zostały wyeliminowane z rysunku planu, natomiast zapisy części tekstowej nie zostały odpowiednio skorygowane. Usunięcie tych zapisów może nastąpić w trybie częściowego uchylenia uchwały i nie zachodzi potrzeba stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Teren 4IC został wyznaczony i oznaczony na rysunku planu (arkusz nr 20), co można zweryfikować w wersji papierowej, jak i cyfrowej dokumentacji planu. Teren obejmuje wąski pas gruntu, zlokalizowany wzdłuż terenu komunikacji pieszo-rowerowej oznaczonego symbolem 13KP. Obszar 4IC stanowi jednolity i niepodzielony funkcjonalnie teren, a jego parametry oraz przeznaczenie zostały określone w części tekstowej. Przekonanie skarżącego o rozbieżność ustaleń dla terenu 18MW (§ 27 i § 30 uchwały) "wynika z błędnej interpretacji treści uchwały oraz braku uwzględnia omyłki pisarskiej". Zapisy § 27 uchwały odnosi się do terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej 18MW, 19MW, 20MW i 21MW. Zapis ten jest zgodny z rysunkiem planu, jak i ogólną strukturą dokumentu planistycznego. W treści § 30 oznaczenie 18MW wpisano omyłkowo, zamiast prawidłowego 18MW-U. Omyłka ma charakter techniczny i dotyczy wyłącznie użycia symbolu graficznego, nie zaś treści merytorycznej przepisów. Powtórzenie oznaczenia 24MW-U w § 30 i § 31 uchwały stanowi zamierzoną decyzję planistyczną i jest zgodne z przyjętą konwencją oznaczania terenów o tożsamym przeznaczeniu, lecz zróżnicowanych ze względu na lokalne uwarunkowania przestrzenne lub funkcjonalne. Na rysunku planu znajdują się dwa odrębne obszary oznaczone symbolem 24MW-U. W treści uchwały, odpowiednio § 30 i § 31, zamieszczono ustalenia dla każdego z tych terenów oddzielnie, przy zachowaniu jednolitego symbolu. Każdy z przepisów zawiera odrębne parametry planistyczne wynikające z położenia istniejących elementów infrastruktury technicznej, stref ochronnych i konserwatorskich, co umożliwia jednoznaczną identyfikację danego terenu 24MW-U na rysunku planu. Zachowana jest pełna przejrzystość i spójność pomiędzy częścią graficzną i tekstową planu. Zgodnie z techniką planistyczną dopuszczalne jest stosowanie powtórnych oznaczeń tego samego symbolu dla różnych terenów, o ile każdy z terenów został szczegółowo opisany i oznaczony w sposób pozwalający na jednoznaczne rozróżnienie. Zarzut nieczytelności fragmentów rysunku planu przesłoniętych przez bloki opisowe powinien zostać oddalony. Rysunek planu został opracowany zgodnie z przepisami wykonawczymi i obejmuje 58 arkuszy, w tym 3 arkusze zawierające: legendę, schemat podziału arkuszy oraz wyrys studium. Dla zachowania przejrzystości i spójności układu graficznego, na każdym arkuszu zastosowano standardowe ramki informacyjne, które zawierają dane identyfikacyjne planu, numer załącznika oraz skalę mapy. Niezależnie od wersji papierowej plan udostępniono w wersji cyfrowej w ramach systemu mapowego pod adresem: https://kepno.e-mapa.net. W środowisku cyfrowym plan wyświetlany jest w sposób ciągły, w wersji pozbawionej ramek informacyjnych. Brak publikacji załącznika nr 33 jest wynikiem jego zastąpienia powtórzoną treścią załącznika nr 32 i nie ma to wpływu na ważność i skuteczność zaskarżonej uchwały. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został prawidłowo udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Kępno oraz przekazany wszystkim radnym Rady Miejskiej w Kępnie na co najmniej 7 dni przed datą jego rozpatrzenia. Wersja elektroniczna projektu uchwały dostępna pod adresem https://kepno.esesja.pl/rejestr_uchwal zawiera kompletne i prawidłowe załączniki, w tym załączniki graficzne nr 32 i nr 33 w brzmieniu w jakim zostały przyjęte przez Radę Miejską w Kępnie. Uchwała została podjęta w oparciu o pełną i poprawną dokumentację planistyczną. W momencie uchwalania aktu radni dysponowali materiałem uwzględniającym komplet wszystkich 58 arkuszy rysunku planu, w tym załącznika graficznego nr 33, i to ta wersja stanowi wiążącą treść uchwały. Po zatwierdzeniu uchwały przez Radę Miejską, w toku technicznego przygotowania dokumentacji do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego, doszło do omyłkowego zamieszczenia w miejscu załącznika nr 33 powtórzonego pliku załącznika nr 32. Błąd miał charakter techniczny związany z finalnym etapem opracowania pliku PDF w systemie legislacyjnym (tzw. legislatorze). 3) Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zapis § 7 pkt 4 lit. a) uchwały w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu nie stanowi przepisu normatywnego w rozumieniu prawa materialnego (nie kreuje nowych obowiązków, nie wprowadza samodzielnych norm hałasu), lecz ma charakter informacyjno-porządkowy i pełni funkcję odesłania do obowiązujących w dacie uchwalenia planu regulacji z zakresu ochrony przed hałasem. Jego celem jest uczytelnienie w granicach planu ogólnokrajowych standardów akustycznych, bez wprowadzania odstępstw. W przypadku realizacji zabudowy wielorodzinnej standardy ochrony akustycznej będą wynikały wprost z przepisów rozporządzenia. Zapis nie tworzy kolizji z przepisami rozporządzenia i nie narusza zasady hierarchii źródeł prawa. Ustalenia planu były opiniowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który nie zgłosił żadnych uwag do projektu planu w tym zakresie. 4) Zarzut nieprecyzyjnych i niespójnych zapisów uchwały dotyczy fragmentów, które mogą być skorygowane w drodze zmiany lub uchylenia poszczególnych postanowień, bez konieczności eliminowania całego aktu z obrotu prawnego. W toku prac projektowych dokonano zmiany pierwotnych oznaczeń. Symbol MN-US został zastąpiony oznaczeniem MNW-MNB-US. Teren o symbolu MN-US nie występuje na rysunku planu, ani w części tekstowej obowiązującego planu. Może zostać wykreślony z § 7 pkt 4 lit. d) oraz § 16 pkt 1 uchwały. Symbol ZP-ZP jest rezultatem błędu edycyjnego. Właściwe oznaczenie zgodnie z rysunkiem to KP-ZP, tj. teren komunikacji pieszo-rowerowej z zielenią urządzoną. Symbol może być wykreślony z treści § 7 pkt 4 lit. d) uchwały. Pierwotne odniesienia zawarte w § 11 pkt 1 i 2 do zapisów § 7 oraz § 6 pkt 8 nie zostały zaktualizowane w ramach poprawek i uzupełnień do projektu planu. Prawidłowe odesłania powinny wskazywać na § 8 (dotyczący obszaru ujęcia wód podziemnych) oraz § 7 pkt 8 (dotyczący obiektów i terenów podlegających ochronie konserwatorskiej). Błąd nie wpływa na funkcjonowanie aktu planistycznego, gdyż treść § 11 jednoznacznie odnosi się do dwóch obszarów regulacji: ochrony dziedzictwa kulturowego oraz ochrony ujęć wody – które są w sposób precyzyjny uregulowane w odpowiednich przepisach uchwały. Pomimo mylnego odesłania liczbowego sens normatywny przepisów jest zrozumiały. Możliwe jest usunięcie z treści uchwały odesłań zawartych w § 46 pkt 3 lit. d) tiret pierwsze oraz § 46 pkt 3 lit. f) tiret pierwsze w zakresie słów "ppkt. b)" oraz scalenie tiretów jako zbędnych i nieczytelnych odniesień, które nie mają wpływu na normatywność i skuteczność zaskarżonej uchwały. W zmodyfikowanym brzmieniu przepis pozostaje spójny z pozostałymi ustaleniami planu oraz rysunkiem planu, umożliwia prawidłowe stosowanie regulacji planistycznej dla wskazanego terenu. Błędy ujawnione w treść § 58, § 91 i § 92 uchwały mają charakter czysto redakcyjny. Zawierają drobne niespójności terminologiczne lub odesłania, które nie wpływają na jednoznaczność ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów. Nie wywierają wpływu na treść normatywną planu ani na jego zgodność z przepisami obowiązującego prawa. Nieuzasadniony jest zarzut niespójności zapisów w zakresie wskaźników intensywności zabudowy określonych w § 63 pkt 4 lit. e) i f) uchwały (U-KOP) oraz § 64 pkt 4 lit. b) i c) uchwały (MW-KOP). Różne wskaźniki intensywności zabudowy dla alternatywnych przeznaczeń "usługi lub parking" oraz "zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub parking" zostały przyjęte świadomie i celowo, z uwzględnieniem dopuszczalnego zróżnicowania funkcji w obrębie tej samej jednostki planistycznej. Parking może być obiektem kubaturowym lub przyjąć formę parkingu terenowego, bez zabudowy wielokondygnacyjnej. Stąd funkcja parkingowa posiada zakres intensywności od 0,00 do 2,00. Funkcja usługowa i mieszkaniowa wielorodzinna wymaga większego wskaźnika intensywności zabudowy (0,01-2,5). Nie zachodzi jakakolwiek konieczność korekty treści § 63 i § 64 uchwały. W § 73 uchwały faktycznie nie ustalono wskaźników i parametrów zabudowy dla terenów komunikacji kolejowej oznaczonych symbolami 1-11KKK przy dopuszczeniu realizacji na tych terenów budynków i budowli. W ocenie autora odpowiedzi na skargę w tym zakresie możliwa jest korekta mająca na celu uczytelnienie zapisów planu poprzez wykreślenie z § 73 uchwały słów "budynki, budowle i" jako zbędnych i nie znajdujących normatywnego uzasadnienia w zakresie objętym planem miejscowym. W załączniku nr 3 do uchwały faktycznie występuje rozbieżność dotycząca realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej. W pkt 1 i 2 wskazano, że realizacja inwestycji infrastrukturalnych należy do zadań własnych gminy. W pkt 3 zapisano natomiast, że na terenie objętym planem nie występują takie inwestycji. Nie jest to jednak sprzeczność skutkująca koniecznością uchylenia uchwały. Oba sformułowania dotyczą różnych aspektów inwestycji strukturalnych. Sprzeczność ma charakter interpretacyjny, a nie prawny. Zapisy pkt 1 i 2 dotyczą inwestycji strategicznych obejmujących rozwój sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energetycznej, gazowej, czy dróg publicznych. Zapis pkt 3 odnosi się zaś do infrastruktury lokalnej, tj. przyłączy i elementów infrastruktury, których koszty ponoszą właściciele nieruchomości na zasadach określonych w odrębnych przepisach. 5) Zarzuty dotyczące zakazu wtórnego podziału nieruchomości określone w § 36 pkt 3 lit. b), § 38 pkt 3 lit. c) oraz § 41 pkt 3 lit. b) uchwały są w pełnym zakresie zasadne. Zapisy wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego (art. 15 ust. 3 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), pozbawione są podstaw prawnych i mogą naruszać prawa właścicieli nieruchomości. Usuniecie tych postanowień nie wpłynie negatywnie na strukturę ani cele planu miejscowego. 6) Wyliczone w skardze nieistotne naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego nie stanowią uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267). Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają w sprawach kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rada Miejskiej w Kępnie z dnia 17 grudnia 2024 roku Nr XI/75/2024 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kępno dla obszaru miasta Kępno. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 15 stycznia 2025 roku pod pozycją 500. Weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (§ 97 Uchwały), tj. z dniem 30 stycznia 2025 roku, nadal obowiązuje, nie była zmieniana, ani nie została sprostowana. Zgodnie z § 95 uchwały moc obowiązująca w części objętej niniejsza uchwałą utraciły obowiązujące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co zostało expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1688; dalej w skrócie "u.p.z.p."). Przystępując do rozpoznania sprawy Sąd miał na względzie, że skargę na uchwałę Rady wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski działający jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; dalej w skrócie "u.s.g."). Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od otrzymania Uchwały (co, jak podano w skardze, nastąpiło w dniu 24 grudnia 2024 roku) nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją do sądu w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. Sąd uznał skargę Wojewody Wielkopolskiego za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności w rozumieniu art. 147 § 1 P.p.s.a., należało dokonać na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.), w myśl którego istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W skardze nie podnoszono, a Sąd nie ujawnił z urzędu, aby zaskarżona Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu jej sporządzania przez co należy rozumieć sekwencję czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Zarzuty dotyczące naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w znacznej mierze okazały się uzasadnione. Analiza akt sprawy ujawnia, że zakres wad zaskarżonej uchwały pozostaje pomiędzy stronami w istotnej części bezsporny. Kwestia sporna sprowadza się do oceny skutków prawnych nieprawidłowości stwierdzonych w treści zaskarżonego aktu, tj. konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, czy też w części. W świetle treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub w części warunkuje istotne naruszenie zasad jego sporządzania. Przyjmuje się, że zasady sporządzania planu dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, powinien zostać sporządzony zgodnie z zapisami studium (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.). Natomiast wymogiem ustawowym podjęcia uchwały w sprawie przyjęcia planu miejscowego jest stwierdzenie, że treść postanowień tego planu nie narusza ustaleń studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Niezrozumiałe pozostają twierdzenia odpowiedzi na skargę, iż zarzuty dotyczące niezgodności zaskarżonej uchwały z zapisami Studium "nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym". Wraz z odpowiedzią na skargę Gmina przedstawiła Sądowi graficzne porównanie ustaleń planu miejscowego będącego przedmiotem skargi z rysunkiem Studium oraz rysunkiem uprzednio obowiązującego planu miejscowego, zestawienie obejmuje tereny, których dotyczy zarzut niezgodności ze studium (Załącznik nr 1 do odpowiedzi na skargę). Po analizie treści zaskarżonej uchwały, a także na gruncie treść powyższego dokumentu, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości stwierdzić należy, że: - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej oznaczone symbolami 3MNW-MNB, 4MNW-MNB i 61MNW-MNB wyznaczono na obszarze terenów oznaczonych w studium jako tereny zieleni (k. 30 i k. 32 akt sądowych), - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub usług oznaczony symbolem 4MNW-U wyznaczono na obszarze, który częściowo w studium oznaczony jest jako teren zieleni (k. 31 akt sądowych), - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług oznaczony symbolem 29MN-U wyznaczono na obszarze, który częściowo w studium oznaczony jest jako teren zieleni (k. 34 akt sądowych), - teren zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej oznaczony symbolem 26MNW-MNB wyznaczony został na obszarach oznaczonych w studium jako teren przeznaczony pod usługi i zieleń (k. 35 akt sądowych), - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej oznaczony symbolem 24MNS został wyznaczony na obszarze terenów, które w studium przeznaczono pod zieleni (k. 35 akt sądowych), - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczony symbolem 3MW został wyznaczony na terenach, które na gruncie treści studium są terenami produkcyjno-usługowymi (k. 36 akt sądowych), - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług oznaczony symbolem 32MN-U wyznaczono na obszarze, który na gruncie studium jest terenem przeznaczonym pod produkcję (k. 31 akt sądowych), - terenu parkingu oznaczony symbolem 6KOP wyznaczono na terenach, które na gruncie studium są obszarami zieleni (k. 37 akt sądowych). Wyjaśnić zatem należy, że treść planu miejscowego ma stanowić kontynuację zasad zagospodarowania terenu ustalonych ogólnie w studium, przy czym plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (wyrok NSA z 16.10.2025 r., II OSK 904/23, LEX nr 3940005). Zasadności żądania oddalenia zarzutów niezgodności Planu ze Studium nie dowodzi argumentacja, iż zaskarżona uchwała zachowuje przeznaczenie określone w treści Studium, które było aktualne na 2013 rok, czy też zachowane zostało przeznaczenia terenu zgodne wcześniej obowiązującym z planem miejscowym, który został uchylono zaskarżoną uchwałą. Stwierdzenie braku naruszenia ustaleń Studium musi zostać dokonane w kontekście przepisów i aktów planistycznych aktualnych na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały. W § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały wskazano, iż plan miejscowy uchwalono po stwierdzeniu, że jego ustalenia nie naruszają ustaleń zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kępno, tj. uchwały Nr LI/357/2022 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 11 sierpnia 2022 roku. Zapisy uchylanych/zmienianych planów miejscowych pozostają irrelewantne prawnie w kontekście oceny naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Do stanowiska o braku naruszenia zapisów Studium w brzmieniu aktualnym na 2022 rok nie przekonuje argumentacja, iż przyjęcie rozwiązań niezgodnych ze Studium może uzasadniać prawo gminy do autointerpretacji postanowień Studium. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować zasady zagospodarowania i przeznaczenia terenów i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Inaczej mówiąc, konkretne obszary mogą mieć określone przeznaczenie w planie, jeżeli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskazała na zasadzie wyboru taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Oczekiwanie, że skarga zostanie oddalona z tego powodu, że "przyjęte rozwiązania są niezgodne z prawem, lecz stanowią dopuszczalną konkretyzację kierunków rozwoju przestrzennego gminy" jest pozbawione podstaw prawnych. Irracjonalne jest założenie, że przeznaczenie terenu, które nie pokrywa się z ustaleniami zawartymi w treści Studium zostanie rozpoznane jako "przyjęcie rozwiązań zgodnych z polityką przestrzenną gminy". Odrzucać należy stanowisko, że teren, który w Studium wyraźnie oznaczono jako teren usług, teren produkcji lub teren zieleni może zostać przeznaczony na etapie uchwalania planu miejscowego pod zabudowę mieszkaniową, czy parking. Autor odpowiedzi na skargę trafnie dostrzega, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego "nie stanowi aktu prawa miejscowego i nie ma mocy wiążącej w takim zakresie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego". Studium jest jednak aktem planistycznym, który określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Uchwalenie planu miejscowego wymaga stwierdzenia, że nie narusza on ustaleń studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Plan miejscowy ma doprecyzowywać ustalenia studium, lecz nie może prowadzić do modyfikacji przyjętych w nim kierunków albo do ich wykluczenia (wyrok NSA z 17.03.2026 r., II OSK 1004/25, LEX nr 4087185). Gmina nie wskazała, a Sąd nie ujawnił, takich postanowień Studium, które dopuszczałby na etapie uchwalania zaskarżonego planu stwierdzoną powyżej zmianę przeznaczania terenów ustalonego w uchwale Nr LI/357/2022 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 11 sierpnia 2022 roku. Studium choć nie jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym, to jednak z mocy przepisów ustawowych stanowi gwarancję prawną dla zaplanowanego w nim przyszłego prawnego przeznaczenia nieruchomości, bo ustawodawca nakazuje sporządzić projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium oraz go uchwalić, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 2 u.p.z.p.). Naruszenie powyższej gwarancji należy rozpoznawać jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Sąd zauważa, że natura wady, przyczyny wadliwości planu miejscowego (w szczególności omyłka redakcyjna), to okoliczności indyferentne z punktu widzenia oceny zaistnienia przesłanki w postaci naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Każda wada aktu prawnego (tu: części tekstowej lub graficznej planu miejscowego), co do zasady ma znaczenie w warstwie prawodawczej (normowania zachowań adresatów aktu prawnego), stanowi zatem o naruszeniu zasad sporządzania aktu prawnego (tu: planu miejscowego). Przyjmuje się, że pojęcie "naruszenia zasad sporządzania aktu prawnego", a więc również zasad sporządzania planu miejscowego, obejmuje swoim zakresem także/nawet odstępstwa od obowiązującej normy językowej (por. J. Kaczor, Językowy aspekt redagowania i interpretacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ST 2014, nr 10, s. 21-35). Rysunek planu powinien odzwierciedlać w formie graficznej zapisy dotyczące przeznaczenia terenów, a przy tym w sposób umożliwiający jednoznaczne powiązanie rysunku z częścią tekstową (wyrok WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2024 r., II SA/Wr 475/23, LEX nr 3694745). Część graficzna planu miejscowego jest uszczegółowieniem części tekstowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową a rysunkiem planu (wyrok NSA z 15 marca 2017 r., II OSK 1804/15, LEX nr 2286184, wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., II OSK 3746/18, LEX nr 3098004). Nie może budzić wątpliwości, że część tekstowa uchwały i rysunek planu to ustalona przez ustawodawcę forma wyrażania norm planistycznych, które określają stan prawny nieruchomości. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) na rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. Wyartykułowana w części tekstowej i zobrazowana w części graficznej treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtuje, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Plan miejscowy stanowi bezpośrednią podstawę dla decyzji o pozwoleniu na budowę i nie powinien pozostawiać wątpliwości interpretacyjnych i niepewności co do obowiązujących na danym terenie zasad kształtowania zabudowy (wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., II OSK 396/16, LEX nr 2422999). Brak spójności pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną planu miejscowego, a także wady (formalne) w treści takiego aktu prawnego (np. niejasność, sprzeczność, odesłania do nieistniejących przepisów), należy rozpoznawać jako przejawy wadliwości normatywnej o charakterze naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, co otwiera możność stosowania sankcji w postaci stwierdzenia nieważności uchwały. Oddalenie żądania stwierdzenia nieważności planu miejscowego w całości lub w części wymaga zatem wykazania, że zarzucana/stwierdzona wadliwość nie ma charakteru wady normatywnej lub też pomimo stwierdzenia takiej wady pozostaje ona bez istotnego znaczenia dla jednoznacznego odczytania normy prawnej. Nieistotne wady części tekstowej lub części graficznej planu, to takie, które można usunąć w drodze reguł wykładni przepisów prawa. Wówczas można przyjąć, że nie zachodzi konieczność stosowania sankcji nieważności, można uznać, że ujawniona wada aktu prawnego (dokumentu składającego się z części tekstowej i graficznej) ma charakter nieistotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 u.p.z.p. Specyfika norm prawnych wynikających z planu miejscowego polega na tym, że kreują one stan prawny nieruchomości na mocy władztwa planistycznego, czyli w ramach kompetencji prawodawczej konstytucyjnie określonej i ustawowo przekazanej jednostkom samorządu terytorialnego. W konsekwencji przyjmuje się, że postanowienia planów miejscowych wyznaczają granice wykonywania prawa własności w sposób równoważny z przepisami ustawowymi (wyrok SN z 26.01.2024 r., II CSKP 1657/22, OSNC 2024, nr 7-8, poz. 76). Sąd nie podzielna stanowiska Gminy, że zarzut nieczytelności fragmentów rysunku planu zasłoniętych przez bloki opisowe "powinien zostać oddalony jako niepoparty stanem faktycznym i prawnym". Rysunek zaskarżonego planu miejscowego obejmuje łącznie 58 arkuszy, w tym 3 arkusze zawierające: legendę, schemat podziału arkuszy oraz wyrys studium. Weryfikacja zasadności zarzutu postawionego przez Wojewodę ujawniła, że opublikowany rysunek planu miejscowego w odniesieniu pięćdziesięciu pięciu arkuszy przesłonięty jest herbem Miast i Gminy Kępno, a w pięćdziesięciu trzech przypadkach (numer od 1 do 51 oraz od 53 do 54) ramki informacyjne zawierające dane identyfikacyjne, numer załącznika oraz skalę mapy przesłaniają grafikę, która ma obrazować część tekstową planu, jako niezbędny element normy planistycznej. W ten sposób część tekstowa zaskarżonej/opublikowanej uchwały, w odniesieniu do nieruchomości położonych w obszarach przesłoniętych herbem oraz blokami opisowymi, pozbawiona została koniecznej części graficznej w postaci rysunku planu. Tak sformułowana norma planistyczna jest w oczywisty sposób niekompletna, w przesłoniętych obszarach część tekstowa pozbawiona jest rysunku planu. Sąd nie podziela zapatrywania, iż udostępnienie cyfrowej wersji rysunku planu bez herbu i bloków opisowych w Systemie Informacji Przestrzennej może sanować opisaną powyżej wadliwości aktu prawa miejscowego. Wersja zamieszczona w System Informacji Przestrzennej nie spełnia konstytucyjnego wymogu publikacji aktu normatywnego w rozumieniu art. 88 ust.1-2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). Skoro ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym stanowi warunek konieczny dla jego wejścia w życie, to moc prawną ma wyłącznie wypis i wyrys z ogłoszonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, wbrew zapatrywaniom autora odpowiedzi na skargę, w obszarach gdzie opublikowany rysunek planu został przesłonięty blokami opisowymi lub herbem Miasta i Gminy Kępno nie można mówić o wiążącym prawnie określeniu stanu prawnego nieruchomości. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że wyliczone w skardze niezgodności pomiędzy tekstem uchwały a rysunkiem planu stanowią o wewnętrznej sprzeczności lub niekompletności zaskarżonej uchwały. Ujawnione i potwierdzone przez Sąd wady są tego rodzaju, że uniemożliwiają weryfikację przyszłych zmierzeń inwestycyjnych co do ich zgodności z treścią uchwały. Dostrzegać jednak należy, że wbrew twierdzeniom skargi teren 4IC, dla którego w tekście uchwały ustalono przeznaczenie i zasady zagospodarowania, jest prawidłowo oznaczony na rysunku planu (arkuszu 20-21 opublikowanego rysunku planu). Analiza zaskarżonej uchwały (części tekstowej i graficznej) potwierdziła bezsporne pomiędzy stronami okoliczności, że: - części tekstowa uchwały nie ma żadnych ustaleń planistycznych dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 92MNW-MNB, 18MW-U oraz 54U; - jednostki bilansowe wskazane w części tekstowej uchwały, oznaczone symbolami 15U-P, 13P oraz 10KDZ, nie zostały wyznaczone na rysunku planu; - dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 18MW w części tekstowej (§ 27 i § 30 zaskarżonej uchwały) ustalone zostały dwa razy odmienne wskaźniki i zasady zagospodarowania; - na rysunku planu wyznaczono dwa obszary oznaczone symbolem 24MW-U (arkusz 43 oraz 44 opublikowanego rysunku planu) jednocześnie w dwóch jednostkach redakcyjnych części tekstowej uchwały, dla obszaru oznaczonego tym samym symbolem 24MW-U, ustalono odmienne wskaźniki i zasady zagospodarowania terenu (§ 30 i § 31 zaskarżonej uchwały); - w treści uchwały opublikowanej w dzienniku urzędowym dwukrotnie powtórzono graficzną treść arkusza rysunku nr 32 (opublikowana uchwała nie zawiera właściwej grafiki rysunku planu dla arkusza oznaczonego nr 33). Wbrew oczekiwaniom zgłaszanym w odpowiedzi na skargę nie można uznać, iż wskazane powyżej wady uchwały, rozpoznawane przez Gminę jako "omyłki pisarskie" lub "omyłki redakcyjno-edytorskie", mają charakter wad prawnych nieistotnych, bo możliwych do "usunięcia" w drodze wykładni postanowień zaskarżonej uchwały. Jednostki bilansowe o symbolach 92MNW-MNB oraz 18MW-U oraz 54U zostały wyznaczone na rysunku planu. Skutkiem "omyłek" polegających na wskazaniu symbolu "1-MNB" zamiast symbolu "92MNW-MNB", wskazaniu symbolu "18MW" zamiast symbolu "18MW-U" oraz braku wskazania w części tekstowej uchwały symbolu "54-U" jest to, że na płaszczyźnie prawnej dla nieruchomości położonych w granicach tych jednostek bilansowych prawodawca lokalny nie zrealizował nakazu ustawowego wskazanego w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom odpowiedzi na skargę kolizja pomiędzy treścią § 27 oraz treścią § 30 zaskarżonej uchwały nie ma charakteru pozornego, lecz rzeczywisty. Skutkiem wskazanej "omyłki technicznej" "dotyczącej wyłącznie symbolu" (18MW zamiast 18MW-U) jest to, że dla nieruchomości położonych w granicach jednostki bilansowej 18MW-U prawodawca lokalny nie zrealizował nakazu ustawowego wynikającego z treści art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Z kolei dla nieruchomości położonych w granicach jednostki bilansowej 18MW plan miejscowy ustala odmienne/wykluczające się przeznaczenie, wskaźniki i zasady zagospodarowania. Sąd w całości podziela argumentację skargi, że oznaczenie tożsamym symbolem "24MW-U" dwóch jednostek bilansowych z obszaru objętego zaskarżonym planem oraz jednoczesne ustanowienie dla terenów oznaczonych tym symbolem, w dwóch odrębnych jednostkach redakcyjnych części tekstowej uchwały, odmiennych wskaźników i zasada zagospodarowania terenu uniemożliwia organom administracji architektoniczno-budowlanej dokonanie weryfikacji zgodności z uchwałą zamierzeń inwestycyjnych na nieruchomościach położonych w jednostkach bilansowych oznaczonych tym samym symbolem "24MW-U". Powtórzenie treści załącznika nr 32 zamiast nr 33 w opublikowanej uchwale, a także przesłonięcie rysunku planu herbem i blokami opisowymi skutkuje tym, iż niemożliwe jest odkodowanie/ustalenie stanu prawnego nieruchomości z obszaru objętego arkuszem nr 33 rysunku planu oraz z obszaru przesłoniętego herbem i blokami opisowymi, a to wskutek braku w tym zakresie części graficznej uchwały. Z powyższych względów usunięcie niezgodności pomiędzy tekstem uchwały a rysunkiem planu możliwe jest jedynie poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do całego terenu objętego wskazanymi powyżej jednostkami bilansowymi, a także całego terenu objętego arkuszem nr 33 rysunku planu. Podzielić należy stanowisko Gminy, że wskazanie w § 65, § 66 oraz § 68 części tekstowej symboli jednostek bilansowych "15U-P", "13P" oraz "10KDZ", które w rzeczywistości nie istnieją, a przez to nie zostały wyznaczone na rysunku planu i nie identyfikują żadnej części terenu z obszaru objętego zaskarżoną uchwałą, ma charakter wady istotnej, która uzasadnia częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, tj. "usunięcie/wykreślenie" oznaczeń "15U-P", "13P" oraz "10KDZ" ze wskazanych jednostek redakcyjnych. Sąd nie podziela argumentacji, że § 7 pkt 4 lit. a) zaskarżonej uchwały nie ma charakteru normatywnego, lecz czysto informacyjny. Taka teza w sposób oczywisty pozostaje w kolizji z treścią art. 14 ust. 8 u.p.z.p., który stanowi, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. W świetle zaś art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Z uwagi na powyższe przyjmować należy, że na mocy § 7 pkt 4 lit. a) zaskarżonej uchwały, źródła powszechnie obowiązującego prawa obowiązującego na obszarze działania Rady Miejskiej w Kępnie, ustanowiony został nakaz stosowania standardów akustycznych właściwych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej także w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej pierzejowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN-MWK. Nie może zatem budzić wątpliwości, że w opisanym powyżej zakresie zaskarżona uchwała koliduje z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), bo bez ustawowej podstawy prawnej żąda od właścicieli nieruchomości położonych w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem MN-MWK przestrzegania wyższych standardów ochrony akustycznej od tych przewidzianych w przepisach powołanego powyżej rozporządzenia. Skoro uchwała w sprawie planu miejscowego, podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego, jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym na obszarze gminy, to powinna odpowiadać wymogom dotyczącym zasad tworzenia prawa, jakie stawiane są przepisom powszechnie obowiązującym. Zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie Zasad Techniki Prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283; dalej w skrócie "ZTP"), które stosuje się odpowiednio, przepisy ustawy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. W świetle treści § 156 ust. 2 i 3 ZTP w przepisie odsyłającym należy jednoznacznie wskazać przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła. Zgodnie z § 159 ZTP odesłania, o których mowa w § 156-158, są odesłaniami do obowiązujących przepisów prawnych w brzmieniu, jakie będą one miały każdorazowo w czasie obowiązywania przepisu odsyłającego (odesłanie dynamiczne). Prawidłowe odesłanie musi zatem wskazywać istniejący przepis. Przyjmować należy, że tzw. "odesłanie puste" stanowi oczywisty błąd legislacyjny, który należy ocenić, jako istotne naruszenie zasady poprawnego prawotwórstwa wynikającej z art. 2 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), a tym samym istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Należy podzielić stanowisko skarżonej Gminy, że istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego jest ustalenie obowiązywania standardów akustycznych (§ 7 pkt 4 lit. d zaskarżonej uchwały w zakresie symboli "MN-US" oraz "ZP-ZP"), a także określenie wysokości stawki procentowej dla ustalenia opłaty planistycznej (§ 16 pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie symbolu "MN-US"), w odniesieniu do symboli, które nie istnieją w systematyce uchwały. Błędne odesłania do treści § 7 oraz § 6 pkt 8 uchwały, które zawarte zostały w treści § 11 pkt 1 i pkt 2 zaskarżonej uchwały, wbrew twierdzeniom odpowiedzi na skargę, także rozpoznawać należy jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Sąd uznaje przy tym, że na skutek stwierdzenia nieważności § 11 pkt 1 w zakresie wyrażenia "- zgodnie z § 7" oraz stwierdzenia nieważności § 11 pkt 2 w zakresie wyrażenia "oraz zgodnie z § 6 pkt 8)" przywrócony zostanie prawidłowy sens normatywny regulacji odnoszącej się do obszarów "ochrony dziedzictwa kulturowego" oraz "ochrony ujęcia wód". Kwestie dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych oraz dóbr kultury współczesnej zostały kompleksowo uregulowane w § 8 zaskarżonej uchwały, a kwestie dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody oraz zasad kształtowania krajobrazu w zakresie ochrony ujęcia wód w § 7 pkt 8 lit. a) i b) tej uchwały. Pomiędzy stronami bezsporne pozostaje, że postanowienia § 46 pkt 3 lit. d) tiret pierwsze oraz § 46 pkt 3 lit. f) tiret pierwsze uchwały w ich aktualnym/opublikowanym brzmieniu zawierają zbędne i mylące odesłania, które nie znajdują pokrycia w treści tego aktu prawnego, co również stanowi istotne naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Dla uzyskania jasności/jednoznaczności tekstu prawnego niezbędne jest więc stwierdzenie nieważności wskazanych jednostek redakcyjnych w zakresie nieistniejących odniesień i zbędnych tiretów. Sąd nie podziela zapatrywań skarżonej Gminy, że wady § 59, § 91 oraz § 92 zaskarżonej uchwały mają charakter czysto redakcyjny i nie wywierają istotnego wpływu na spójność i jednoznaczność normatywną zaskarżonego planu. W świetle aktualnego brzmienia § 59 pkt 1 uchwały dla terenu "usług kultury i rozrywki lub usług edukacji" oznaczonego na rysunku planu symbolem UA-UE ustalono przeznaczenie podstawowe "tereny usług biurowych i administracji lub usług edukacji". W celu uzyskania jednoznaczności normatywnej wskazanej jednostki redakcyjnej konieczne jest co najmniej stwierdzenie jej nieważności w zakresie wyrażenia "usług kultury i rozrywki lub usług edukacji". Dopiero wówczas osiągnięta zostaje spójność pomiędzy § 59 pkt 1 zaskarżonej uchwały a jej § 4 pkt 23, który stanowi, że obszarowi wyznaczonemu liniami rozgraniczającymi na rysunku planu oraz oznaczonemu symbolem UA-UE należy przypisywać przeznaczenie "tereny usług biurowych i administracji lub usług edukacji" Zgodnie § 91 pkt 1 uchwały dla terenów "zieleni urządzonej" oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1 KP-ZP, 2 KP-ZP, 3 KP-ZP ustala się przeznaczenie podstawowe "tereny komunikacji pieszo-rowerowej lub zieleni urządzonej". Tymczasem w § 4 pkt 47 zaskarżonej uchwały przyjęto ustalenie, że obszarowi wyznaczonemu liniami rozgraniczającymi na rysunku planu oraz oznaczonemu symbolem KP-ZP należy przypisywać przeznaczenie "tereny komunikacji pieszo-rowerowej lub zieleni urządzonej". Omawiane jednostki redakcyjne będą spójne dopiero wskutek stwierdzenia nieważności § 91 pkt 1 uchwały w zakresie wyrażenia "zieleni urządzonej". Analogicznie w przypadku treści § 92 pkt 1 uchwały konieczne jest stwierdzenie nieważność tej jednostki redakcyjnej w zakresie wyrażenia "zieleni urządzonej". Zgodnie bowiem z § 92 pkt 1 uchwały dla terenów "zieleni urządzonej" oznaczonych na rysunku planu symbolami: KOP-ZP ustala się przeznaczenie podstawowe "teren parkingu lub zieleni urządzonej". Tymczasem z § 4 pkt 46 zaskarżonej uchwały wynika, że obszarowi wyznaczonemu liniami rozgraniczającymi na rysunku planu oraz oznaczonemu symbolem KOP-ZP należy przypisywać przeznaczenie "teren parkingu lub zieleni urządzonej". Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności § 63 pkt 4 lit. e) i f) uchwały (teren oznaczony symbolem U-KOP) oraz § 64 pkt 4 lit. b) i c) uchwały (teren oznaczony symbolem MW-KOP) z uwagi na to, że ustalenie alternatywnego przeznaczenia "usługi lub parking" oraz "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna lub parking" nie pozwala określić wymaganego wskaźnika intensywności zabudowy dla przeznaczenia podstawowego realizowanego łącznie, bo zachodzą wątpliwości "czy należy je odnosić do całego terenu, czy tylko do jego części zajętej przez dany rodzaj przeznaczenia". Dostrzegać należy, że w zakresie wskaźników zagospodarowania terenu, na mocy § 10 zaskarżonej uchwały, przyjęta została reguła, iż maksymalną i minimalną intensywności zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy określa się w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. W świetle zaś treści § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.) oraz Załącznika Nr 2 do tego rozporządzenia określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych następuje zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie (numer PN-ISO 9836). W planie miejscowym obowiązkowo określa się zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.). Brak ustalenia obowiązkowych parametrów planistycznych dla budynków i budowli, których lokalizację dopuszczono na terenach komunikacji kolejowej oznaczonych symbolami od 1-11KKK stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, co pozostaje bezsporne także pomiędzy stronami. Sąd nie podziela zapatrywań skarżonej Gminy, że usunięcie tej wadliwości jest możliwe poprzez stwierdzenie nieważności § 73 zaskarżonej uchwały w zakresie wyrażenia "budynki, budowle i". Propozycja autora odpowiedzi na skargę pozostaje w oczywistej kolizji z treścią przepisu art. 4 ust. 1 u.p.z.p, który stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Nie można pomijać, że w świetle treści art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skoro Miasto i Gmina Kępno w uchwalonym planie miejscowym jednoznacznie dopuszcza lokalizację budynków i budowli na terenach komunikacji kolejowej, to niezgodne kompetencją sądu administracyjnego do oceny legalności pozostaje unicestwianie tak zakomunikowanej woli skarżonej Gminy. Kontrola legalności nie może polegać na kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej za gminę. W odpowiedzi na skargę nie wykazano wadliwości decyzji planistycznej o dopuszczeniu lokalizacji budynków i budowli na terenach komunikacji kolejowe. W konsekwencji dla usunięcia istotnego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w postaci pominięcia obowiązkowych parametrów planistycznych dla budynków i budowli, których lokalizację dopuszczono na terenach komunikacji kolejowej, konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do wszystkich jednostek bilansowych obejmujących tereny komunikacji kolejowej, a więc jednostek oznaczonych symbolami od 1KKK do 11KKK. Podzielić należy zgodne stanowisko stron postępowania o konieczności stwierdzenia nieważności § 36 pkt 3 lit. b, § 38 pkt 3 lit. c oraz § 41 pkt 3 lit. b zaskarżonej uchwały. Ustanowienie generalnego "zakazu wtórnego podziału nieruchomości" lub "zakazu wtórnego podziału działki" w odniesieniu do terenów usługowych o symbolach 30U, 33U oraz 37U ingeruje w kompetencje organu , któremu powierzono prowadzenie procedury podziału na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.). Ustanawianie zakazów wtórnego podziału nieruchomości jest również nieuzasadnione w świetle kompetencji określonej art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., który przewiduje określenie szczegółowych zasady i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, lecz nie przyznaje radzie kompetencji do wprowadzania zakazu dokonywania wtórnego podziału nieruchomości. Przyjmuje się ponadto, że na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. rada gminy jest uprawniona do określenia w planie miejscowym - w zależności od potrzeb - minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych. Nie ma natomiast podstaw do określenia minimalnej szerokości frontu działek, ich powierzchni, czy kąta położenia granic w stosunku do przyległego pasa drogowego (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12.01.2017 r., II SA/Go 920/16, LEX nr 2198042). Wojewoda trafnie uznaje, że treść Załącznika Nr 3 do uchwały została sformułowana z ewidentnym naruszeniem zasad prawidłowej legislacji, bo jest wewnętrznie sprzeczna. W spornym rozstrzygnięciu wskazuję się, że do zadań własnych miasta i gminy należą inwestycje z zakresu rozwój sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, energetycznej, gazowej oraz dróg publicznych, które na terenie objętym planem miejscowym będą realizować właściwe jednostki miejskie i przedsiębiorstwa. Jednocześnie w zakresie finansowania powyższych inwestycji przyjęto stanowisko, że "na terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym nie wystąpią inwestycje z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, a zatem koszty realizacji niezbędnej infrastruktury technicznej będą należały do właścicieli nieruchomości". W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. rada gminy uchwala plan miejscowy rozstrzygając jednocześnie o sposobie realizacji i zasadach finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy. Rada gminy nie została wyposażona w kompetencję do rozstrzygania o kosztach realizacji infrastruktury technicznej obciążających właścicieli nieruchomości. Uwzględniając powyższe, w tym zakres możliwej luki planistycznej wynikłej z częściowego uwzględnienia skargi, Sąd doszedł do przekonania o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od Miasta i Gminy Kępno na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru według stawek minimalnych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118)..