III SA/Po 339/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. P. i I. P. na postanowienie Wojewody z dnia 30 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę w całości.

Wojewoda postanowieniem z 30 grudnia 2025 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a."), po zapoznaniu się z zażaleniem K. P. i I. P. (dalej jako: "strony" lub "skarżący") reprezentowanych przez a. W., z 20 listopada 2025 r. na postanowienie Starosty [...] z 2 września 2025 r., znak:[...] o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z 28 listopada 2024 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - kurnika, dwóch silosów paszowych, zbiornika na nieczystości ciekłe, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce oznaczonej numerem ewid. [...], obręb: [...], jednostka ewid.: [...] - obszar wiejski, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po rozpatrzeniu wniosku stron, reprezentowanych przez pełnomocnika, Starosta [...] wydał 13 maja 2025 r., na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. postanowienie znak: [...], którym odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z 28 listopada 2024 r. nr [...], znak: [...] Po wznowieniu postępowania na wniosek stron, reprezentowanych przez pełnomocnika, Starosta [...] decyzją z dnia 20 maja 2025 r., znak: [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z 28 listopada 2024 r. nr [...], znak: [...] Na powyższe postanowienie Starosty [...] z 13 maja 2025 r. strony wniosły zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda wydał 1 lipca 2025 r., postanowienie znak: [...], którym uchylił ww. postanowienie Starosty [...] w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji wydał 2 września 2025 r., na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. postanowienie znak: [...], odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z 28 listopada 2024 r. nr [...], znak: [...] Pismem z dnia 25 listopada 2025 r. (nadanym w dniu 26 listopada 2025 r.) strony reprezentowane przez pełnomocnika wniosły zażalenie na powyższe postanowienie Starosty [...] z 2 września 2025 r. W piśmie z 4 grudnia 2025 r., znak: [...], którym przekazano zażalenie wraz z aktami sprawy, Starosta [...] wyjaśnił, że zażalenie wniesiono po terminie do jego wniesienia. Korespondencja zawierająca przedmiotowe postanowienie została wysłana na podany przez pełnomocnika wnioskodawców adres do doręczeń i nie została podjęta w terminie. W związku z art. 44 § 4 k.p.a., przedmiotowe postanowienie stało się ostateczne w dniu 1 października 2025 r. Po upływie ww. terminu, na wniosek pełnomocnika z dnia 20 października 2025 r. (data wpływu do kancelarii organu: 24 października 2025 r.), korespondencja została wysłana na wskazany we wniosku adres. We wskazanym na wstępie postanowieniu z 30 grudnia 2025 r., znak: [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że w aktach sprawy Starosty [...] znajduje się koperta z naniesionymi znakami i numerami (dwukrotnie umieszczono znak: [...] oraz numery [...] i [...]) oraz danymi adresata: "P. W., ul. [...], [...]". Do koperty dołączone są dwa formularze "Potwierdzenia odbioru" z danymi ww. adresata. Na jednym formularzu (z numerem [...]), przy rubryce z danymi do uzupełnienia: "Rodzaj pisma..., Nr pisma..., z dnia...", wpisano "Decyzja (2 egz.) [...] 2.09.2025 r." Na drugim formularzu (z numerem [...]) - wpisano dane: "Postanowienie (2 egz.) [...] 2.09.2025 r." Na formularzu "Potwierdzenia odbioru", dotyczącym decyzji, umieszczono adnotacje, zgodnie z którymi przesyłki nie doręczono pod adresem wskazanym na kopercie i pozostawiono ją w placówce pocztowej UP [...] ul. [...], o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (powyższe zaznaczono krzyżykiem w pkt 2). Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, pozostawiono powtórne zawiadomienie 17 września 2025 r. Przesyłki nie doręczono, gdyż adresat nie podjął przesyłki w terminie (powyższe zaznaczono krzyżykiem w pkt 5). Ponadto na formularzu "Potwierdzenia odbioru" widnieje data "24-09-2025" i podpis wydającego (pracownika operatora pocztowego). Dodatkowo umieszczono numer nadawczy [...]. Niepodjęta przesyłka wróciła do organu I instancji 29 września 2025 r. (co potwierdza pieczęć Starostwa z datą wpływu, umieszczona na kopercie). W aktach sprawy organu I instancji znajduje się pismo pełnomocnika z 20 października 2025 r., zatytułowane "WNIOSEK O DORĘCZENIE DECYZJI NA PRAWIDŁOWY ADRES". Pełnomocnik wniósł "o doręczenie na prawidłowy adres" decyzji Starosty [...] z 2 września 2025 r., znak:[...] oraz postanowienia Starosty [...] z dnia 2 września 2025 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z 28 listopada 2024 r. nr [...], znak: [...] We wniosku wskazano, że pełnomocnik w dniu 13 października 2025 r. powziął informację o doręczeniu wadliwie zaadresowanej korespondencji zawierającej rozstrzygnięcia Starosty [...]. Po kontakcie z operatorem pocztowym ustalił, że przesyłka została zaadresowana imiennie, a nie na kancelarię "[...].". Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...], a jego adres do doręczeń ujawniony w CEIDG to ul. [...] w [...], pod którym prowadzi kancelarię i odbiera korespondencję. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że dwukrotne awizowanie wadliwie zaadresowanej przesyłki nie wywołuje skutku doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. Pismem z 15 grudnia 2025 r., znak: [...], organ odwoławczy wystąpił do Starosty [...] o uzupełnienie materiałów w sprawie poprzez wyjaśnienie sposobu wysłania decyzji i postanowienia z 2 września 2025 r. do pełnomocnika. W piśmie zaznaczono, że w aktach sprawy znajduje się jedna koperta, natomiast dołączone są do niej dwa formularze "Potwierdzenia odbioru"- z adnotacjami w sprawie awizowania przesyłki (której ostatecznie nie doręczono). Do pisma dołączono skan koperty i formularzy "Potwierdzeń odbioru", dotyczących korespondencji wysłanej we wrześniu 2025 r. i niepodjętej przez adresata tj. pełnomocnika. W piśmie z 17 grudnia 2025 r., znak: [...], Starosta [...] wyjaśnił, że "ww. decyzja i postanowienie zostały wysłane do pełnomocnika, ad. W., na wskazany adres do doręczeń, w jednej kopercie opisanej dwoma numerami przesyłki i z dwoma odrębnymi zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, dla każdego z ww. pism. Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą oraz praktyką stosowaną w tut. starostwie dopuszczalne jest przesłanie kilku decyzji/pism organu w jednej przesyłce (kopercie). Odbiór tej przesyłki, udokumentowany prawidłowo sporządzonym pocztowym potwierdzeniem odbioru, skutkuje doręczeniem wszystkich decyzji znajdujących się w tej przesyłce." Organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Starosty [...] z 2 września 2025 r. zostało wysłane we wrześniu do adresata określonego jako: P. W., ul. [...], [...]. Taki adres do doręczeń był podawany w pismach pełnomocnika, kierowanych do organu I instancji, począwszy od wniosku o wznowienie postępowania z 2 kwietnia 2025 r. do pisma z 5 września 2025 r. ( w górnej, prawej części pism - "Wnioskodawcy (...) zastępowani przez: ad W. /adres do doręczeń/ul. [...], [...]"). We wskazanych pismach nie zaznaczono w sposób jednoznaczny i kategoryczny, że korespondencja ma być kierowana do pełnomocnika z wymienieniem, obok jego danych, nazwy kancelarii prawnej "[...].", w ramach której działa pełnomocnik i mieszczącej się pod ww. adresem. Organ podkreślił, że pełnomocnikiem wnioskodawców jest osoba fizyczna, a nie jednostka organizacyjna. Organ odwoławczy zauważył, że pełnomocnik wcześniej nie kwestionował sposobu adresowania i doręczenia mu korespondencji. Jako przykład organ podał doręczenie pełnomocnikowi przez Starostę [...] decyzji z 20 maja 2025 r., Organ podkreślił, że ponowne doręczenie pełnomocnikowi postanowienia z 2 września 2025 r., na jego wniosek z 20 października 2025 r., miało jedynie charakter informacyjny. Powyższe doręczenie nastąpiło 17 listopada 2025 r., czyli po upływie terminu do wniesienia zażalenia. Na marginesie organ wskazał, że w zażaleniu i na kopercie, w której je przesłano, nie umieszczono żadnej nazwy kancelarii prawnej (podano dane nadawcy ad W., nazwę ulicy, kod pocztowy i nazwę miasta). Skarżący w ustawowym terminie wnieśli skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, w sytuacji gdy zażalenie zostało wniesione w terminie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wojewoda błędnie uznał, iż doszło do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, podczas gdy postanowienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących dopiero 17 listopada 2025 r. na prawidłowy adres do doręczeń. Podniesiono, że pełnomocnik skarżących jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, której stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej oraz adres do doręczeń ujawniony w CEIDG znajduje się przy ul. [...] w [...]. W ocenie skarżących adres ten stanowi miejsce pracy w rozumieniu art. 42 § 1 k.p.a., wobec czego korespondencja powinna być kierowana właśnie tam. Na poparcie stanowiska powołano orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądy doktryny, zgodnie z którymi osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą pisma doręcza się jak każdej osobie fizycznej – w miejscu zamieszkania albo pracy, przy czym miejscem pracy jest miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano również, że dotyczy to także przedstawicieli zawodów prawniczych wykonujących działalność w kancelarii. W konsekwencji zakwestionowano stanowisko Wojewody, zgodnie z którym pierwsza próba doręczenia postanowienia Starosty [...] z 2 września 2025 r. nastąpiła 9 września 2025 r., a skutek doręczenia miał powstać 23 września 2025 r. po upływie terminu odbioru przesyłki awizowanej pod adresem ul. [...] w [...]. Nie zgodzono się również z oceną organu odwoławczego, że ponowne doręczenie postanowienia na wniosek pełnomocnika z 20 października 2025 r. miało wyłącznie charakter informacyjny. Wskazano, że powtórne doręczenie może wywoływać skutki procesowe, jeżeli pierwsze doręczenie było wadliwe i nieskuteczne. Podkreślono, że pierwsza próba doręczenia była nieskuteczna, ponieważ przesyłkę skierowano na nieprawidłowy adres. Zdaniem skarżących także ustalenia Wojewody potwierdzają, iż wcześniejsze pisma nie wskazywały jednoznacznie, aby korespondencję kierować do kancelarii [...] przy ul. [...] w [...]. W ocenie skarżących Starosta [...] powinien był kierować korespondencję na adres zamieszkania albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej pełnomocnika będącego osobą fizyczną. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Badając zaskarżone postanowienie według opisanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził istnienia naruszeń prawa, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem sprawy jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie, wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie, więc ziściły się przesłanki do zastosowania ostatnio podanego przepisu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Starosta [...] prawidłowo doręczył pełnomocnikowi skarżących postanowienie z 2 września 2025 r., znak:[...] i w jakiej dacie to doręczenie nastąpiło. W ocenie pełnomocnika skarżących (adwokata) organ powinien doręczyć mu postanowienie organu I instancji na adres, pod którym prowadzi on działalność gospodarczą. Pełnomocnik wskazał, że jego stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej zarejestrowane w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG") to ul. [...], [...]. Zgodnie z załączonym do akt sprawy wydrukiem z CEIDG ww. adres jest wskazany jako adres do doręczeń dla tego przedsiębiorcy. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowią procesowe regulacje k.p.a. Zgodnie z treścią art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Zgodnie z § 2 ww. artykułu, pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W myśl § 3, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Stosownie do treści art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie z § 2 ww. artykułu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z § 3 ww. artykułu, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do treści § 4 ww. artykułu, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie z treścią art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest w zasadzie niesporny. Sporna jest interpretacja skutków procesowych poszczególnych czynności. Przede wszystkim w zakresie daty i prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi skarżących postanowienia Starosty [...] z 2 września 2025 r., znak: [...] W ocenie Sądu zasadne w niniejszej sprawie jest przedstawienie i analiza przebiegu czynności przeprowadzonych w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego wraz ze wskazaniem okoliczności i adresów, na które kierowana była korespondencja w sprawie przez Starostę [...]. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 2 kwietnia 2025 r. K. P. i I. P., reprezentowani przez ad W. wnieśli o wznowienie postępowania w celu uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z 28 listopada 2024 r. Na pierwszej stronie wniosku wskazano adres do doręczeń: ad W., ul. [...], [...]. Adres ten widnieje również w stopce każdej z kart wniosku jako: [...], ul. [...], [...]. Adres ten wskazano również w załączonym do wniosku pełnomocnictwie. Pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. powyższy wniosek Starosta przekazał wg. właściwości do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego we [...]. Pismo to zostało doręczone również pełnomocnikowi skarżących pod adresem: ad W., ul. [...], [...]. Wnioskiem z 25 kwietnia 2025 r. strony reprezentowane przez pełnomocnika wniosły o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] nr [...] z 28 listopada 2024 r. Na pierwszej stronie wniosku wskazano adres do doręczeń: ad W., ul. [...], [...]. Adres ten widnieje również w stopce każdej z kart wniosku jako: [...]., ul. [...], [...]. Adres ten wskazano również w załączonym do wniosku pełnomocnictwie. Starosta [...] postanowieniem z 13 maja 2025 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] nr [...] z 28 listopada 2024 r. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących pod adresem ad W., ul. [...], [...]. Pismem z 22 maja 2025 r. pełnomocnik skarżących złożył zażalenie na ww. postanowienie. W zażaleniu wskazano adres do doręczeń: ad W., ul. [...], [...]. Wojewoda [...]. postanowieniem z 1 lipca 2025 r. uchylił postanowienie Starosty [...] z 13 maja 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z 8 lipca 2025 r. Starosta [...] wezwał ad W. do uzupełnienia złożonych wniosków. Wezwanie zostało doręczone pod adresem: ad W., ul. [...], [...]. Pismem z 23 lipca 2025 r. ad W. odpowiedział na powyższe wezwanie z 8 lipca 2025 r. W odpowiedzi wskazano adres do doręczeń: ad W., ul. [...], [...]. Adres ten widnieje również w stopce każdej z kart wniosku jako: [...], ul. [...], [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał 2 września 2025 r. postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z 28 listopada 2024 r. nr [...]. Postanowienie wysłano na adres: ad W., ul. [...], [...]. Przesyłka była dwukrotnie awizowana i nie została odebrana. Następnie w piśmie z dnia 20 października 2025 r. pełnomocnik wniósł o doręczenie postanowienia organu I instancji na prawidłowy adres. Wskazał, że adres do doręczeń wskazany w CEIDG to ul. [...], [...]. Sąd podkreśla, że w tym piśmie pełnomocnik po raz pierwszy w trakcie postępowania wskazał ten adres, jako adres do doręczeń. Starosta [...] ponownie wysłał postanowienie z dnia 2 września 2025 r. na adres ul. [...] , [...]. Doręczono je w dniu 17 listopada 2025 r. W ocenie Sądu czynność ta miała charakter wyłącznie informacyjny i nie można jej utożsamiać z doręczeniem postanowienia, jako skutkiem prawnym ponownie otwierającym bieg terminu do wniesienia zażalenia. Pełnomocnik skarżących pismem z dnia 20 listopada 2025 r. (wysłanym w dniu 24 listopada 2025 r.) wniósł zażalenie na postanowienie z 2 września 2025 r. Wskazał, że adres do doręczeń wskazany w CEIDG to ul. [...], [...]. Na kopercie jako nadawcę wskazano: ad W.. W zażaleniu i na kopercie, w której je przesłano, nie umieszczono nazwy kancelarii, w ramach której pełnomocnik wykonuje działalność zawodową (podano jedynie dane nadawcy: ad W., nazwę ulicy, kod pocztowy i nazwę miasta). W ocenie Sądu nie sposób interpretować tego sposobu oznaczenia nadawcy inaczej, niż tak, że korespondencja może być kierowana do pełnomocnika również bez podania nazwy firmy przedsiębiorcy (wymienionej w CEIDG). Oceniając powyższe okoliczności sprawy Sąd uznał, że skierowanie korespondencji do pełnomocnika, w sposób w jaki to uczynił organ I instancji, odpowiada prawu. Nie można uznać, że nastąpiło wadliwe zaadresowanie przesyłki. Nie ma podstaw do podważenia doręczenia postanowienia z 2 września 2025 r. w trybie art. 44 k.p.a. tj. w trybie doręczenia zastępczego (fikcji doręczenia). Oceniając termin doręczenia postanowienia z 2 września 2025 r. w kontekście treści przepisów art. 44 k.p.a., Sąd wskazuje, że pierwsza próba doręczenia postanowienia pełnomocnikowi wnioskodawców miała miejsce 9 września 2025 r. (co wynika z adnotacji na kopercie i druku "Potwierdzenia odbioru"). Od tego dnia należy liczyć termin, określony w art. 44 § 1 k.p.a., w jakim przesyłka powinna oczekiwać na odbiór przez adresata w placówce pocztowej. Skoro przesyłka nie została odebrana, to zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił z dniem 23 września 2025 r. Od tej daty rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. ww. środek zaskarżenia mógł zostać wniesiony do 30 września 2025 r. Organ w zaskarżonym postanowieniu błędnie wskazał, że termin ten upływał z dniem 7 października 2025 r., jednak uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Zażalenie stron reprezentowanych przez pełnomocnika na postanowienie Starosty [...] z 2 września 2025 r., zostało nadane w placówce pocztowej 24 listopada 2025 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Sąd wyjaśnia, że ponowne doręczenie pełnomocnikowi postanowienia z 2 września 2025 r., na jego wniosek z 20 października 2025 r., miało jedynie charakter informacyjny. Powyższe doręczenie nastąpiło 17 listopada 2025 r., czyli po upływie terminu do wniesienia zażalenia. Ponowne wysłanie i doręczenie tego postanowienia na inny adres nie zniweczyło pierwotnego skutku doręczenia i nie spowodowało ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zażalenia. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku z 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "(...) w sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji, na co słusznie wskazał skarżący kasacyjnie organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 1997r., I SA/Gd 470/96." W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo doręczał pełnomocnikowi skarżących korespondencję w trakcie postępowania, w którym pełnomocnik, za wyjątkiem postanowienia Starosty [...] z 2 września 2025 r., odbierał wszelką korespondencję pod adresem: ad W., ul. [...], [...]. Adres ten był jedynym adresem wskazywanym przez pełnomocnika. W żadnym miejscu nie wskazał on adresu: ul. [...], [...]. Dopiero w piśmie z dnia 20 października 2025 r. pełnomocnik wniósł o doręczenie postanowienia organu I instancji na adres wskazany w CEIDG, czyli: ul. [...], [...]. Sąd podkreśla, że organy nie mają obowiązku poszukiwania w CEIDG innego adresu do doręczeń, jeżeli pełnomocnik wyraźnie wskazuje adres do doręczeń w składanych pismach procesowych. Byłoby to uzasadnione wyłącznie w sytuacji niewskazania przez pełnomocnika jakiegokolwiek adresu do doręczeń. W trakcie przedmiotowego postępowania administracyjnego przed organem I instancji adres: ad W., ul. [...], [...] był jednak wprost wielokrotnie wskazywany w pismach procesowych, a korespondencja wysyłana na ten adres była skutecznie doręczana. Co więcej pełnomocnik nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń w zakresie dokonywanych doręczeń pod ww. adresem. Nie było więc jakichkolwiek podstaw do doręczenia postanowienia organu I instancji na inny adres, niż ten wskazywany wprost w każdym piśmie procesowym przez pełnomocnika skarżących. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.