III SA/Po 327/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J. P. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO w [...]", "organ II instancji" lub "Kolegium") decyzją z 18.12.2025 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej również jako: "organ I instancji") z 9.12.2024 r., nr [...], którą organ po rozpatrzeniu sprawy z wniosku z dnia 21.04.2023 r. J. P. (dalej jako: "strona", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") przyznał w związku z opieką nad P. P.: 1. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości po [...] zł miesięcznie na okres od 15.04.2023 do 31.12.2023 r.; 2.świadczenie pielęgnacyjne w wysokości po [...] zł miesięcznie na okres od 01.01.2024 do 31.12.2024 r.; 3. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości po [...] zł miesięcznie na okres od 01.01.2025 do 31.12.2025 r.; 4. świadczenie pielęgnacyjne miesięcznie na okres od 01.01.2026 do 31.01.2028 r. w wysokości wynikającej z aktualnego obwieszczenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej w sprawie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego w danym roku. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 21.04.2023 r. strona zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem, P. P.. Decyzją z dnia 12.06.2023 r. nr [...] odmówiono przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Z tą decyzją strona nie zgodziła się i złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 25.09.2023 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia 09.11.2023 r. nr [...] organ I instancji ponownie odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Z tą decyzją strona nie zgodziła się i złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 09.05.2024 r., nr [...] 2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 04.09.2024 r., o sygn. akt IV SA/Po 509/24 uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane są przyjmować, że: - złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 21.04.2023 r. powoduje, że należy go rozpatrzyć w myśl przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujących do 31.12.2023 r.; - przesłanka wieku powstania niepełnosprawności u P. P. nie będzie brana pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy; - skarżącej przysługuje jedno świadczenie - zgodnie z jej wyborem - na okres od którego wyeliminowany zostanie zbieg uprawnień. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji decyzją z 9.12.2024 r. przyznał stronie w związku z opieką nad P. P.: 1. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości po [...] zł miesięcznie na okres od 15.04.2023 do 31.12.2023 r.; 2.świadczenie pielęgnacyjne w wysokości po [...] zł miesięcznie na okres od 01.01.2024 do 31.12.2024 r.; 3. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości po [...] zł miesięcznie na okres od 01.01.2025 do 31.12.2025 r.; 4. świadczenie pielęgnacyjne miesięcznie na okres od 01.01.2026 do 31.01.2028 r. w wysokości wynikającej z aktualnego obwieszczenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej w sprawie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego w danym roku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, iż przesłanka niepodejmowania zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem została spełniona. Organ wskazał, że stosownie do art. 27 ust. 5 pkt 1 oraz art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 323 ze zm., dalej jako: "u.ś.r.") w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Organ wskazał, że decyzją z dnia 09.12.2024 r., nr [...] uchylono aktualną decyzję z dnia 04.11.2024 r., nr [...] przyznającą stronie specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad P. P.. Ponadto wskazano, że organ I instancji nie uchylił decyzji przyznających specjalny zasiłek opiekuńczy za okres od 15.04.2023 r. do 31.10.2024 r. z uwagi na fakt, że decyzje wygasły i dokona wzajemnej kompensacji świadczeń, tj. wypłaci różnicę pomiędzy świadczeniami już wypłaconymi, a przyznanymi niniejszą decyzją. Ponadto organ wskazał, że świadczenie będzie płatne w terminach miesięcznych zgodnie ze sposobem wypłaty wskazanym we wniosku, a świadczenia za okres od 15.04.2023 r. do 30.11.2024 r. pomniejszone o wysokość wypłaconego specjalnego zasiłku opiekuńczego zostaną wypłacone w terminach wypłat list uzupełniających. Pismem z dnia 16.01.2025 r. wnioskodawczyni: 1. wniosła o uzupełnienie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 09.12.2024 r., nr [...] przez przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem również za okres od 1.11.2022 r. do 14.04.2023 r., 2. oświadczyła, że rezygnuje ze świadczenia rodzicielskiego na syna J. P. częściowo, tj. za okres od 1.11.2022 r. do 14.04.2023 r. na rzecz przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem, 3. wskazała, że dokonuje wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego, 4. wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r., 5. w przypadku uznania, że nie znajduje zastosowania instytucja uzupełnienia decyzji - wniosła o potraktowanie pisma jako odwołania od decyzji w zakresie, w jakim świadczenie nie zostało jej przyznane za okres od 1.11.2022 r. do 14.04.2023 r. SKO w [...] wskazaną na wstępie decyzją z 18.12.2025 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wskazał na treść art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429, dalej jako: "u.ś.w."), zgodnie z którym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ wskazał, że przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, co potwierdził WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 04.09.2024 r., sygn. akt IV SA/Po 509/24. Organ przedstawiając ustalony stan faktyczny sprawy wskazał, że w dniu [...] J. P. urodziła syna J. P.. Decyzją Prezydenta Miasta [...] z 06.05.2022 r., nr [...], przyznano jej świadczenie rodzicielskie w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od 15.04.2022 r. do 14.04.2023 r. Na wniosek z 16.11.2022 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] wydał w dniu 24.01.2023 r. orzeczenie, zaliczające P. P. do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym do 31.01.2028 r., przy czym ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datowano od 16.11.2022 r. W dniu 21.04.2023 r. strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem. Tego samego dnia wystąpiła również o specjalny zasiłek opiekuńczy. Decyzją z 12.06.2023 r., nr [...] 145185, Prezydent Miasta [...] przyznał jej specjalny zasiłek opiekuńczy na okres do 31.10.2023 r. Następnie decyzją z 12.12.2023 r., nr [...], przyznano jej ten zasiłek do 31.10.2024 r., a decyzją z 04.11.2024 r., nr [...] – do 31.10.2025 r. Pismem z 24.11.2024 r. strona oświadczyła, że rezygnuje ze specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego od 15.04.2023 r. W konsekwencji decyzją z 09.12.2024 r. uchylono decyzję z 04.11.2024 r. przyznającą jej specjalny zasiłek opiekuńczy od 01.11.2024 r. do 31.10.2025 r. Strona kwestionowała przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dopiero od 15.04.2023 r., domagając się jego przyznania także za okres od 01.11.2022 r. do 14.04.2023 r. Powoływała się przy tym na art. 24 ust. 2a u.ś.r., zgodnie z którym w razie złożenia wniosku o świadczenie uzależnione od niepełnosprawności w terminie trzech miesięcy od wydania orzeczenia o niepełnosprawności, prawo do świadczenia ustala się od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności. Organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2023 r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie, która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b tej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie mającej ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, natomiast art. 27 ust. 5 u.ś.r. wyklucza kumulatywne pobieranie świadczeń opiekuńczych, pozostawiając stronie wybór jednego z nich. Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych występują dwie linie orzecznicze dotyczące skutków rezygnacji z konkurencyjnego świadczenia. Zgodnie z nowszą linią orzeczniczą, reprezentowaną m.in. przez wyroki NSA z 24.02.2025 r., o sygn. akt I OSK 880/24 oraz z 22.10.2025 r., o sygn. akt I OSK 1983/24, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest dopiero od momentu ustania prawa do świadczenia konkurencyjnego, ponieważ organ ma obowiązek oceniać spełnienie przesłanek świadczenia na dzień wydania decyzji. Organ odwołał się również do wcześniejszej linii orzeczniczej, wyrażonej m.in. w wyroku NSA z 29.04.2019 r., o sygn. akt I OSK 300/19, zgodnie z którą dopuszczalne jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem rezygnacji z wcześniej pobieranego świadczenia, a prawo do nowego świadczenia może zostać ustalone od miesiąca złożenia wniosku. Wskazano, że właśnie ta korzystniejsza dla strony linia została zastosowana wobec strony przy przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego od 15.04.2023 r. Kolegium uznało jednak, że brak było podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 01.11.2022 r. do 14.04.2023 r., ponieważ w tym czasie strona pobierała świadczenie rodzicielskie na syna. Organ podkreślił, że świadczenie rodzicielskie ma umożliwiać sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem i stanowi odpowiednik wsparcia przysługującego rodzicom korzystającym z zasiłku macierzyńskiego. W tym zakresie powołano się na wyrok WSA w Gliwicach z 17.07.2019 r., o sygn. akt II SA/Gl 564/19. Odwołując się do orzecznictwa NSA i WSA, organ wskazał także, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje za sam fakt sprawowania opieki, lecz stanowi rekompensatę za brak możliwości podjęcia lub kontynuowania zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Powołano wyroki NSA z 13.05.2015 r., o sygn. akt I OSK 2820/13, oraz z 02.02.2017 r., o sygn. akt I OSK 2201/15, a także wyrok WSA w Poznaniu z 05.03.2021 r., o sygn. akt II SA/Po 634/20, zgodnie z którymi konieczne jest istnienie związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. W ocenie Kolegium, w okresie od 01.11.2022 r. do 14.04.2023 r. skarżąca nie podejmowała zatrudnienia z uwagi na opiekę nad dzieckiem. Dodatkowo wskazano, że dopiero w piśmie z 16.01.2025 r. skarżąca złożyła oświadczenie o rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego za okres od 01.11.2022 r. do 14.04.2023 r. na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem organu oświadczenie to nie mogło wywołać skutków prawnych, gdyż zostało złożone po wydaniu decyzji przez organ I instancji i odnosiło się do okresu sprzed złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. P. zarzucając naruszenie: 1. art. 27 ust. 5 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 roku w zw. z art. 24 ust. 2a u.ś.r. oraz art. 32 ust. 1 i 2a u.ś.r. i art. 9 k.p.a. poprzez: a) pozbawienie skarżącej, dla okresu 1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r., realizacji służącego jej ustawowego prawa wyboru świadczenia pielęgnacyjnego (korzystniejszego dla skarżącej) wobec zbiegu ww. uprawnienia z przyznanym skarżącej uprawnieniem do świadczenia rodzicielskiego w związku z urodzeniem, w dniu [...] syna J. P., w sytuacji gdy: - skarżąca jednoznacznie zrezygnowała w kolidującym okresie (1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r.) ze świadczenia rodzicielskiego wybierając korzystniejsze dla niej świadczenie pielęgnacyjne i oświadczenie takie - wbrew stanowisku organu II instancji - wywołało skutek, podobnie jak zaakceptowane uprzednio w tej sprawie oświadczenie skarżącej o rezygnacji z pobranego już zasiłku specjalnego przyznanego rn.in. decyzjami Prezydenta: (I) z dnia 12 czerwca 2023 r. ([...]) na okres: 15 kwietnia - 31 października r. oraz (II) z dnia 12 grudnia 2023 r. ([...]) na okres: 1 listopada 2023 r. - 31 października 2024 r., a w konsekwencji brak jest podstaw do różnicowania i innego podejścia do podobnej sytuacji skarżącej w spornym okresie (1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r.); - sam fakt, że na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) świadczenie wymienione w art. 27 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. (świadczenie rodzicielskie), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., co do zasady, nie wyklucza przyznania następnie, w uzasadnionym przypadku, na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, przy czym wobec ww. rezygnacji zostało zapewnione, że nie będzie miało miejsca kumulatywne pobranie obu tych świadczeń za ten sam okres; - wypłata wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego dla okresu 1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r. winna uwzględniać techniczną kompensację świadczeń już wypłaconych za ten okres z tytułu świadczenia rodzicielskiego co jest wystarczającym mechanizmem gwarantującym brak pobrania obu konkurencyjnych świadczeń dla tego samego okresu; b) zaniechanie, dla okresu 1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r., podjęcia przez organy obu instancji działań zmierzających do przyznania wybranego przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego bez oczekiwania na odrębny wniosek o uchylenie prawa do świadczenia mniej korzystnego, podczas gdy z art. 32 u.ś.r. wynika, że organ prowadzący postępowanie jest uprawniony do podejmowania również z urzędu działań w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w sytuacji, gdy uległa zmianie sytuacja strony mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, a zmiana decyzji na korzyść strony nie wymaga jej zgody, przy tym w realiach tej sprawy zostały spełnione przesłanki z art. 24 ust. 2a u.ś.r., co jest bezsporne; 2. art. 80 k.p.a., art. 77 § 1, art. 79a § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie ustalenia, że niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącą w okresie 1 listopada 2022 r. – 14 kwietnia 2023 r. wynikało ze sprawowania opieki nad dzieckiem, na które otrzymywała świadczenie rodzicielskie, w sytuacji gdy takie ustalenie i ocena jest dowolna, nie wynika ona z zebranego materiału dowodowego, a organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął takie ustalenie, podczas gdy sposób i rodzaj opieki sprawowanej przez skarżącą nad jej niepełnosprawnym mężem w zakwestionowanym przez organ okresie był taki sam jak w okresie po 14 kwietnia 2023 r., gdy organ finalnie uznał, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem, przy czym sam fakt posiadania kilkumiesięcznego dziecka nie wykluczał i nie uniemożliwiał skarżącej sprawowania opieki nad mężem, a w konsekwencji naruszenie również: 3. art. 17 ust. 1 i art. 27 ust. 5 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., poprzez przyjęcie, że w okresie: 1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r. nie jest możliwe przyznanie skarżącej i wybór przez nią prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż wobec urodzenia dziecka, na które przysługuje świadczenie rodzicielskie, przesłanka niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem nie jest spełniona, bo opieka sprawowana jest nad dzieckiem, w sytuacji gdy sam ustawodawca w art. 27 ust. 5 u.ś.r. przewidział możliwość wystąpienia zbiegu uprawnienia do świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego, tj. wystąpienia sytuacji gdy opieka jest sprawowana przez tę samą osobę, w tym samym czasie nad dzieckiem i osobą niepełnosprawną; 4. art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 9 k.p.a., poprzez kreowanie przeszkód, dla okresu: 1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r., do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, świadczenia rodzinnego korzystniejszego dla skarżącej, w szczególności poprzez nienależyte wywiązanie się z obowiązków informacyjnych (art. 9 k.p.a.), a wręcz wprowadzanie skarżącej w błąd co do rodzaju świadczeń rodzinnych, ich przesłanek oraz okresu, za który mogą one zostać uzyskane przez skarżącą w związku z uzyskaniem w dniu 24 stycznia 2023 r. orzeczenia, które zaliczyło męża skarżącej do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, a w konsekwencji stawianie przeszkód mających na celu uniemożliwienie uzyskania przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego również za okres 1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1. skierowanie sprawy do rozpoznanie w trybie uproszczonym; 2. uchylenie zaskarżonej decyzji; 3. rozważenie przez Sąd możliwości zastosowania również dyspozycji art. 145a § 1 p.p.s.a., tj. zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni decyzji w oparciu, o którą skarżącej zostanie przyznane świadczenie pielęgnacyjne również za okres 1 listopada 2022 r. - 14 kwietnia 2023 r.; 4. zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W treści uzasadnienia skarżąca rozwinęła i uszczegółowiła zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Badając zaskarżoną decyzję według opisanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził istnienie naruszeń prawa, które uzasadniają konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że skarżąca zwróciła się o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś Kolegium w odpowiedzi nie zażądało przeprowadzenia rozprawy, ziściły się przesłanki do zastosowania ostatnio podanego przepisu. Na wstępie należy wskazać, że w sprawie zapadł uprzednio wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 września 2024 r., o sygn. akt IV SA/Po 509/24, w którym Sąd zobowiązał organy do przyjęcia, że: - złożenie wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 21 kwietnia 2023 roku jest wystarczająca przesłanką kreującą obowiązek rozstrzygania kontrolowanej sprawy w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 roku, - wiek, w którym powstała znaczna niepełnosprawność podopiecznego P. P. jest okolicznością nieistotną dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czyli treść art. 17 ust. 1b u.ś.r., uznana za niezgodną z Konstytucją RP, nie może przesądzać o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej, - zgodnie z art. 27 ust. 5 pkt 1-3 u.ś.r. skarżącej przysługuje jedno świadczenie - zgodnie z jej wyborem - na okres, od którego wyeliminowany zostanie zbieg uprawnień, - ustalenie braku spełnienia przesłanki niepodejmowania zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem wymaga wykazania, że odmienna ocena dokonana na gruncie art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz na gruncie art. 16a ust. 1 pkt 1 tej ustawy uzasadniona jest odmiennością stanu faktycznego lub prawnego (art. 8 ust. 1-2 k.p.a.). Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istotne okoliczności sprawy przedstawiają się następująco. W dniu [...] J. P. urodziła syna J. P.. Następnie decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 06.05.2022 r., nr [...], przyznano jej świadczenie rodzicielskie na rzecz syna w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od 15.04.2022 r. do 14.04.2023 r. Pismem z dnia 16.11.2022 r. skarżąca wystąpiła o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności P. P.. W rezultacie orzeczeniem z dnia 24.01.2023 r. P. P., ur. [...] został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności do dnia 31.01.2028 r., przy czym ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datowano od dnia 16.11.2022 r. W dniu 21.04.2023 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem. Do dnia 14.04.2023 r. skarżąca pobierała świadczenie rodzicielskie na syna, przyznane z uwagi na brak uprawnień do zasiłku macierzyńskiego. Po wygaśnięciu tego świadczenia decyzją z dnia 12.06.2023 r. przyznano jej specjalny zasiłek opiekuńczy z tytułu sprawowania opieki nad mężem za okres od 15.04.2023 r. do 31.10.2023 r. Następnie, po wydaniu wyroku przez WSA w Poznaniu dnia 04.09.2024 r., o sygn. akt IV SA/Po 509/24, skarżącej przyznano świadczenie pielęgnacyjne na męża za okres od 15.04.2023 r. do 31.01.2028 r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy powinny uwzględnić wniosek skarżącej i przyznać jej świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad mężem również za okres od 1.11.2022 r. do 14.04.2023 r., zamiast mniej korzystnego, pobieranego w tym okresie w przeszłości świadczenia rodzicielskiego, z którego oświadczyła, że rezygnuje na etapie odwołania z 16 stycznia 2025 r. od decyzji organu I instancji. W odniesieniu do podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że Sąd w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 509/24 wiążąco wskazał, że złożenie wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 21 kwietnia 2023 roku jest wystarczającą przesłanką kreującą obowiązek rozstrzygania kontrolowanej sprawy w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 roku. Kwestia ta została już rozstrzygnięta i nie wymaga ponownej analizy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z kolei zgodnie z treścią art. 24 ust. 2a u.ś.r. jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Zgodnie z treścią art. 27 ust. 5 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2023 r. ) w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Sąd wskazuje, że w sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia rodzicielskiego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia i to przez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej to świadczenie. W przypadku złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i rezygnacji z prawa do kolidującego świadczenia, wykluczającego możliwość przyznania świadczenia wnioskowanego, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie uprawnionej, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Decyzja, mocą której skrócono okres, na który przyznano świadczenie uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wydana na skutek dokonania wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., może zostać wydana z mocą wsteczną, co umożliwi przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego - zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 u.ś.r. - od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Organ winien mieć na uwadze, że skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, ale powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa skorzystać, stosując rozwiązania proceduralne, gwarantujące stronie przewidziane art. 27 ust. 5 u.ś.r. prawo wyboru świadczenia (por. wyrok NSA z 30 października 2025r., o sygn. akt. I OSK 1981/24). Ponadto należy podkreślić, że przepisy art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b i art. 27 ust. 5 pkt 1 i 3 u.ś.r., wykładane łącznie, należy rozumieć w ten sposób, że w sytuacji spełnienia przez beneficjenta uprawnień do obu świadczeń, których jednoczesne pobieranie zostało wykluczone przez przepisy prawa, ustawodawca daje uprawnionemu możliwość wyboru jednego z nich, tj. takiego, które uprawniony uważa za bardziej korzystne dla siebie. Należy przy tym dostrzec, że przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie stawia żadnej granicy czasowej do dokonania takiego wyboru. Dokonany przez uprawnionego wybór świadczenia dla niego korzystniejszego powinien odnosić swój skutek na osi czasu zgodnie z ogólną regułą art. 24 ust. 2 u.ś.r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych regulujących zbieg uprawnień do świadczeń rodzinnych oraz skutki złożenia wniosku w trybie art. 24 ust. 2a u.ś.r., a także naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Poza sporem pozostaje, że orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności P. P. zostało wydane w dniu 24 stycznia 2023 r. na skutek wniosku z dnia 16 listopada 2022 r., natomiast skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 21 kwietnia 2023 r., a więc w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Tym samym w sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 24 ust. 2a u.ś.r., zgodnie z którym prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Oznacza to, że co do zasady świadczenie pielęgnacyjne mogło zostać przyznane skarżącej już od listopada 2022 r. Organ I instancji w ogóle nie rozważył możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 listopada 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. Faktem jest, że skarżąca wyartykułowała swoją wolę rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego dopiero na etapie odwołania od decyzji organu I instancji, jednak organ powinien mieć świadomość istnienia przeszkody w wypłacie świadczenia pielęgnacyjnego od listopada 2022 r. w postaci pobieranego świadczenia rodzicielskiego i w ocenie Sądu powinien przed wydaniem decyzji wprost poinformować skarżącą o konieczności złożenia rezygnacji z tego świadczenia, która pozwoliłaby na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r. Brak inicjatywy organu w tym zakresie stanowi naruszenie art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z kolei z uzasadnienia decyzji II instancji wynika, że Kolegium odmówiło skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 listopada 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. wskazując, że w tym czasie skarżąca pobierała świadczenie rodzicielskie, a zatem nie podejmowała zatrudnienia z uwagi na opiekę nad dzieckiem, a nie nad mężem. Stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim należy zauważyć, że Kolegium samo wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż organ I instancji nie miał wątpliwości, że skarżąca sprawowała stałą opiekę nad mężem. Ustalenia te nie zostały przez organ odwoławczy zakwestionowane. Jednocześnie jednak Kolegium przyjęło, że w spornym okresie skarżąca nie podejmowała zatrudnienia wyłącznie z uwagi na opiekę nad dzieckiem, ponieważ pobierała świadczenie rodzicielskie. Twierdzenia te pozostają wewnętrznie sprzeczne i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym sprawy. Z akt administracyjnych wynika bowiem jednoznacznie, że od co najmniej 16 listopada 2022 r., czyli od daty ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności P. P., skarżąca równocześnie sprawowała stałą opiekę nad niepełnosprawnym mężem. Sąd podkreśla, że okoliczność sprawowania opieki nad dzieckiem nie wyklucza jednoczesnego sprawowania opieki nad chorym mężem. Sam fakt pobierania świadczenia rodzicielskiego nie oznacza bowiem automatycznie, że wyłączną przyczyną niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą była opieka nad dzieckiem. W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca wprost przewidział możliwość wystąpienia zbiegu prawa do świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego, skoro oba te świadczenia zostały objęte regulacją art. 27 ust. 5 u.ś.r. Oznacza to, że sam fakt sprawowania opieki nad dzieckiem nie wyklucza jednoczesnego sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. W ocenie Sądu organ odwoławczy wadliwie zinterpretował również skutki wynikające z prawa wyboru świadczenia przewidzianego w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Dokonanie wyboru jednego ze zbiegających się świadczeń może uzasadniać wydanie decyzji zmieniającej okres prawa do świadczenia, które stanowiło przeszkodę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nawet z mocą wsteczną. W tym kontekście istotne znaczenie ma okoliczność, że świadczenie pielęgnacyjne w zaskarżonej decyzji zostało przyznane również za okres, w którym skarżąca pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy przyznany jej wcześniejszymi decyzjami Prezydenta Miasta [...], w tym m. in. decyzją z dnia 12 czerwca 2023 r. ([...]) na okres 15 kwietnia - 31 października 2023 r. oraz decyzją z dnia 12 grudnia 2023 r. ([...]) na okres 1 listopada 2023 r. - 31 października 2024 r. Organ nie uchylił decyzji przyznających specjalny zasiłek opiekuńczy za okres od 15.04.2023 r. do 31.10.2024 r. z uwagi na ich wygaśnięcie, jednak wskazał, że dokona wzajemnej kompensacji świadczeń poprzez wypłatę różnicy pomiędzy świadczeniami już wypłaconymi, a świadczeniem pielęgnacyjnym przyznanym nową decyzją. Jednocześnie organy obu instancji bezzasadnie odmówiły zastosowania analogicznego rozwiązania w odniesieniu do świadczenia rodzicielskiego pobieranego przez skarżącą przed dniem 15 kwietnia 2023 r. Trafnie zatem skarżąca podnosi, że organy przyjęły odmienną interpretację przepisów wobec sytuacji o analogicznym charakterze, co narusza wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania obywatela do organów państwa oraz obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników. Kolegium wskazało również, że oświadczenie skarżącej o rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego nie może wywoływać skutków prawnych, ponieważ zostało złożone dopiero pismem z dnia 16 stycznia 2025 r., a więc po wydaniu decyzji organu I instancji oraz w odniesieniu do okresu poprzedzającego złożenie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. W ocenie Sądu argumentacja ta nie może zostać uznana za przekonującą. Nie jest rzeczą nadzwyczajną, że intencją osoby sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym jest uzyskanie najbardziej korzystnego świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy zajmujące się takimi sprawami mają tego pełną świadomość. W niniejszej sprawie organ dysponował kompletem dokumentów oraz wiedział, że w świetle art. 24 ust. 2a u.ś.r. możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od listopada 2022 r., o ile zostanie wyeliminowany zbieg świadczeń. Organ I instancji nie wywiązał się z obowiązku należytego poinformowania strony o konieczności złożenia oświadczenia o rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego, co umożliwiłoby przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego również za wcześniejszy okres. Jak już wcześniej wskazano obowiązek taki wynikał z art. 9 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Organ II instancji nie musiał już skarżącej informować o konieczności rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego, ponieważ informację taką powzięła we własnym zakresie. Kolegium powinno rozważyć skuteczność złożonej rezygnacji oraz możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną na podstawie art. 24 ust. 2a u.ś.r., jednak przyjęło stanowisko niemające oparcia w przepisach prawa o braku skutków prawnych rezygnacji złożonej na etapie odwołania. Należy przy tym przypomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w poprzednim wyroku wydanym w tej sprawie wskazał już, iż "działanie organu I instancji cechowało dążenie do kreowania przeszkód do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, będącego świadczeniem korzystniejszym dla skarżącej". W niniejszej sprawie również postępowanie organu II instancji wpisuje się w taką ocenę. Nie można przy tym pominąć, że Kolegium pozostaje niekonsekwentne w swojej argumentacji. Za prawidłowe uznało bowiem przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną na skutek rezygnacji skarżącej ze specjalnego zasiłku opiekuńczego dokonanej pismem z dnia 29 listopada 2024 r., a więc również po wydaniu decyzji przyznających to świadczenie, natomiast odmówiło przyznania analogicznych skutków prawnych rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego złożonej pismem z dnia 16 stycznia 2025 r. Brak jest przy tym przekonującego uzasadnienia dla odmiennego potraktowania obu sytuacji, skoro zarówno świadczenie rodzicielskie, jak i specjalny zasiłek opiekuńczy należą do świadczeń objętych regulacją art. 27 ust. 5 u.ś.r. w zakresie możliwości dokonania wyboru świadczenia. W odniesieniu do argumentacji, że żądanie skarżącej dotyczy okresu poprzedzającego złożenie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, Sąd ponownie podkreśla, iż właśnie art. 24 ust. 2a u.ś.r. stanowi podstawę do przyznania świadczenia za wcześniejszy okres. Skoro bowiem skarżąca złożyła w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności i złożyła rezygnację z pobieranego wcześniej mniej korzystnego świadczenia rodzicielskiego, to świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać ustalone od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności, czyli od listopada 2022 r. W tych okolicznościach przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 listopada 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r., po uwzględnieniu złożonej przez nią rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego oraz dokonaniu stosownej kompensacji świadczeń, było prawnie dopuszczalne i znajdowało podstawę zarówno w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak i w zasadach ogólnych postępowania administracyjnego. Nawet gdyby przyjąć, że w sprawie występowały niedające się usunąć wątpliwości interpretacyjne dotyczące skutków rezygnacji z konkurencyjnego świadczenia oraz możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną, to wobec istniejących rozbieżności orzeczniczych powinny one zostać rozstrzygnięte na korzyść strony zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. Organ odwoławczy sam wskazał bowiem na funkcjonowanie dwóch konkurencyjnych linii orzeczniczych dotyczących wykładni art. 24 ust. 2 i art. 27 ust. 5 u.ś.r., jednak bez przekonującego uzasadnienia pominął znaczenie art. 24 ust. 2a u.ś.r. dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przyjmując wykładnię mniej korzystną dla skarżącej. Sąd postanowił pomimo wadliwości decyzji obu instancji, uchylić wyłącznie decyzję organu II instancji, który będzie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a ewentualne wątpliwości wyjaśni na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu charakter stwierdzonych naruszeń umożliwia ich usunięcie na etapie postępowania odwoławczego bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego również decyzji organu I instancji, która pozostaje dla strony częściowo korzystna. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania przedstawione w niniejszym wyroku, przede wszystkim w zakresie tego, że oświadczenie skarżącej o rezygnacji ze świadczenia rodzicielskiego z 16 stycznia 2025 r. wywołuje skutek prawny w postaci możliwości przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem również za okres od 1.11.2022 r. do 14.04.2023 r. na podstawie art. 24 ust. 2a w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r., zamiast mniej korzystnego, pobieranego w tym okresie w przeszłości świadczenia rodzicielskiego. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145a § 1 p.p.s.a. W przepisie art. 145a p.p.s.a. ustawodawca nie daje żadnych wskazówek, co należy rozumieć przez okoliczności sprawy uzasadniające wydanie orzeczenia przewidzianego w § 1, pozostawiając tę kwestię do ustalenia sądowi orzekającemu w sprawie. Mając jednak na uwadze powody wprowadzenia art. 145a p.p.s.a., tj. zwiększenie efektywności i sprawności postępowania oraz konieczność zapewnienia skarżącemu szybszego uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, można przyjąć, że rozważany warunek zostanie spełniony w sytuacji, kiedy okoliczności sprawy z dużym prawdopodobieństwem będą wskazywać, że w postępowaniu administracyjnym toczącym się po uchyleniu zaskarżonej decyzji oceny i zalecenia sformułowane w orzeczeniu sądu nie zostaną w należnym stopniu uwzględnione przez organ. W ocenie składu orzekającego nie ma na obecnym etapie postępowania podstaw, by zakładać, że Kolegium nie zrealizuje wskazań Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.