III SA/Po 269/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji

J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu administracji, skargę na decyzję opisaną w rubrum. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 24 000 zł w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący napisał tylko, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa – co wynikać ma również z treści oświadczenia o stanie majątku strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd przyjął, że przez oświadczenie o stanie majątku strony skarżącej – skarżący miał na myśli wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączony do skargi. W efekcie Sąd potraktował informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz ustalenia poczynione przez starszego referendarza sądowego - jako informacje mające uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd wskazuje, że starszy referendarz sądowy ustalił, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną. Według oświadczenia wnioskodawcy zamieszkuje z nim także siedemnastoletni syn. Dochody rodziny zostały określone na kwotę 11.800 zł netto miesięcznie. Przychód wnioskodawcy z działalności gospodarczej według zestawienia przychodów i wydatków za okres od stycznia 2017 do lutego 2018 to 43.367,25 zł średniomiesięcznie. Wskazane wartości określają, wolne od egzekucji, pozostające w dyspozycji wnioskodawcy, środki finansowe uzyskiwane i wydatkowane tylko w ramach jednego źródła dochodu wnioskodawcy. Wnioskodawca, pomimo wezwania, nie wykazał kosztów koniecznego utrzymania rodziny. Deklarowane we wniosku wydatki z tytułu kredytu, rat leasingowych, czy dzierżawy są kosztami działalności gospodarczej. Na koszty działalności gospodarczej wnioskodawca wydatkuje 35.654,07 średnio miesięcznie. Sąd stwierdza, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przybliżył Sądowi okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zaznacza, że możliwość wyegzekwowania kwoty, sama w sobie nie stanowi wystarczającej przyczyny wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I OZ 2046/16 (CBOSA), że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.