III SA/Po 1154/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta P. – Zarządu Dróg Miejskich na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 23 kwietnia 2021 r. Nr: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dot. wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi i umorzenia postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

W dniu 30 czerwca 2021 r. Miasto P. – Zarząd Dróg Miejskich wniósł skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną w rubrum orzeczenia. Zaskarżoną decyzją SKO uchyliło decyzję skarżącego dot. wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi i umorzyło postępowanie. Opowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do § 2 art. 50, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że legitymację do wniesienia skargi określono w art. 50 P.p.s.a. przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego - legitymacja materialna oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi - legitymacja formalna (por. postanowienie NSA z 20 marca 2019 r. o sygn. akt II GSK 1925/18 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne, w którym wydano zaskarżoną decyzję, dotyczyło uchylenia decyzji dot. wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi i umorzenia postępowania. Skargę do sądu administracyjnego wniósł organ I instancji. W związku z tym wskazać należy, że w kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej wypowiadały się sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. Z orzecznictwa, jak i doktryny wynika, że w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że ten sam podmiot może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym nie jest on stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje prezydent miasta (por.: wyrok NSA z 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04 oraz postanowienie NSA z 15 października 1990 r. sygn. akt SA/Wr 990/90). Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego (por.: uchwały NSA z 9 października 2000 r. sygn. akt OPK 14/00 oraz z 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03). Tym samym Miasto P. nie było legitymowane do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, gdyż decyzja ta została wydana w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji. W konsekwencji skarga okazała się niedopuszczalna i wobec tego podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.