III SA/Lu 72/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 692/19 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skarżący J. S. wniósł poza skargą główną, także skargę na rażące zaniechanie niewykonania (pkt 2 petitum żądania skargi) przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. (nr [...]) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 692/19, uwzględniającego jego skargę na wcześniejszą decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2019 r. (nr [...]). Tak sformułowane żądanie stanowi przedmiot skargi w tej sprawie oraz przedmiot niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na tą skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przywołanego wyżej przepisu wynikają zatem dwie podstawowe przesłanki, które muszą zostać spełnione, aby Sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie i znajdującą swoje podstawy. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć niewykonania wyroku uwzględniającego skargę tylko na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wydanego na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia ściśle określonego działania lub szeregu czynności z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi obowiązana jest wezwać właściwy organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wymienione przesłanki o charakterze bezwzględnym stanowią o dopuszczalności takiej skargi, a ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi, jako skargi z innych przyczyn niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Według bowiem tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Tymczasem prawomocnym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 692/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie ze skargi J. S. uchylił decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Przyczyną wydania tego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. było naruszenie przez organ reguł proceduralnych dotyczących prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z akt sprawy jasno natomiast wynika, że żadna z wymienionych przesłanek określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie została spełniona. Przede wszystkim wyżej wymieniony wyrok uwzgledniający skargę nie dotyczył ani bezczynności, ani też przewlekłości prowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżący nie spełnił również drugiej z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi, gdyż nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wystosował do właściwego organu pisemne wezwanie do wykonania wyżej wymienionego wyroku. W takich zaś okolicznościach wniesiona w tej sprawie skarga odnosząca się do żądania określonego w art. 154 § 1 p.p.s.a. – okazała się z innych przyczyn niedopuszczalna. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. – obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w postanowieniu.