III SA/Lu 660/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A. Z." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016 - w zakresie zażalenia "A. Z." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2019 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2019 r. postanawia: odrzucić zażalenie.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Z przepisu art. 257 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., do czynności referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy należy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania. W świetle art. 194 § 1 p.p.s.a, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są kwestie enumeratywnie wymienione w pkt 1-10 art. 194 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 23 maja 2019 r. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2019 r. o pozostawieniu wniosków "A. Z." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej jako "skarżąca") o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (k. 216). Skarżąca w piśmie z dnia 18 czerwca 2019 r. (k. 228) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Z powołanych przepisów art. 194 § 1 i art. 260 p.p.s.a. wynika, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zażalenie nie przysługuje. Zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 23 maja 2019 r. jest zatem niedopuszczalne. Zażalenie niedopuszczalne podlega zaś odrzuceniu na podstawie art.178 w związku z art.197 § 2 w związku z art. 260 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.