III SA/Lu 542/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - na skutek sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2014 r. w przedmiocie złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń postanawia: odrzucić sprzeciw.

Postanowieniem z dnia [..] 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. H. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [..] 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej – J.H. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez przyznanie adwokata z urzędu w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącej do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. W terminie otwartym do wykonania wezwania pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od zarządzenia, podnosząc że wezwanie jest bezpodstawne, a wniosek o prawo pomocy został wypełniony prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sprzeciw stanowi środek zaskarżenia niektórych zarządzeń i postanowień referendarza wydawanych w sprawach wniosków o przyznanie prawa pomocy. Z treści art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. wynika, że sprzeciw przysługuje od wydanych przez referendarza: a) zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania; b) postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy; c) postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza w przedmiocie wezwania do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Podstawą prawną tego zarządzenia jest art. 255 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Zaskarżone zarządzenie nie należy do kręgu orzeczeń, które można zaskarżyć sprzeciwem. Wynika to wprost z obowiązujących przepisów i jest oczywiste, jeśli weźmie się pod uwagę, że zarządzenie tego rodzaju nie rozstrzyga w żaden sposób o uprawnieniach strony w zakresie prawa pomocy, a służyć ma jedynie zgromadzeniu danych niezbędnych do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zasadność działań referendarz może być kwestionowana w sprzeciwie przysługującym od zarządzeń i postanowień, dla których taki środek zaskarżenia został przewidziany. Skoro wniesiono sprzeciw od zarządzenia, od którego taki środek prawny nie przysługuje, podlega on odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.