III SA/Lu 472/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C.-L. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz C.-L. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 897 zł (osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 19 marca 2025 r. o nałożeniu na skarżącą C.-L. T. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w T. kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco. Pismem z dnia 17 maja 2024 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu poinformował Lubelski Urząd Celno-Skarbowy w Białej Podlaskiej o możliwości naruszenia przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 z późn. zm., dalej jako "ustawa SENT") przez C.-L. T. Spółkę z o.o. W piśmie tym wskazano, że w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia 9 grudnia 2022 r. podmiot działając jako przewoźnik nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 10a ustawy o SENT, tj. nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie przewozu towaru, bowiem w systemie SENT-GEO dla przedmiotowego zgłoszenia stwierdzono brak danych geolokalizacyjnych środka transportu na trasie przejazdu między miejscem załadunku towaru wskazanym w zgłoszeniu (tj. G., ul. [...]), a miejscem, w którym nastąpił początek monitoringu (okolice P.). Natomiast w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia 8 sierpnia 2023 r. stwierdzono brak danych geolokalizacyjnych środka transportu na trasie przejazdu między miejscem załadunku towaru wskazanym w zgłoszeniu (tj. B., ul. [...]), a miejscem, w którym nastąpił początek monitoringu (okolice P.). W obu wskazanych wyżej zgłoszeniach C.-L. T. Sp. z o.o. występowała jako przewoźnik. Ponadto w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. C.-L. T. Sp. z o.o. występując jako przewoźnik oraz podmiot wysyłający nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 10a ustawy SENT - stwierdzono brak danych geolokalizacyjnych środka transportu na trasie przejazdu między miejscem załadunku towaru wskazanym w zgłoszeniu (tj. G., ul. [...]) a miejscem, w którym nastąpił początek monitoringu (okolice P. G.). Postanowieniem z dnia 10 września 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niedopełnieniem obowiązku wynikającego z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia 19 marca 2025 r.: - nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. - odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, w zgłoszeniach przewozu [...] z dnia 9 grudnia 2022 r. oraz [...] z dnia 8 sierpnia 2023 r. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10000 zł. W odwołaniu skarżąca wskazała, że jest profesjonalnym przewoźnikiem z wieloletnim doświadczeniem, który w okresie od 1 marca 2020 r. do 16 października 2024 r. wykonał prawidłowo ponad 16646 zgłoszeń w systemie SENT (ponad 99% wszystkich zgłoszeń), co potwierdza dochowanie należytej staranności w wypełnianiu obowiązków wynikających z ustawy SENT. W ocenie skarżącej brak jest podstaw faktycznych do nałożenia kary pieniężnej, gdyż strona przedstawiła niepodważalne dowody, że urządzenia geolokalizacyjne prawidłowo przekazywały dane do systemu PUESC. Strona posiada potwierdzenie od autoryzowanego dostawcy usługi ZSL (firma W. S. Sp. z o.o.), że urządzenia geolokalizacyjne działały prawidłowo i przekazywały dane. Strona dysponuje mapami przejazdów oraz szczegółowymi zestawieniami podróży i postojów, które zawierają dokładne dane geolokalizacyjne (z częstotliwością około 5 odczytów na minutę) na całej trasie przewozu, w tym na odcinkach, które według organu miały nie być objęte monitorowaniem. System telematyczny firmy [...] otrzymał potwierdzenie od systemu PUESC o przyjęciu przekazanych danych geolokalizacyjnych. Zdaniem strony nakładanie surowych kar pieniężnych na podstawie przepisów ustawy SENT w sytuacji, gdy przewoźnik posiada wszelkie niezbędne dokumenty przewozowe, prawidłowo zainstalował i zarejestrował urządzenia geolokalizacyjne oraz nie istnieje ryzyko uszczuplenia należności podatkowych, narusza zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz w art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przez organ pierwszej instancji zasad postępowania, gdyż organ całkowicie zignorował dowody przedstawione przez stronę, w tym wyjaśnienia firmy W. S. Sp. z o.o. oraz mapy i raporty potwierdzające przekazywanie danych geolokalizacyjnych do systemu PUESC na całej trasie przewozu, w tym również na odcinkach, które według organu miały nie być objęte monitorowaniem oraz nie przeprowadził dokładnego wyjaśnienia przyczyn rozbieżności między danymi zarejestrowanymi przez system telematyczny firmy W. S. Sp. z o.o., które zostały potwierdzone jako przesłane do PUESC, a danymi odnotowanymi przez system SENT, jak również nie zbadał możliwości występowania problemów technicznych w transferze danych między systemami ZSL a PUESC lub w samym systemie SENT, które mogły być przyczyną braku odczytu danych geolokalizacyjnych w systemie SENT mimo faktycznego ich przekazywania przez urządzenia zamontowane w pojeździe, organ nie wyjaśnił dlaczego mimo potwierdzenia przez system PUESC przyjęcia danych geolokalizacyjnych (co wynika z raportów firmy [...], dane te nie zostały prawidłowo odnotowane w systemie SENT. Ponadto organ nie wykazał, aby rzekome uchybienie formalne mogło służyć uniknięciu odpowiedzialności związanej z nielegalnym obrotem towarami wrażliwymi lub uszczupleniem należności podatkowych. Skarżąca podniosła również, że w stanie faktycznym sprawy interes publiczny przemawia za odstąpieniem od nałożenia kary, gdyż strona rzetelnie wywiązuje się z obowiązków podatkowych, a niestosowanie kar za drobne, niezawinione uchybienia zwiększa zaufanie do organów administracji publicznej, zaś system SENT powinien służyć przede wszystkim zapobieganiu oszustwom podatkowym, a nie karaniu uczciwych podatników za uchybienia techniczne. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wskazała na niezasadność nałożenia kary i zaistnienie podstaw do umorzenia postępowania. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją z dnia 27 czerwca 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Ponadto, w świetle art. 10a ust. 2 ustawy przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Stosownie zaś do art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10000 zł. Organ zauważył, że w celu zagwarantowania prawidłowego monitorowania transportu towarów w zgodzie z przepisami ustawy SENT niezbędne jest, aby dane zgłoszone w elektronicznym systemie SENT pokrywały się ze stanem rzeczywistym zarówno w zakresie dokonywanego przewozu, jak i towarzyszących dokumentów. W kwestii prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych przepisy ustawy SENT wymagają, aby do zgłoszenia podany był prawidłowy numer lokalizatora oraz aby przewoźnik zapewnił przesyłanie aktualnych danych geolokalizacyjnych podczas trwania przewozu. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie przedmiotem przewozu w zgłoszeniach [...] z dnia 9 grudnia 2022 r.; [...] z dnia 8 sierpnia 2023 r. oraz [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. był gaz płynny (poz. CN 2711), a zatem przewóz ten podlegał systemowi monitorowania przewozu. W związku z tym na skarżącej, jako przewoźniku, spoczywał obowiązek zapewnienia przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu przez całą trasę przewozu. Natomiast w trakcie przeprowadzonych czynności analitycznych w stosunku do zgłoszeń [...], [...] oraz [...] stwierdzono brak danych geolokalizacyjnych środka transportu. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że zgodnie z Instrukcją rejestracji usługi ZSL, urządzeń GPS i wypełniania zgłoszeń przewozu w zakresie modułu SENT-GEO: • operator rejestruje usługę ZSL (SENT460), • operator otrzymuje numer usługi ZSL, hasło operatora i hasło startowe przewoźnika (SENT461), • operator przekazuje numer usługi ZSL i hasło startowe przewoźnikowi, • przewoźnik loguje się do platformy PUESC, a następnie przy pomocy numeru usługi ZSL i hasła startowego rejestruje swoje dane oraz dodaje identyfikatory techniczne urządzeń GPS (SENT470), • przewoźnik wypełniając zgłoszenie przewozu, wprowadza dany numer urządzenia oraz współrzędne miejsca i/lub współrzędne miejsca dostarczenia towaru. Urządzenie aktywuje się w systemie po wysłaniu pierwszego zgłoszenia przewozu. Ponadto z Instrukcji użytkownika - podłączenie urządzeń ZSL do SENT GEO wynika, że zbieranie danych lokalizacyjnych przez operatorów ZSL do modułu SENT GEO winno mieć miejsce każdorazowo w przypadku zaistnienia jednego z poniższych kryteriów: 1. maksymalnie po przejechaniu 1 km albo po upływie 1 minuty w zależności, które zdarzenie wystąpi później, ale nie rzadziej niż co 5 minut; 2. przy zmianie azymutu kierunku jazdy środka transportu o wartość równą lub większą niż 40 stopni; 3. przy postoju środka transportu, przy włączonym silniku, co 5 minut; 4. przed wyłączeniem silnika, wskazując, gdzie pojazd się zatrzymał na dłuższą przerwę wynikającą z przepisów związanych z czasem pracy kierowcy oraz po włączeniu silnika, tym samym wskazując zakończenie przerwy. Dane lokalizacyjne spełniające powyższe warunki powinny być przekazywane z urządzenia lokalizacyjnego do modułu SENT GEO z opóźnieniem nie większym niż 1 minuta. Dane lokalizacyjne zebrane przez urządzenie lokalizacyjne mogą być buforowane przez operatorów ZSL, a następnie w cyklu nie dłuższym niż 1 minuta wysyłane w pakietach do modułu SENT GEO, z zachowaniem ograniczenia na wielkość, która wynosi 500 KB oraz na liczbę pozycji minimalną 1, a maksymalną 500. Dane, których wielkość przekracza 500 KB lub/i 500 pozycji powinny zostać podzielone na odpowiednią liczbę 10/28 pakietów. Dane w ramach pakietu mogą pochodzić z różnych urządzeń i spełniać różne powyżej zdefiniowane kryteria. Organ podkreślił, że brak przekazywania danych lokalizacyjnych z systemu operatora ZSL obciąża przewoźnika, tym bardziej, że istnieje możliwość zweryfikowania aktywnego urządzenia GPS korzystającego z usługi ZSL wraz z ostatnią lokalizacją. W sytuacji, kiedy dane lokalizacyjne nie są przekazywane do systemu SENT GEO, użytkownik aplikacji mobilnej jest informowany przez aplikację odpowiednimi kolorami ikon informujących o statusach urządzenia oraz za pośrednictwem komunikatów dźwiękowych. Zarówno kierowca, jak i przewoźnik ma możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie poprawności przesyłania danych geolokalizacyjnych, poprzez wysłanie komunikatu 406 za pośrednictwem platformy PUESC. Odpowiedzią na komunikat 406 jest informacja o aktualnym położeniu lokalizatora. W sprawie nie zaistniała awaria, czy nieprawidłowe działanie systemów KAS, stwierdzono zaniedbanie polegające na niedokonaniu czynności sprawdzających przez stronę w celu upewnienia się, czy urządzenie geolokalizacyjne należycie funkcjonuje i w prawidłowy sposób emituje dane do systemu KAS. Na stronie https://puesc.gov.pl znajdują się wszelkie informacje związane ze stosowaniem systemu, a także aktualne Instrukcje związane z instalacją i obsługą usługi ZSL, urządzeń GPS i wypełniania zgłoszeń w zakresie modułu SENT-GEO, Specyfikacja interoperacyjności pomiędzy zewnętrznymi systemami lokalizacyjnymi (ZSL) a systemem monitorowania przewozu towarów (SENT). W instrukcjach tych znajdują się między innymi informacje dotyczące zadań operatorów i przewoźników w zakresie rejestracji danych w systemie oraz przekazywania danych do SENT GEO. Przewoźnik powinien podjąć takie działania organizacyjne w swoim przedsiębiorstwie, aby takie dane były przekazywane. Dotyczy to zarówno samego przedsiębiorcy, jak i osób, za pośrednictwem których prowadzi on działalność gospodarczą. Profesjonalny przewoźnik zawodowo zajmujący się przewozem drogowym ładunków, których przewóz odbywa się z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu rzeczy, powinien zapoznać się z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa z tej dziedziny oraz przedsięwziąć takie rozwiązania organizacyjne, aby sprostać tym wymaganiom. Organ drugiej instancji podkreślił, że w sprawie zostały prawidłowo zgromadzone dowody, które dały podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższe dowody zostały ponownie ocenione przez organ odwoławczy i potwierdzają, że decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, jak również, że jest prawidłowa. Jak wynika bezsprzecznie z pism Centrum Informatyki Resortu Finansów z 8 października 2024 r., 15 października 2024 r. i 28 października 2024 r., w badanych okresach nie występowały wadliwe działania systemu SENT. Brak jest również informacji, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu. W ocenie organu odwoławczego skarżąca miała wiedzę i świadomość tego, iż przewóz towaru podlega rejestracji w systemie PUESC, wszystkie dane w zgłoszeniu powinny być prawidłowe oraz że dane geolokalizacyjne powinny być przesyłane na całej trasie. Organ wskazał, że pismem z 28 października 2024 r. Centrum Informatyki Resortu Finansów przesłało pliki z danymi dotyczącymi urządzenia ZSL nr [...] oraz lokalizatora zapasowego e-TOLL PL [...] przypisanych do zgłoszenia [...] Dane zostały wygenerowane na podstawie systemu SENT GEO BI. Z przesłanych danych wynika, że lokalizator zapasowy [...] został przypisany do zgłoszenia i przesyłał dane od 22 grudnia 2023 r. od godz. 13:16:59 (współrzędne GPS: [...]; [...]) do 22 grudnia 2023 r. do godz. 20:39:14 (współrzędne GPS: [...]; [...]). W przypadku zgłoszeń [...] oraz [...], które również były przypięte do tego lokalizatora (miejsca/współrzędne rozpoczęcia i zakończenia przesyłania danych geolokalizacyjnych były takie same - zgłoszenie zbiorcze). Z kolei ze szczegółów dotyczących przekazywania danych przez urządzenie ZSL nr [...], dostępnych w przesłanym przez CIRF załączniku o nazwie "przebieg [...]", wynika że dane geolokalizacyjne zaczęły być przekazywane od 22 grudnia 2023 r. od godz. 11:20 (godzina rejestracji zgłoszenia [...] przy współrzędnych [...] [...] tj, innych niż współrzędne miejsca załadunku towaru wskazane w przedmiotowym zgłoszeniu SENT ([...]). Organ zauważył, że określona przepisami ustawy SENT odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów wrażliwych ma charakter obiektywny, a więc jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli danego podmiotu, gdyż do jej poniesienia wystarczające jest stwierdzenie nieprzestrzegania obowiązków nałożonych ustawą. Dla zaistnienia tej odpowiedzialności, jak też wystąpienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie ma przy tym znaczenia okoliczność neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu, gdyż ustawodawca poddał sankcji pieniężnej zarówno brak zgłoszenia przewozu w systemie SENT, jak również formalne błędy w zgłoszeniach, bez względu na wagę tych błędów i ich wpływ na nieuczciwy obrót towarami wrażliwymi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że podejmując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za jedno naruszenie i odstępując od nałożenia kary za pozostałe dwa naruszenia organy nie stwierdziły, aby istniały jakieś szczególne względy przemawiające za całkowitym odstąpieniem od nałożenia kary. Udzielenie ulgi w takim stanie faktycznym prowadziłoby do nieuzasadnionego faworyzowania strony i godziłoby w zasady równości i sprawiedliwości społecznej. Strona nie wykazała wystąpienia ważnego interesu, który uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary. Ze zgromadzonych dokumentów finansowych wynika, że kara w kwocie 10000 zł leży w możliwościach finansowych strony i nie zagrozi płynności finansowej, ani nie spowoduje konieczności ograniczenia działalności czy redukcji zatrudnienia, które to przesłanki wskazywałyby na istnienie interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary. Dobrą kondycję finansową firmy potwierdza osiągany przez nią wynik finansów w kolejnych latach. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, że wymierzenie jednej kary (w tym przypadku tylko w odniesieniu do zgłoszenia [...], będzie wystarczające dla spełnienia celów wynikających z ustawy SENT, w szczególności jej dyscyplinującej roli w zakresie ochrony legalnego handlu towarami wrażliwymi. Zdaniem organu za niesłuszne należało uznać zarzuty strony dotyczące naruszenia art. 22 ust. 2a i art. 10a ustawy o SENT ponieważ pomimo, że dane o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy SENT zostały prawidłowo wpisane do przedmiotowego zgłoszenia, to dane geolokalizacyjne nie były przekazywane do systemu. Powyższe naruszenie jest sankcjonowane karą pieniężną o której mowa w art. 22 ust. 2a ustawy SENT. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze na decyzję organu odwoławczego z dnia 27 czerwca 2025 r. w części dotyczącej nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w kwocie 10000 zł C.-L. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzucila naruszenie: I. art. 22 ust. 2a i 10a ust. 1 ustawy SENT, przez przyjęcie, iż przewoźnik nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia 22 grudnia 2023 r.; II. art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c, lit. g, lit. i oraz art. 22 ust. 2a ustawy SENT w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.), poprzez stosowanie przepisów w sposób naruszający zasadę proporcjonalności w wyniku nałożenia na przewoźnika kary wyłącznie za uchybienia formalne w systemie SENT, które nie wiązały się z popełnieniem przestępstwa i w okolicznościach dysponowania przez stronę wszelkimi dokumentami niezbędnymi do przewozu towaru; III. art. 24 ust. 3 ustawy SENT, poprzez odmowę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej pomimo wykazania ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego; IV. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na wymierzeniu kar; V. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. w związku z przepisami art. 22 ust. 2a i 24 ust 1 pkt. 2 ustawy SENT, poprzez błędne przyjęcie, że istnieją podstawy do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy nie wynika, że zachodziła obawa uszczuplenia dochodów budżetowych Skarbu Państwa. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie przez organ, że strona jest profesjonalnym przewoźnikiem z wieloletnim doświadczeniem, który w okresie od 1 marca 2020 r. do 16 października 2024 r. wykonał prawidłowo ponad 99% wszystkich zgłoszeń, co potwierdza dochowanie należytej staranności w wypełnianiu obowiązków wynikających z ustawy SENT. Strona podniosła również, że przedstawiła niepodważalne dowody prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych w przypadku zgłoszenia [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. Pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został wyposażony w urządzenie telematyczne oznaczone identyfikatorem [...], które funkcjonowało bez zakłóceń. Firma W. S. Sp. z o.o., będąca autoryzowanym dostawcą usługi ZSL, potwierdziła pisemnie, że urządzenie działało poprawnie i przekazywało dane geolokalizacyjne do systemu PUESC bez jakichkolwiek problemów technicznych w ramach realizacji usługi transmisji danych SENT-GEO. Dowodem prawidłowego funkcjonowania systemu jest mapa przejazdów oraz szczegółowe zestawienie podróży i postojów dla przedmiotowego pojazdu, które w sposób precyzyjny, z odczytem sygnału GPS około 5 razy na minutę, przedstawia całą trasę autocysterny, w tym również dla kwestionowanego przez organ odcinka G./P. - W. . Co szczególnie istotne, system telematyczny firmy W. otrzymał potwierdzenia od systemu PUESC o przyjęciu przekazanych danych geolokalizacyjnych, co jednoznacznie świadczy o prawidłowym przepływie informacji między systemami. Jeżeli mimo prawidłowego przekazywania danych przez przewoźnika, system SENT nie odnotował tych danych, to problem musiał wynikać z błędu systemu SENT, za który przewoźnik nie może ponosić odpowiedzialności. Zdaniem skarżącej bezpodstawna była odmowa odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, pomimo istnienia przesłanek określonych w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, tj. ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego. Skarżąca podkreśliła również, że nakładanie surowych kar pieniężnych na podstawie przepisów ustawy SENT w sytuacji, gdy przewoźnik posiada wszelkie niezbędne dokumenty przewozowe, prawidłowo zainstalował i zarejestrował urządzenia geolokałizacyjne oraz nie istnieje ryzyko uszczuplenia należności podatkowych, narusza zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz w art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców. Wskazując na powyższe argumenty skarżąca zarzuciła, że nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10000 zł jest bezpodstawne i stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż strona prawidłowo wypełniła wszystkie obowiązki wynikające z ustawy o SENT, urządzenia geolokalizacyjne działały prawidłowo i przekazywały dane do systemu PUESC na całej trasie przewozu, a jeżeli system SENT nie odnotował tych danych, to problem wynikał z przyczyn technicznych leżących po stronie odbiorcy danych (systemu SENT), a nie nadawcy (przewoźnika). Nałożenie kary w takiej sytuacji stanowi nadużycie władztwa administracyjnego i narusza zasadę proporcjonalności. W ocenie strony nie zachodzą przesłanki do nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie w tej sprawie powinno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi. Organ podniósł między innymi, że wyjaśnienia W. S. Sp. z o.o., na które powołuje się skarżąca, wskazują na przypisanie danego środka transportu (poprzez nr rejestracyjny) do zainstalowanego w nim urządzenia GPS, a nie zgłoszenia przewozu SENT. Ponadto, to nie autoryzowany dostawca usługi ZSL tylko przewoźnik jest odpowiedzialny za obsługę poszczególnych zgłoszeń przewozu towarów objętych ustawą SENT, poprzez właściwą ich rejestrację i przypisanie do poszczególnych urządzeń zewnętrznych poprawnych zgłoszeń przewozu towarów wrażliwych. Środek transportu wyposażony w zewnętrzny system lokalizacji nie pozwala na ingerencję kierującego w początek i koniec nadawania danych o położeniu środka transportu, bo takie dane są przez system dostarczane nieprzerwalnie od chwili włączenia aplikacji przekazującej dane geolokalizacyjne. W niniejszej sprawie w początkowym okresie przewozu tj. między miejscem załadunku podanym w zgłoszeniu (G. , ul. [...]), a miejscem w którym nastąpił początek monitoringu (okolice P. G.) dane nie były przekazywane do systemu SENT-GEO. Jak wynika bezsprzecznie z trzech pism Centrum Informatyki Resortu Finansów z 8 października 2024 r., 15 października 2024 r. i 28 października 2024 r., w badanych okresach nie występowały wadliwe działania systemu SENT. Brak jest również informacji, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. oraz odstąpił od nałożenia kar w wysokości 20000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT w zgłoszeniach przewozu [...] z dnia 9 grudnia 2022 r. oraz [...] z dnia 8 sierpnia 2023 r. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz.935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), uchylenie decyzji przez sąd administracyjny następuje w przypadku stwierdzenia: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po rozpoznaniu sprawy Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 z późn. zm.). Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 1-3a ustawy, a ponadto – zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy SENT – innych towarów określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11. W oparciu o delegację ustawową wyrażoną w art. 3 ust. 11 ustawy SENT zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 898 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 pkt 4 tego rozporządzenia systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, bez względu na ich ilość w przesyłce. Przedmiotem przewozów w okolicznościach niniejszej sprawy był towar w postaci gazu płynnego poz. CN 2711. Nie budzi zatem wątpliwości, że przewozy podlegały przepisom ustawy SENT. Organy obu instancji stwierdziły naruszenie przepisu art. 10a ustawy SENT, co skutkuje nałożeniem kary na podstawie art. 22 ust. 2a tej ustawy. Organy uznały, że zachodziły przewidziane w art. 22 ust. 3 ustawy SENT podstawy do odstąpienia od nałożenia kary za dwa naruszenia – w zgłoszeniach przewozu [...] z dnia 9 grudnia 2022 r. oraz [...] z dnia 8 sierpnia 2023 r. Natomiast w ocenie organów w świetle przepisów ustawy SENT należało nałożyć na skarżącą karę 10000 zł za naruszenie w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. Organy ustaliły, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie przejazdu, to jest od miejsca załadunku wskazanego w zgłoszeniu. W szczególności w odniesieniu do zgłoszenia [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. organy wskazały, że pismem z 28 października 2024 r. Centrum Informatyki Resortu Finansów przesłało pliki z danymi dotyczącymi urządzenia ZSL nr [...] oraz lokalizatora zapasowego e-TOLL PL [...] przypisanych do wskazanego zgłoszenia. Z przesłanych danych wynika, że lokalizator zapasowy [...] został przypisany do zgłoszenia i przesyłał dane od 22 grudnia 2023 r. od godz. 13:16:59 (współrzędne GPS: [...] [...] do 22 grudnia 2023 r. do godz. 20:39:14 (współrzędne GPS: [...] [...]. Z kolei ze szczegółów dotyczących przekazywania danych przez urządzenie ZSL nr [...], dostępnych w przesłanym przez CIRF załączniku o nazwie "przebieg [...]" wynika, że dane geolokalizacyjne zaczęły być przekazywane od 22 grudnia 2023 r. od godz. 11:20 (godzina rejestracji zgłoszenia [...] przy współrzędnych [...] oraz [...] tj. innych niż współrzędne miejsca załadunku towaru wskazane w zgłoszeniu SENT ([...] oraz [...]). Skarżąca nie zgadza się z nałożeniem na nią kary pieniężnej podnosząc, że dopełniła obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. i przedstawiła w toku postępowania dowody prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych w przypadku tego zgłoszenia. Pojazd o numerze rejestracyjnym [...], którym realizowano objęty zgłoszeniem przewóz, został wyposażony w urządzenie telematyczne oznaczone identyfikatorem [...], które funkcjonowało bez zakłóceń. Firma W. S. Sp. z o.o., będąca autoryzowanym dostawcą usługi ZSL, potwierdziła pisemnie, że urządzenie działało poprawnie i przekazywało dane geolokalizacyjne do systemu PUESC bez jakichkolwiek problemów technicznych w ramach realizacji usługi transmisji danych SENT-GEO. Dowodem prawidłowego funkcjonowania systemu jest przedstawiona przez stronę mapa przejazdów oraz szczegółowe zestawienie podróży i postojów dla przedmiotowego pojazdu, które w sposób precyzyjny, z odczytem sygnału GPS około 5 razy na minutę, przedstawia całą trasę autocysterny, w tym również dla kwestionowanego przez organ odcinka G./P. - W. . Skarżąca podnosi również, że system telematyczny firmy [...] otrzymał potwierdzenia od systemu PUESC o przyjęciu przekazanych danych geolokalizacyjnych. Skarżąca podnosiła powyższe okoliczności także w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do argumentacji strony organ pierwszej instancji wskazywał, że pozyskane z W. S. Sp. z o.o. wyjaśnienia wskazują na przypisanie danego środka transportu (poprzez nr rejestracyjny) do zainstalowanego w nim urządzenia GPS, a nie zgłoszenia przewozu SENT. Jednocześnie to nie autoryzowany dostawca usługi ZSL jest odpowiedzialny za obsługę poszczególnych zgłoszeń przewozu towarów objętych ustawą SENT poprzez właściwą ich rejestrację i "podpinanie" do poszczególnych urządzeń zewnętrznych poprawnych zgłoszeń przewozu towarów wrażliwych - tylko przewoźnik. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że środek transportu wyposażony w zewnętrzny system lokalizacji nie pozwala na ingerencję kierującego w początek i koniec nadawania danych o położeniu środka transportu, bo takie dane są przez system dostarczane nieprzerwalnie. Dane geolokalizacyjne (przekazywane z zainstalowanego na stałe w środku transportu urządzenia) wykorzystują technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych. Jednak za przypisanie zgłoszenia do urządzenia ZSL, czy też lokalizatora zapasowego odpowiada przewoźnik. Analogiczną argumentację organ odwoławczy przedstawił na etapie odpowiedzi na skargę. W związku z przedstawionym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Stosownie do art. 10a ust. 2 ustawy, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (art. 10a ust. 3). W stanie faktycznym sprawy dane geolokalizacyjne środka transportu były przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Z kolei przepis art. 22 ust. 2a ustawy SENT stanowi, że w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10000 zł. Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Podkreślić należy, że odstąpienie od nałożenia kary jest oparte na uznaniu administracyjnym, co wynika z użytego sformułowania "może". Oznacza to, że organ administracji ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia w zakresie odstąpienia od nałożenia kary. Ograniczone zastosowanie uznania administracyjnego nie oznacza jednak zupełnego pominięcia istoty kontroli pod względem legalności tego rodzaju rozstrzygnięć. Sądowa kontrola stanowiska organu pod względem legalności sprowadza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalaniu stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. Na mocy art. 26 ust. 5 ustawy SENT, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.). W konsekwencji w postępowaniu w sprawie dotyczącej nałożenia kary na podstawie ustawy SENT znajdują odpowiednie zastosowanie zasady ogólne postępowania przewidziane w Ordynacji podatkowej, w tym zasada legalizmu w postępowaniu (art. 120 o.p.), zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 121 §1 o.p.) oraz zasada prawdy obiektywnej unormowana w art. 122 § 1 o.p., zgodnie z którym w toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto w świetle art. 187 § 1 o.p. organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). Natomiast wydanie zaskarżonej decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną nastąpiło z naruszeniem powołanych przepisów postępowania, gdyż organy nie wyjaśniły dokładnie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co jest istotne zwłaszcza ze względu na uznaniowy charakter decyzji w zakresie możliwości odstąpienia od nałożenia kary. W ocenie Sądu z okoliczności powołanych w uzasadnieniach organów obu instancji można wyprowadzić wniosek, że zgłoszenie [...] zostało zarejestrowane już po rozpoczęciu przewozu. Organy wskazały bowiem z jednej strony na informację Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu o braku danych geolokalizacyjnych środka transportu na trasie przejazdu między miejscem załadunku towaru wskazanym w zgłoszeniu (G. , ul. [...], współrzędne [...] oraz [...] a miejscem, w którym nastąpił początek monitoringu (okolice P. G.), z drugiej zaś strony podkreślały, że ze szczegółów dotyczących przekazywania danych przez urządzenie ZSL nr [...], dostępnych w przesłanym przez CIRF załączniku o nazwie "przebieg [...]" wynika, że dane geolokalizacyjne zaczęły być przekazywane od 22 grudnia 2023 r. od godz. 11:20 (godzina rejestracji zgłoszenia [...] przy współrzędnych [...] oraz [...] tj. innych niż współrzędne miejsca załadunku towaru wskazane w zgłoszeniu SENT ([...] oraz [...]. Organy nie zawarły jednak w wydanych decyzjach jednoznacznego wskazania odnośnie powyższej kwestii. Natomiast stan faktyczny sprawy oraz tok rozumowania organu powinny jasno wynikać z treści decyzji administracyjnej. Z kolei strona skarżąca powoływała się na prawidłowe przekazanie do systemu danych z całej trasy autocysterny. W tych okolicznościach, w sytuacji gdy skarżąca przy piśmie z dnia 6 grudnia 2024 r. przedstawiła wyjaśnienie autoryzowanego dostawcy usługi ZSL – firmy W. S. Sp. z o.o., (k. 179-239 akt adm.), organy nie powinny były poprzestać na informacji udzielonej uprzednio w piśmie z dnia 28 października 2024 r., ale niezbędnym było ponowne zwrócenie się do Centrum Informatyki Resortu Finansów o wyjaśnienie czy dane geolokalizacyjne w dniu 22 grudnia 2023 r. zostały przekazane do systemu PUESC w odniesieniu do całej trasy przewozu. Dostrzec należy, że zgodnie z informacją firmy W. S., w dniu 22 grudnia 2023 r. urządzenie telematyczne zainstalowane w pojeździe przekazywało dane geolokalizacyjne do systemu PUESC bez zakłóceń w ramach realizacji usługi transmisji SENT-GEO, a informacja powyższa opiera się na zarejestrowanych pozycjach geolokalizacyjnych przekazanych i potwierdzonych przez system PUESC, odbiorcę w/w danych. Ponadto firma W. S. przedstawiła mapę przejazdu dla przedmiotowego pojazdu, utworzoną na podstawie danych archiwalnych, potwierdzonych jak wyżej (wyjaśnienie k. 239 oraz mapa k. 239 verte akt adm.). Wreszcie, do wyjaśnień firmy W. S. dołączony był załącznik nr 2 obejmujący szczegółowe zestawienie podróży i postojów dla pojazdu [...] z dni a 22 grudnia 2023 r, na bazie danych przesłanych w systemie PUESC. Ponadto organ pierwszej instancji w swojej decyzji wskazał, że w przypadku środka transportu wyposażonego w zewnętrzny system lokalizacji dane o położeniu środka transportu są przez system dostarczane nieprzerwalnie od chwili włączenia aplikacji przekazującej dane geolokalizacyjne. Organ odwoławczy powtórzył tę informację w odpowiedzi na skargę. Organy nie wyjaśniły jednak czy w związku z tym dane z całego przejazdu zostały przekazane do systemu PUESC, mimo zarejestrowania zgłoszenia w dniu 22 grudnia 2023 r. dopiero o godzinie 11:20 oraz czy w oparciu o te dane można odtworzyć rzeczywisty przebieg całego przewozu. Zwrócić należy uwagę, że w piśmie z dnia 28 października 2024 r. Centrum Informatyki Resortu Finansów podało, że przesyła dane dotyczące urządzenia ZSL nr [...] oraz lokalizatora zapasowego e-TOLL PL [...] wygenerowane na podstawie systemu SENT GEO BI, za okres przypisania urządzeń do zgłoszenia. Organy nie ustaliły natomiast czy w systemie znajdują się również dane dotyczące przedmiotowego przewozu za czas przed dokonaniem zgłoszenia. Natomiast dopiero takie ustalenie pozwalało na uznanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności w kontekście oceny przesłanek odstąpienia od nałożenia kary. W świetle bowiem przywołanych wyżej zasad postępowania, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, która w zakresie możliwości odstąpienia od nałożenia kary ma charakter uznaniowy, organ winien był wyjaśnić całokształt okoliczności faktycznych sprawy. Dopiero wszechstronne wyjaśnienie wszystkich okoliczności i ich szczegółowe rozważenie pozwalało na podjęcie decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do rozstrzygnięcia w przedmiocie odstąpienia albo nieodstąpienia od wymierzenia kary. Organ podejmując decyzję w tym przedmiocie powinien posiadać pełny obraz stanu faktycznego sprawy i dopiero na takiej podstawie podjąć rozstrzygnięcie. Organ winien też przedstawić w uzasadnieniu decyzji jasną argumentację, z odwołaniem się do konkretnych okoliczności i dowodów, przemawiających za przyjętym rozstrzygnięciem. Zaskarżona decyzja nie czyni natomiast zadość powyższym wymogom. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się też w sposób szczegółowy do zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania oraz w odwołaniu. Skarżąca w piśmie z dnia 6 grudnia 2024 r. podniosła, że według informacji uzyskanych telefonicznie od wskazanego w piśmie funkcjonariusza Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, brak danych geolokalizacyjnych w przypadku zgłoszenia [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. dotyczy odcinka G./P. – W. . Skarżąca przedstawiła wyjaśnienie z firmy [...] wraz ze szczegółowym zestawieniem podróży i postojów (załącznik nr 2 do pisma). Skarżąca podniosła, że przedmiotowe zestawienie w sposób szczegółowy, z odczytem sygnału GPS około 5 razy na minutę, przedstawia całą trasę autocysterny, w tym również dla kwestionowanego przez organ odcinka G./P. – W. . Analogiczną argumentację skarżąca przedstawiła również w treści odwołania, powołując się na dokumenty z firmy [...]. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się jednak do tych argumentów strony. Wskazać natomiast należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania jest tzw. zasada przekonywania, wyrażona w art. 124 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakłada na organy powinność wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organach obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania. Treść uzasadnienia decyzji winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne i prawne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Zasada przekonywania nabiera szczególnego znaczenia w przypadku podejmowania przez organy negatywnych dla strony rozstrzygnięć, które powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego, jak i prawnego, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Szczególną rolę w zakresie realizowania zasady przekonywania odgrywa uzasadnienie decyzji administracyjnej, które stanowi integralną część decyzji i jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu powinno się znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ podejmując określoną decyzję. Należy zauważyć, że prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu administracyjnym, polegające na właściwym zastosowaniu odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest między innymi od wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i jego oceny w myśl reguł wskazanych w przepisach art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Zadośćuczynienie owym regułom powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 210 § 4 o.p. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, która nie zostanie spełniona, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z zasady przekonywania, a także z wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. Zaniechanie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich podnoszonych przez stronę zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 o.p., stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 6 maja 2014 r., sygn. II SA/Ol 257/14, wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2013 r., sygn. II SA/Wa 1757/12, wyrok WSA w Kielcach z 28 lutego 2013 r., sygn. II SA/Ke 56/13, wyrok WSA w Poznaniu z 13 lutego 2013 r., sygn. IV SA/Po 1039/12, wyrok WSA we Wrocławiu z 15 marca 2012 r., sygn. III SA/Wr 693/11). Zasada przekonywania ściśle wiąże się z wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej zasadą dwuinstancyjności postępowania, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Istota postępowania odwoławczego polega na ponownym merytorycznym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Z chwilą zainicjowania postępowania przed organem drugiej instancji, w wyniku wniesienia skutecznego środka odwoławczego, powstaje zatem obowiązek powtórnego rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Dlatego też do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia organów różnych stopni. Konieczne natomiast jest, aby wydanie tych rozstrzygnięć zostało poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego sprawy i dokonaniem jego oceny przez każdy z organów postępowania. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że każda sprawa winna być rozpatrzona dwukrotnie, a organ drugiej instancji nie może ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2011 r., I FSK 1361/10). Wniesienie odwołania od decyzji organu wydanej w pierwszej instancji, o czym stanowi art. 220 § 1 i 2 o.p., przenosi bowiem na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania oraz merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Jak wskazano już wyżej, uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2014 r., sygn. I FSK 15/13). Zadaniem uzasadnienia decyzji wydawanej przez organ odwoławczy jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia i przekonanie strony, że jej stanowisko zostało szczegółowo rozpatrzone, a jeżeli zapadło odmienne od postulowanego rozstrzygniecie, to nastąpiło to z innych przyczyn. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie nie spełnia opisanych powyżej wymogów, wynikających ze znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów proceduralnych. Wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., w związku z art. 26 ust. 5 ustawy SENT, organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie w odniesieniu do przewozu, którego dotyczyło zgłoszenie [...] z dnia 22 grudnia 2023 r., nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie wyjaśnił w pełni podstaw swojego stanowiska oraz nie odniósł się w sposób rzeczywisty do argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą. Natomiast decyzja nakładająca karę pieniężną, przy tym w istotnej wysokości, nie może budzić wątpliwości co do stanu faktycznego i przesłanek, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie, ale powinna być jasna i zrozumiała. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że nie jest rolą sądu administracyjnego, a zatem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zastępowanie organu w dokonywaniu oceny materiału dowodowego i czynieniu istotnych w sprawie ustaleń, a także rozważaniu zarzutów strony, do których organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. Istotą działania sądu administracyjnego jest bowiem kontrolowanie legalności działania organów, których akty lub czynności są poddane kognicji tego sądu. Trzeba też wskazać, że pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę, nie może zastąpić, czy też uzupełnić uzasadnienia decyzji. Jedynie uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowi wyłączną podstawę oceny jej zgodności z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2023 r., sygn. III OSK 6549/21). Braki w zakresie uzasadnienia decyzji nie mogą być zatem skutecznie konwalidowane w odpowiedzi na skargę i nie mogą wpływać na ocenę decyzji w kształcie, w jakim została ona wydana i zaskarżona do sądu administracyjnego. W sprawie nie była kwestionowana prawidłowość rozstrzygnięcia o odstąpieniu od nałożenia kar w łącznej kwocie 20000 zł w przypadku naruszeń w związku ze zgłoszeniami [...] z dnia 9 grudnia 2022 r. oraz [...] z dnia 8 sierpnia 2023 r. W ocenie Sądu organ właściwie zastosował w tym zakresie przepisy prawa, wskazując na interes publiczny, który nie przemawiał w tym przypadku za nałożeniem kar, ale za odstąpieniem od ich nałożenia. Niemniej, jak wyjaśniono wyżej, organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy w odniesieniu do przewozu, którego dotyczyło zgłoszenie [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. Skutkowało to koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie kierował się przedstawioną wyżej oceną. Po uzupełnieniu materiału dowodowego o dodatkowe informacje dotyczące kwestii przekazywania danych do systemu SENT i jednoznacznym wyjaśnieniu czy i w jakim zakresie dane te zostały przekazane w odniesieniu do przewozu, którego dotyczyło zgłoszenie [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. oraz po wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego organ rozstrzygnie w sprawie. Wydając decyzję, organ przedstawi w jej uzasadnieniu jasne ustalenia faktyczne w zakresie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, jak również ich ocenę prawną, w tym w odniesieniu do zgłoszenia [...] z dnia 22 grudnia 2023 r., jak i kwestii zaistnienia czy niezaistnienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary w odniesieniu do tego zgłoszenia. Organ szczegółowo odniesie się też do wszystkich argumentów i zarzutów sformułowanych przez skarżącą w niniejszej sprawie. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się uiszczony od skargi wpis w kwocie 400 zł oraz wynagrodzenie będącego adwokatem pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek taki został złożony przez stronę skarżącą w skardze oraz przez organ w odpowiedzi na skargę.