III SA/Lu 458/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. z dnia 18 stycznia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym kategorii B+E i D+E postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy.

W piśmie z 18 stycznia 2017 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej. Wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu "PPF", skarżący w terminie nadesłał wypełniony formularz, w którym zaznaczył, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Następnie skarżący nadesłał dodatkowe oświadczenie z dnia 21 marca 2017 r. oraz dokumenty źródłowe. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Ciężar wykazania istnienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. spoczywa na osobie ubiegającej się o udzielenie takiego prawa. Obowiązkiem wnioskodawcy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej sytuacji rodzinnej i szeroko pojętej sytuacji materialnej. Informacje na temat sytuacji majątkowej i dochodowej wnioskodawcy złożone w formie oświadczenia na druku PPF, jak również w dokumentach składanych na wezwanie referendarza powinny być na tyle szczegółowe, wiarygodne, rzetelne i spójne, by możliwa była kompleksowa ocena jego rzeczywistej kondycji finansowej. Oceniając wniosek strony skarżącej w aspekcie wskazanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie. Informacje udzielone przez skarżącego nie tworzą jasnego obrazu jego zdolności płatniczych, w związku z czym istnieje szereg wątpliwości dotyczących jego sytuacji finansowej i dochodowej. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wynika, że skarżący w chwili obecnej prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. W skład jego majątku wchodzi mieszkanie o pow. [...] m2 i dwa samochody ([...] r. prod. [...] i [...] r. prod. [...]). Skarżący zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej z dniem [...] r. (wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej z 22 marca 2017 r.). W oświadczeniu z dnia 21 marca 2017 r. podał, że jest osobą bezrobotną, ale nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, ponieważ nie zgromadził wszystkich wymaganych do rejestracji dokumentów. Oprócz kosztów utrzymania, które miesięcznie wynoszą średnio ok. [...] zł (oświadczenie z 21 marca 2017 r.), skarżący spłaca kwotę [...] zł tytułem kredytów zaciągniętych w [...] i [...] Banku. Oświadczenie skarżącego o nieuzyskiwaniu jakichkolwiek dochodów budzi wątpliwości w świetle przedstawionego wyciągu bankowego z konta w [...] Banku o nr [...]. Z analizy tego rachunku wynika, że w okresie od 1 października do 31 grudnia 2016 r. skarżący na wskazane konto wielokrotnie dokonywał wpłat własnych we wpłatomacie, w tym w październiku 2016 r. na łączną kwotę [...] zł, w listopadzie 2016 r. na łączną kwotę [...] zł, a w grudniu 2016 r. na łączną kwotę [...] zł. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący w miesiącach poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy posiadał środki finansowe. Dla oceny złożonego wniosku ma również znaczenie fakt, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków przedstawił wyciąg tylko z jednego rachunku bankowego o nr [...]. Natomiast analiza złożonego przez niego zestawienia transakcji z [...], prowadzi do wniosku że skarżący posiada jeszcze co najmniej cztery inne rachunki bankowe, na których w okresie październik – grudzień 2016 r. dokonywał operacji finansowych. Nie ujawniając wyciągów z innych rachunków bankowych, skarżący uchylił się tym samym od podania stanu ich kont i przepływu środków finansowych we wspomnianym okresie. W tych okolicznościach brak jest możliwości zweryfikowania stanu środków pieniężnych posiadanych przez stronę oraz rodzaju dokonywanych operacji finansowych, które jak należy domniemywać są przeprowadzane właśnie za pośrednictwem rachunków, z których wyciągów nie przedstawiono. Dokonując analizy oświadczeń skarżącego i przedstawionych przez niego dokumentów, referendarz doszedł do przekonania, że wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, nie przedstawił on swojej sytuacji materialnej w sposób wyczerpujący, pełny. Uznać należy, że skarżący nie nadsyłając części żądanych dokumentów, nie wyjaśniając wszystkich wątpliwości, przedstawił swoją sytuację materialną wybiórczo, fragmentarycznie, w sposób nie odpowiadający rzeczywistości. Nieujawnienie źródeł finansowych dokonywanych wpłat, nieujawnienie wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych, niewyjaśnienie z jakich środków opłaca raty kredytowe przemawia za nieuwzględnieniem wniosku skarżącego. Mając powyższe na uwadze, brak jest podstaw do uznania, że skarżący wykazał istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy osobie fizycznej określonych art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym jak i częściowym. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.