III SA/Lu 430/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na działanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w zakresie wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy zarządza: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Pismem z dnia 19 czerwca 2014 r. J. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na działanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o ustanowienie adwokata. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 lipca 2014 r. skarżący został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy przeznaczony dla osoby fizycznej, oznaczony symbolem "PPF". Wezwanie doręczono skarżącemu 7 sierpnia 2014 r. Skarżący nie wykonał wezwania w zakreślonym terminie. Zarządzeniem z dnia 11 września 2014 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł w terminie ustawowym sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a., wskutek wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie referendarza sądowego traci moc, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie nie było podstaw do odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza, zatem został on wniesiony skutecznie, co oznacza utratę mocy prawnej zarządzenia referendarza i konieczność rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez sąd. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a., wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy (ustanowienie adwokata) skarżący zawarł w piśmie z dnia 22 lipca 2014 r. W tej sytuacji wezwano skarżącego do nadesłania wypełnionego formularza wniosku terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Do wezwania dołączono stosowny formularz oraz załączono pouczenie, że nie nadesłanie wypełnionego formularza w terminie skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Z akt sądowych wynika, że wezwanie zostało doręczone do rąk własnych skarżącego w dniu 7 sierpnia 2014 r. Termin do nadesłania formularza upływał zatem w dniu 14 sierpnia 2014 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 257 i art. 260 p.p.s.a., orzekł o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.