III SA/Lu 4/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr SKO. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO", "Kolegium" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Wójt Gminy D. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina D., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z nieruchomością sąsiednią oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w związku z ustaleniem przez uprawnionego geodetę przebiegu spornej granicy. Decyzja zawierała pouczenie, że strona niezadowolona z przebiegu granicy może żądać, za pośrednictwem Wójta Gminy D., w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w J. L.. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, owa decyzja została odebrana w dniu 15 lipca 2020 r. przez E. K. – dorosłego domownika skarżącego, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. W dniu 11 sierpnia 2020 r. wpłynął do organu I instancji wniosek skarżącego o doręczenie powyższej decyzji oraz przywrócenie terminu i przekazanie sprawy dotyczącej rozgraniczenia do Sądu Rejonowego w J. L.. Skarżący podniósł, że przedmiotowa decyzja została doręczona jego rodzicom, którzy nie dysponowali notarialnym ani pocztowym pełnomocnictwem do odbioru korespondencji skierowanej do skarżącego, co z uwagi na przebywanie skarżącego za granicą uniemożliwiło zaskarżenie decyzji w ustawowym terminie. Skarżący odebrał decyzję w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jej treścią dopiero w dniu 31 lipca 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości została skierowana na adres skarżącego, ustalony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i doręczona w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Decyzję odebrał E. K. – ojciec skarżącego, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Pismem z dnia 17 września 2020 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło treść art. 43 k.p.a. i podniosło, że dla uznania danej osoby za domownika nie jest konieczne, aby była ona zameldowana w miejscu, w którym następuje doręczenie zastępcze. Domownikiem może być jedynie krewny lub powinowaty zamieszkujący z adresatem pisma w jednym mieszkaniu lub domu, niezależnie od tego czy prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe. Adresat nie musi ponadto wyrażać zgody na odbieranie korespondencji przez domownika. Skuteczne doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. następuje wówczas, gdy pod nieobecność adresata w domu, pismo odbiera dorosły domownik, który zobowiązuje się do oddania pisma adresatowi, przy czym zobowiązanie to następuje z momentem przyjęcia pisma i złożenia czytelnego podpisu na potwierdzeniu odbioru. W niniejszej sprawie E. K. potwierdził przyjęcie przesyłki adresowanej do syna G. K. w dniu 15 lipca 2020 r. i złożył własnoręczny podpis na dowodzie doręczenia decyzji, w związku z czym należy uznać, że zobowiązał się on do doręczenia tej przesyłki adresatowi. Skarżący nie wykazał, że ojciec nie był upoważniony do odbioru korespondencji kierowanej do niego, a tym samym nie obalił domniemania skuteczności doręczenia dokonanego na podstawie art. 43 k.p.a. Korespondencja kierowania do skarżącego w toku postepowania, w tym postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, wysyłana była na ten sam adres, zaś skarżący nie kwestionował prawidłowości dokonanych doręczeń i nie wskazywał innego adresu do korespondencji. Okoliczność przebywania skarżącego pod kwestionowanym adresem potwierdza także prowadzone przez SKO postępowanie wywołane wniesieniem przez skarżącego zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skarżący podał w zażaleniu adres "[...]". Zażalenie zostało napisane przez stronę w dniu 27 marca 2020 r. w miejscowości K. i podpisane własnoręcznie przez skarżącego, co przeczy jego twierdzeniom, że zapoznał się decyzją organu I instancji w dniu 31 lipca 2020 r., z uwagi na pobyt za granicą. Skoro przedmiotowa decyzja organu I instancji została doręczona skutecznie 15 lipca 2020 r., to jeśli skarżący złożył zażalenie na wydane w tym samym dniu co decyzja postanowienie organu I instancji w dniu 28 lipca 2020 r., to mógł też skutecznie złożyć w tym czasie, w ustawowym terminie wniosek o przekazanie sprawy o rozgraniczenie nieruchomości do Sądu Rejonowego w J. L., bo termin ten upływał w dniu 29 lipca 2020 r. W sytuacji, gdy ojciec skarżącego odebrał decyzję i podjął się jej przekazania adresatowi, organ I instancji prawidłowo uznał, że decyzja ta została skutecznie doręczona w trybie art. 43 k.p.a. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 15 lipca 2020 r., a zatem 14 dniowy termin do złożenia wniosku o przekazanie sprawy do sądu powszechnego upłynął w dniu 29 lipca 2020 r. Wniosek taki pełnomocnik strony złożył w dniu 7 sierpnia 2020 r., a zatem po upływie ustawowego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. na powyższe postanowienie G. K. wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 59 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 43 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] lipca 2020 została skarżącemu skutecznie doręczona, bowiem jej odbiór pokwitował E. K. – ojciec skarżącego, chociaż nie jest on dorosłym domownikiem w rozumieniu powołanego przepisu, albowiem skarżący, mimo zameldowania pod adresem [...], faktycznie nie zamieszkuje wspólnie z ojcem; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 8 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżący nie udowodnił, że ojciec nie był upoważniony do odbioru korespondencji kierowanej do niego, a tym samym nie obalił domniemania skuteczności doręczenia dokonanego na podstawie art. 43 k.p.a. w sytuacji, gdy już z samej treści wniosku z dnia 7 sierpnia 2020 r. o doręczenie decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu i żądaniem przekazania sprawy o rozgraniczenie do sądu wynika, że nie udzielał on rodzicom pełnomocnictwa do odbioru korespondencji urzędowej kierowanej do niego, zaś z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, tj. chociażby oświadczenia żony skarżącego wynika, że G. K., mimo że jest zameldowany pod adresem [...], faktycznie zamieszkuje pod adresem [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest zameldowany pod adresem [...] i jak wiele osób posługuje się "meldunkiem", zwłaszcza w oficjalnej korespondencji z organami administracji, sądami i urzędami, nie mając świadomości negatywnych dla siebie skutków polegających na braku wskazywania adresu faktycznego zamieszkiwania. Skarżący tymczasem, od dnia zawarcia związku małżeńskiego, tj. 21 października 2017 r. na stałe mieszka i przebywa z żoną i dzieckiem pod adresem: [...], co potwierdza pisemne oświadczenie jego żony M. K., jak również umowa rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego. Dowody te zostały przez organy obu instancji zignorowane, chociaż doręczenie domownikowi strony pisma adresowanego do strony, poza miejscem jej zamieszkania, nie może być uznane za skuteczne, o ile nie jest on jednocześnie przedstawicielem lub pełnomocnikiem strony. Ponadto, już z samej treści wniosku o doręczenie decyzji z wnioskiem o przywrócenie terminu i przekazanie sprawy o rozgraniczenie do sądu wynika, że nie udzielał on rodzicom pełnomocnictwa do odbioru korespondencji urzędowej kierowanej do niego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 k.p.a., w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Stosownie zaś do art. 59 § 1 k.p.a., o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Kwestie związane z rozgraniczaniem nieruchomości zostały uregulowane w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 z późn. zm.), dalej jako "p.g.k.". Zgodnie z art. 33 ust. 1 p.g.k., wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (art. 33 ust. 3 p.g.k.). Z akt sprawy wynika, że decyzja orzekająca o rozgraniczeniu, wobec niemożności doręczenia jej w sposób wskazany w art. 42 k.p.a., została doręczona skarżącemu w trybie przewidzianym w art. 43 k.p.a. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji wynika, że przesyłka zawierająca decyzję została odebrana w dniu 15 lipca 2020 r. przez E. K. (ojca skarżącego) – dorosłego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Czternastodniowy termin do wniesienia żądania przekazania sprawy sądowi powszechnemu upływał zatem w dniu 29 lipca 2020 r. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia żądania przekazania sprawy sądowi. Wniosek o przekazanie sprawy sądowi wraz z żądaniem przywrócenia terminu do jego wniesienia został natomiast złożony w placówce pocztowej w dniu 7 sierpnia 2020 r., a zatem 9 dni po upływie ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu, a więc spełniona została podstawowa przesłanka przywrócenia terminu. Spełniona została także przesłanka, o której mowa w art. 58 § 2 k.p.a. – wraz z wnioskiem skarżący wniósł o przekazanie sprawy do sądu powszechnego. W ocenie sądu nie można jednak uznać, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione pozostałe wymogi przywrócenia terminu. Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom skarżącego, za datę ustania przyczyny uchybienia terminu nie można przyjąć dnia 31 lipca 2020 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 15 lipca 2020 r. skarżącemu doręczone zostało postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, również odebrane przez ojca skarżącego. W postanowieniu tym organ powołuje się na decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] lipca 2020 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się datowane na dzień 27 lipca 2020 r. i podpisane przez skarżącego zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów, które wpłynęło do organu w dniu 28 lipca 2020 r. Wobec powyższego za datę, w której skarżący dowiedział się o decyzji, a więc datę ustania przyczyny uchybienia terminu należy uznać datę widniejącą na zażaleniu, tj. 27 lipca 2020 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ekspirował zatem w dniu 3 sierpnia 2020 r. Wniosek został natomiast złożony w dniu 7 sierpnia 2020 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu, określonego w art. 58 § 2 k.p.a. W ocenie sądu, argumentacja przedstawiona we wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstaw do uznania braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przekazanie sprawy sądowi powszechnemu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (por. m.in. wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 360/13, WSA w Łodzi z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 573/14). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck, Warszawa 2012, s. 283). Przeszkoda, uzasadniająca przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy, zachodzi zatem wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe albo nie można było oczekiwać od strony, że w danych okolicznościach zachowa dany termin procesowy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał tak rozumianych okoliczności i przeszkód, które świadczyłyby o braku winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy wynika, że organ prawidłowo ocenił poprawność doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] lipca 2020 r. Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Zgodnie zaś z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Skuteczność doręczenia zastępczego jest obwarowana określonymi przesłankami. Pismo skierowane do nieobecnego adresata doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Podjęcie się przez domownika doręczenia adresatowi przesyłki nie musi być przy tym potwierdzone na piśmie (postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 192/07, LEX nr 494066). Doręczenie zastępcze dorosłemu domownikowi nie wymaga również udzielenia pełnomocnictwa przez adresata. Przyjęcie zatem pisma przez dorosłego domownika i potwierdzenie doręczenia na piśmie swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia, przesądza o doręczeniu pisma adresatowi (wyrok NSA z 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2673/16, LEX nr 2419444). Ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję wynika, że została ona odebrana w dniu 15 lipca 2020 r. przez E. K. (ojca skarżącego) – dorosłego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Z akt sprawy wynika również, że adres skarżącego, na który została nadana decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości – [...] – organ ustalił w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W toku postępowania każde pismo kierowane do skarżącego było wysyłane na ten adres i odbierane przez ojca lub matkę skarżącego. W taki sposób zostały doręczone postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego oraz wezwanie do stawienia się na gruncie w celu ustalenia granic. Skarżący nie kwestionował wówczas, ani prawidłowości adresu, ani samego sposobu doręczenia pism. Nie podawał także innego adresu do korespondencji. Skarżący sam wskazał również adres: [...], jako adres zamieszkania, w protokole granicznym z dnia 20 grudnia 2019 r. Organ miał zatem uzasadnione podstawy do uznania tego adresu za prawidłowy. Co więcej, ów adres skarżący podał także we wniosku z dnia 7 sierpnia 2020 r. o przywrócenie terminu, w zażaleniu na postanowienie o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, a nawet w zażaleniu na postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu. Adres: [...] został podany przez skarżącego dopiero w skardze na postanowienie SKO z dnia [...] października 2020 r. Wobec powyższego stwierdzić należy że, organ I instancji prawidłowo skierował decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. na adres skarżącego wynikający z ewidencji gruntów i budynków oraz wskazany przez skarżącego w protokole granicznym. W konsekwencji, za prawidłowe należało uznać doręczenie powyższej decyzji w trybie art. 43 k.p.a. Skoro skarżący nie kwestionował adresu, na który doręczano mu pisma w postępowaniu rozgraniczeniowym, a także odbioru tych pism przez domowników zamieszkujących pod tym adresem, zaś w toku postępowania nie podał innego adresu, czy też adresu do korespondencji, organ nie miał żadnych podstaw do kierowania korespondencji na inny adres. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadne więc było uznanie ojca skarżącego za jego dorosłego domownika. Przyjęcie pisma przez dorosłego domownika i potwierdzenie doręczenia na piśmie swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia przesądza o doręczeniu pisma adresatowi. Wskazać należy również, że w myśl art. 20 ust. 1 i 2 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, budynków i lokali, a także wykazuje się w niej właścicieli nieruchomości (art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.) oraz miejsce ich pobytu stałego (art. 20 ust. 2 pkt 2 p.g.k.). Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 p.g.k., podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, mają obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Ponadto, stosownie do art. 41 § 1 k.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). Wszczynając postępowanie organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić adres do doręczeń (np. na podstawie aktów stanu cywilnego, ewidencji gruntów, itp.) oraz pouczyć stronę o obowiązku poinformowania o zmianie adresu i o konsekwencjach prawnych określonych w art. 41 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ wprawdzie nie pouczył skarżącego o powyższym obowiązku, niemniej jednak uchybienie to nie przesądza o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. O czym była już mowa, skarżący na żadnym etapie postępowania nie kwestionował bowiem ustalonego przez organy adresu, ani też trybu doręczenia, zaś w protokole granicznym, jak i we wniosku o przywrócenie terminu oraz późniejszych pismach kierowanych do organu, za każdym razem podawał adres [...]. Biorąc pod uwagę powyższe nie można uznać, że przywoływane przez skarżącego okoliczności stanowią o braku jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przekazanie sprawy sądowi powszechnemu. Skarżący zaniedbał obowiązek zgłoszenia zmiany danych w zakresie adresu i nie można przyjąć, że jego zachowanie wpisuje się w wymagany poziom staranności w prowadzeniu spraw, którym powinna się wykazać strona należycie dbająca o własne interesy. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 80 k.p.a. oznacza, że organy administracji publicznej nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, a orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy administracji publicznej obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich osobno i we wzajemnym ich związku. Zgodnie zaś z zasadą prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ jest obowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ wywiązał się z ciążących na nim obowiązków w powyższym zakresie i nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów i zasady prawdy obiektywnej. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a jego ocena zgodna jest z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sąd nie dopatrzył się również w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.).