III SA/Lu 381/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ze skargi A. S. na decyzję Starosty z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 7 lipca 2023 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Starosty z dnia 8 września 2022 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący podniósł, że o wydaniu decyzji dowiedział się z postanowienia o sygnaturze akt II W [...], w którym Sąd Rejonowy-Wschód w L. z siedzibą w Ś. stwierdził, że sam sposób prowadzenia postępowania administracyjnego i wydanie decyzji budzi poważne wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Z powołanego przepisu wynika, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ II instancji. Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, bowiem skarżący wniósł ją na decyzję Starosty, od której to decyzji przysługiwało odwołanie do organu II instancji, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 od dnia jej doręczenia. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia lub też złoży skargę, ale bez wyczekania na wydanie rozstrzygnięcia przez organ II instancji, skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W zaistniałej sytuacji skarga na decyzję wydaną w pierwszej instancji jest niedopuszczalna. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że o wydaniu tej decyzji skarżący dowiedział się z postanowienia wydanego przez sąd powszechny. Reasumując, Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę A. S., gdyż stanowi ona próbę wzruszenia ostatecznej i wiążącej decyzji z 8 września 2022 r. w sytuacji uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Wzruszenie takiej decyzji jest możliwe jedynie w postępowaniach nadzwyczajnych opisanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Mając to na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę, z uwagi na niewyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.